บทที่ 661.1 นกที่อยู่ในกรง

เฉินผิงอันบุกทะลวงค่ายกลรบมุ่งหน้าไปทางทิศใต้เพียงลำพัง ทุกที่ที่ผ่านไม่ว่าจะเป็นเวทอาคมหรืออาวุธวิเศษล้วนไหลกรูกันเข้ามาหา ดั่งฝนห่าใหญ่ที่ตกลงมาเป็นระลอก

และในที่สุดเฉินผิงอันก็ไปชนตอ คือชายฉกรรจ์ร่างเล็กเตี้ยที่สวมเสื้อเกราะพันโซ่สีแดงสดคนหนึ่ง แต่กลับสวมกวานม่วงทองหางหงส์ที่เสียบขนของไก่ฟ้าหางลายขวางยาวมากสองชิ้น ราวกับการแต่งกายอันฉูดฉาดของนักแสดงงิ้วในหมู่ชาวบ้านร้านตลาดของใต้หล้าไพศาล

กล้ามาเดินอาดๆ อยู่บนสนามรบของกำแพงเมืองปราณกระบี่เช่นนี้ นอกจากจะไม่กลัวตายแล้วต้องยังมีคุณสมบัติมากพอที่จะไม่กลัวตายอีกด้วย เรือนกายของผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจคนนี้ว่องไวมากจนแทบจะใกล้เคียงกับยันต์ย่อพื้นที่ พริบตาเดียวก็ขยับจากจุดที่ห่างไปหลายลี้มาอยู่ข้างกายเฉินผิงอัน หนึ่งหมัดต่อยทะลุปณิธานหมัดที่หนาข้นซึ่งปกป้องอยู่รอบกายของเฉินผิงอันไปโดยตรง หมัดพุ่งกระแทกเข้าที่จุดไท่หยางของเฉินผิงอัน จนร่างของเฉินผิงอันปลิวกระเด็นออกไปด้านข้างหลายสิบจั้ง

เฉินผิงอันใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งยันพื้น พลิ้วตัวพลิกกลับ ลุกขึ้นยืนนิ่ง ฝ่ายหลังตามติดมาเป็นเงา ผลัดกันแลกหมัดคนละหมัด

ทั้งสองฝ่ายถอยกรูดออกไปด้านหลังแทบจะเวลาเดียวกัน บนพื้นดินถูกครูดให้เกิดเป็นร่องลึกจมหัวเข่า ฝ่ายหลังสะบัดข้อมือข้างขวาที่ออกหมัด สองนิ้วของมือข้างซ้ายคีบดึงขนนกชิ้นหนึ่งให้งอลงมา เมื่อเปิดปากพูดกลับเอ่ยภาษาท้องถิ่นของกำแพงเมืองปราณกระบี่ได้ “เจ้าก็คืออิ่นกวานคนใหม่? เป็นผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกลแล้ว? หมัดหนักไม่เบา มิน่าเล่าถึงสามารถแพ้ให้เฉาสือสามครั้งก่อนแล้วค่อยเอาชนะอวี้เจวี้ยนฟูสามครั้งได้”

เขายกมือขวาขึ้นบอกเป็นนัยให้กองทัพใหญ่เผ่าปีศาจที่กรูกันมาหมายล้อมสังหารเฉินผิงอันถอยร่นออกไป ยกสนามรบนี้ให้แก่ตนและอิ่นกวานหนุ่มแห่งกำแพงเมืองปราณกระบี่

เฉินผิงอันใช้นิ้วโป้งปาดเลือดที่ซึมออกมาตรงมุมปาก แล้วใช้ฝ่ามือนวดคลึงจุดไท่หยางข้างขมับ แรงไม่น้อยเลยจริงๆ น่าจะเป็นขอบเขตยอดเขาคนหนึ่ง ขอบเขตของผู้ฝึกยุทธเผ่าปีศาจอาศัยข้อได้เปรียบด้านเรือนกายที่แข็งแกร่งมาแต่กำเนิด ดังนั้นจึงไม่ใช่กระดาษเปียก เพียงแต่ว่าผู้ฝึกยุทธขอบเขตเก้า บนร่างมีโชคชะตาบู๊ฝากฝังอยู่ก็ไม่ควรพาตัวมาตายแบบนี้ถึงจะถูก ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายหรือการออกหมัด อีกฝ่ายดูจะ ‘ไม่ยี่หระ’ เกินไปสักหน่อย

แต่เพียงไม่นานเฉินผิงอันก็เข้าใจได้ จึงเปิดปากเอ่ยกับศัตรูบนสนามรบอย่างที่หาได้ยาก “เจ้าคือผู้ฝึกยุทธขอบเขตแปดที่แข็งแกร่งที่สุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง? ต้องการหาโอกาสฝ่าทะลุขอบเขตเพื่อจะได้รับโชคชะตาบู๊?”

ชายฉกรรจ์ร่างเล็กเตี้ยปล่อยขนนกที่อยู่ในมือ มันพลันเด้งตัวกลับไปที่เดิม เขาพยักหน้ารับพลางยิ้มเอ่ย “เป็นอย่างไร? เจ้ากับข้ามาถามหมัดกันสักครั้งดีไหม? หากข้าบอกว่าจะไม่มีใครมาร่วมวงด้วยแน่นอน เจ้าต้องไม่เชื่อแน่ และข้าเองก็คงจะไปควบคุมผู้ฝึกกระบี่เดนตายที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ พวกนั้นไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร ขอแค่เจ้าตอบตกลง การถามหมัดของผู้ฝึกยุทธต่อจากนี้ ใครก็ตามที่ขัดขวางการออกหมัดของข้า แม้แต่ตัวเจ้าเองก็ล้วนถือเป็นศัตรูของข้าที่ต้องโดนสังหารทิ้งทั้งหมด”

เฉินผิงอันยื่นมือข้างหนึ่งชี้ไปทางกำแพงเมืองปราณกระบี่ ยิ้มเอ่ย “ในเมืองมีผู้อาวุโสขอบเขตเก้าคนหนึ่งที่สอนวิชาหมัดให้ข้า เจ้าสามารถไปถามหมัดที่นั่นได้”

สีหน้าของชายฉกรรจ์ร่างเล็กเตี้ยมืดทะมึน ตนจริงใจอย่างถึงที่สุดแล้ว ทว่าอิ่นกวานหนุ่มที่ทุกวันนี้ชื่อเสียงเลื่องลือกลับไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว

เฉินผิงอันเอ่ย “จะพูดคุยกับเจ้าอีกสองสามคำเป็นครั้งสุดท้าย ผู้ฝึกยุทธคนหนึ่ง ไม่ว่าแพ้ให้ใคร ต่อให้เขาจะเป็นเฉาสือ ก็ล้วนไม่ถือว่าพ่ายแพ้อย่างสมเกียรติอะไร แพ้แล้วก็คือแพ้แล้ว นี่แสดงให้เห็นว่าผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกลที่แข็งแกร่งที่สุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง ไม่พูดถึงว่าหมัดแข็งหรือไม่ พูดถึงแค่ความกล้าหาญของตัวผู้ฝึกยุทธเอง ก็ไม่ได้ร้ายกาจอะไรเลยจริงๆ หากเจ้าได้รับคำว่า ‘แข็งแกร่งที่สุด’ มาครองแล้วเลื่อนเป็นขอบเขตเก้า นั่นก็คงเป็นเรื่องตลกที่ใหญ่เทียมฟ้าแล้ว”

การพูดคุยกันของทั้งสองฝ่าย อันที่จริงไม่ได้มีความหมายอะไร

ก็แค่ว่าทั้งสองฝ่ายต่างก็มีแผนการที่ไม่เล็ก ชายฉกรรจ์ร่างเล็กเตี้ยแสร้งทำเป็นคนใจกว้าง ต้องการถามหมัดกับเฉินผิงอันเพียงลำพัง ก็แค่หวังจะใช้อิ่นกวานหนุ่มเป็นหินรองฝ่าเท้าบนเส้นทางสายวรยุทธ หากสามารถฝ่าทะลุขอบเขตได้ในครั้งนี้ นอกจากจะได้รับโชคชะตาบู๊จากใต้หล้าเปลี่ยวร้างแล้ว ยังสามารถดึงเอาโชคชะตาบู๊ส่วนหนึ่งมาจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ได้อีกด้วย

ส่วนเฉินผิงอันนั้น แน่นอนว่าต้องการตามหาตัวอันดับหนึ่งของร้อยเซียนกระบี่แห่งใต้หล้าเปลี่ยวร้างคนนั้นอย่างลับๆ ก่อนหน้านี้อริยะของสามลัทธิสร้างแม่น้ำสายยาวสีทองขึ้นมาสองครั้ง เฉินผิงอันก็ออกจากนครมาสังหารศัตรูสองครั้ง เคยประมือกับอีกฝ่ายมาก่อนแล้ว การประมือของพวกเขามองดูคล้ายว่าจะหยุดแค่พอสมควร ไม่ได้ลงมืออย่างเต็มกำลัง แต่ในจุดเล็กๆ ที่เป็นรายละเอียดกลับเชื่อมโยงต่อกันเป็นทอดๆ ใครที่เปิดช่องโหว่ในขั้นตอนใดขั้นตอนหนึ่งก่อน คนผู้นั้นก็ต้องตาย อีกทั้งยังถูกกำหนดมาแล้วว่าจะไม่มีทางเป็นการตายอย่างกล้าหาญอะไรแน่นอน มีแต่จะทำให้ผู้ฝึกกระบี่ที่ขอบเขตไม่สูงซึ่งชมศึกอยู่รู้สึกประหลาดใจก็เท่านั้น

ดูเหมือนว่าชายฉกรรจ์ร่างเล็กเตี้ยจะไม่เหลืออารมณ์มาวางแผนปัดแข้งปัดขากันต่อแล้ว เขาจึงใช้รองเท้าตวัดกรวดทรายบนพื้นขึ้นมาเบาๆ “ยืนพูดจบแล้ว อีกเดี๋ยวข้าจะให้โอกาสเจ้าได้นอนพูดบ้าง ใช่แล้ว ข้าชื่อโหวขุยเหมิน”

เฉินผิงอันเอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง ผินหน้าน้อยๆ ยื่นนิ้วชี้ไปที่จุดไท่หยางของตน บอกเป็นนัยว่าหากมีปัญญาก็ลองต่อยมาตรงนี้อีกหมัดหนึ่งสิ

จู่ๆ เขาก็มีความคิดว่าสามารถลองดูได้

ซึ่งเงื่อนไขของการลองดูได้นี้ ก็คือให้อีกฝ่ายลองดูก่อน

โหวขุยเหมินย่อมไม่เกรงใจ

หลังจากปล่อยหนึ่งหมัดไปแล้วก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย ไม่ได้ฉวยโอกาสไล่โจมตีต่อเพื่อเอาชนะ เพียงแค่ยืนอยู่ที่เดิม มองคนหนุ่มที่ถูกหมัดของตนต่อยกระเด็นออกไป

คนหนุ่มที่ไม่ได้หลบเลี่ยงยิ่งไม่คิดจะเอาคืนกระทืบพื้นแรงๆ หนึ่งครั้ง หยุดร่างให้นิ่ง ยิ้มมองมาทางโหวขุยเหมิน สีหน้านั้นแฝงไว้ด้วยการเย้ยหยัน

เมื่อครู่นี้โหวขุยเหมินกังวลว่าจะมีกับดักจึงออมแรงไว้หลายส่วน

อิ่นกวานหนุ่มคนหนึ่งที่ความสามารถด้านการวางแผนเลื่องลือไปทั้งหกสิบกระโจมทัพ คงไม่โง่ขนาดยืนรอให้ตนต่อยตายหรอกกระมัง

ดังนั้นเมื่อปล่อยหมัดนั้นไปได้สำเร็จ เขาจึงเกิดรู้สึกเสียดายขึ้นมาภายหลัง หากหมัดนี้ไม่ใช่การหยั่งเชิง แต่เป็นการปล่อยออกไปอย่างเต็มแรง เวลานี้คนหนุ่มผู้นั้นจะยังยืนอยู่ได้อีกหรือ?

เพียงแต่ว่าเหตุใดอีกฝ่ายถึงฝืนรับหมัดนี้ของตน?

เฉินผิงอันชี้ไปยังตำแหน่งหัวใจของตัวเอง “เอามาอีกหมัด”

โหวขุยเหมินยกแขนสองข้างขึ้น นิ้วทั้งสองของมือสองข้างแยกกันไปคีบขนนก การแต่งกายนี้ของเขา เสื้อเกราะโซ่แดง กวานม่วงทองและขนนกที่เป็นประกายแวววาวสองชิ้นล้วนไม่ใช่วัตถุทั่วไปบนภูเขา แต่เป็นสมบัติหนักของสำนักการทหารยุคดึกดำบรรพ์ครบชุด เพียงแต่ว่าหลังจากผ่านการหลอมแล้วก็ได้เปลี่ยนแปลงรูปลักษณ์ของมันไปเท่านั้น ระดับขั้นเป็นอาวุธกึ่งเซียน ได้ทั้งโจมตีและป้องกัน มีชื่อว่ากรงขังกระบี่ สามารถกักตัวกระบี่บินของเซียนกระบี่ไว้ได้ครู่หนึ่ง เซียนกระบี่ที่ไร้กระบี่บินแห่งชะตาชีวิต หากปล่อยให้เขาประชิดตัว ถ้าอย่างนั้นก็จงยอมต่อสู้ด้วยเรือนกายกับเขาโหวขุยเหมินแต่โดยดี