บทที่ 664.1 เมาเหล้า

ปีศาจใหญ่บนบัลลังก์ที่ร่ายวิชาอภินิหารจักรวาลชายแขนเสื้อดึงเอาพวกจู๋เชี่ยกลับมาจากมุมกำแพงของกำแพงเมืองปราณกระบี่ ก็คือหวงหลวนที่เอาซากปรักจวนตระกูลเซียนจำนวนนับไม่ถ้วนมาหล่อหลอมเป็นเรือนพักของตัวเอง

ลู่จือพกกระบี่ออกจากหัวกำแพงเมืองไปสังหารปีศาจใหญ่ยอดเขาที่ถูกขนานนามว่ามีกลิ่นอายเซียนที่สุดในใต้หล้าเปลี่ยวร้างผู้นี้ด้วยตัวเอง บวกกับตรงแม่น้ำยาวสีทองมีเซียนกระบี่หมี่ฮู่ออกกระบี่สกัดขวาง แต่กระนั้นหวงหลวนที่ใช้การถูกทำลายฟ้าดินในชายแขนเสื้อฝั่งขวาไปครึ่งหนึ่งเป็นค่าตอบแทน แล้วก็เพราะมีปีศาจใหญ่หย่างจื่อมารอรับหวงหลวนด้วยตัวเอง อีกฝ่ายจึงสามารถหนีกลับกระโจมเจี่ยเซินได้สำเร็จ

ลู่จือยืนอยู่บนแม่น้ำยาวสีทองที่ยิ่งนานเซียนกระบี่ก็ยิ่งเหลือน้อยลง ไม่ได้หวนกลับไปที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ แต่หยุดอยู่ที่เดิมเพื่อเฝ้าพิทักษ์พื้นที่แถบนั้น

ก่อนหน้านี้การออกกระบี่ของนางถูกมัดมือมัดเท้าเกินไป เพราะสนามรบที่ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำยาวกับหัวกำแพงเมืองมีผู้ฝึกกระบี่ของฝ่ายตนอยู่มากเกินไป

อินเฉินผู้ฝึกกระบี่เฒ่าที่นั่งขัดสมาธิอยู่ในขีดตัวอักษรใหญ่ส่ายหน้า สีหน้าไม่เห็นด้วย แล้วยังส่งเสียงหัวเราะขึ้นจมูก พูดนินทาว่า “หากข้ามีขอบเขตเช่นนี้ เจ้าหวงหลวนนั่นย่อมหนีไม่พ้นแน่ สงครามสู้รบกันมาจนถึงขั้นนี้แล้ว ยังไม่รู้ว่าควรจะคิดบัญชีอย่างไรถึงจะได้กำไรอีก เจ้าลู่จือเป็นเซียนกระบี่ใหญ่ได้อย่างไร สตรีก็คือสตรี สตรีที่มักใจอ่อนอยู่เสมอ”

ชื่อเสียงที่คนรักคนเคารพของอินเฉินในกำแพงเมืองปราณกระบี่ คาดว่าก็คงจะได้มาเพราะสาเหตุนี้

นอกกระโจมเจี่ยเซิน หวงหลวนสะบัดขายแขนเสื้อข้างซ้ายเหมือนโยนถั่วลงบนพื้น ผู้ฝึกกระบี่รุ่นเยาว์ทั้งหลายที่ร่างเล็กเท่าเมล็ดงาพากันเผยกาย

จู๋เชี่ยเก็บกระบี่เอ่ยขอบคุณ หลีเจินสีหน้ามืดทะมึน อวี่ซื่อสภาพกระเซอะกระเซิงประคองเด็กหนุ่มจวินทานที่ยังคงหมดสติเอาไว้

ส่วนหลิวป๋ายคือคนที่ได้รับความเสียหายหนักที่สุด โชคดีที่จิตวิญญาณถูกจวินทานเก็บรวบรวมมาไว้ได้

เด็กหนุ่มมู่จีที่ไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่ แต่กลับเป็นผู้นำของกระโจมเจี่ยเซิน พอรู้สภาพการณ์ของหลิวป๋ายก็ร้อนใจราวไฟลน กระนั้นก็ยังค้อมเอวขอบคุณผู้อาวุโสท่านนี้

หวงหลวนยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “มู่จี พวกเจ้าต่างก็เป็นศูนย์รวมของโชคชะตาในใต้หล้าพวกเรา มหามรรคายาวไกล บุญคุณช่วยชีวิต ถึงอย่างไรก็ต้องมีโอกาสได้ตอบแทน”

มู่จีเอ่ยด้วยสีหน้าเด็ดเดี่ยว “ผู้น้อยย่อมไม่กล้าลืมพระคุณยิ่งใหญ่ในวันนี้แน่นอน”

หากกระโจมเจี่ยเซินมีตัวอ่อนเซียนกระบี่รบตายไปคนหนึ่งจริงๆ ถ้าอย่างนั้นในฐานะผู้นำของกระโจมเจี่ยเซิน เขามู่จีก็คงไม่ใช่แค่ถูกบันทึกลงบนสมุดคุณความชอบว่าทำงานผิดพลาดอย่างเดียวเท่านั้น ดังนั้นการกระทำนี้ของหวงหลวนจึงไม่ต่างจากพระคุณช่วยชีวิตสำหรับเด็กหนุ่มมู่จี

หย่างจื่อยกมือขึ้น กักตัวอวี่ซื่อเอาไว้แล้วซัดเขาให้ถอยห่างไป นางไปยืนอยู่ในตำแหน่งเดิมของอวี่ซื่อ กอดเด็กหนุ่มไว้ในอ้อมอกเบาๆ ยื่นนิ้วข้างหนึ่งกดไปที่หว่างคิ้วของจวินทาน โชคชะตาน้ำที่บริสุทธิ์ที่สุดของฟ้าดินไหลออกจากปลายนิ้วของนางกรอกเข้าสู่ช่องโพรงลมปราณใหญ่ของเด็กหนุ่ม ขณะเดียวกันนั้นนางก็ขยี้สองนิ้วสร้างกระบี่สั้นสีขาวแวววาวขึ้นมาเล่มหนึ่ง เป็นของตกทอดยุคบรรพกาลที่นางเก็บรักษามาไว้นานหลายปี ถูกนางกดลงไปบนหว่างคิ้วของจวินทาน กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของเด็กหนุ่มถูกทำลายไปเล่มหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นนางก็จะชดใช้คืนให้เขาเล่มหนึ่ง

ครู่หนึ่งต่อมา จวินทานค่อยๆ ฟื้นตื่น พอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของสตรีที่สวมมงกุฎจักรพรรดิ สวมชุดคลุมมังกรสีดำ ดวงตาของเด็กหนุ่มพลันแดงก่ำ เอ่ยเรียกเสียงสั่น “อาจารย์”

หย่างจื่อเอ่ยเสียงอ่อนโยน “อุปสรรคความยากลำบากทั้งหลาย อย่าได้เก็บเอามาใส่ใจ”

ถึงอย่างไรจวินทานก็ยังมีจิตใจเป็นเด็กหนุ่ม มาเจอกับหายนะครานี้ ร่างกายได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าจิตแห่งเต๋าจะไม่ถูกทำลาย ซึ่งถือว่าไม่ง่ายสำหรับเขาเลย แต่ถึงอย่างไรก็เสียใจอย่างสุดแสน เด็กหนุ่มพูดเสียงสะอื้น “ไอ้หมอนั่นชั่วร้ายเกินไปแล้ว พวกเราห้าคนราวกับว่าต้องคอยจับคู่เข่นฆ่ากับเขาอยู่ตลอดเวลา วันหน้าพี่หญิงหลิวป๋ายจะทำอย่างไร?”

ถึงอย่างไรเด็กหนุ่มก็ยังคงสงสารพี่หญิงหลิวป๋ายของเขา

หย่างจื่อยิ้มเอ่ย “เดิมทีอาจารย์ของหลิวป๋ายก็รังเกียจที่รูปโฉมของนางไม่งดงามมากพอ ไม่คู่ควรกับเจ้าอยู่ก่อนแล้ว ตอนนี้ก็ยิ่งดี ให้อาจารย์โจวเปลี่ยนเนื้อหนังมังสาร่างใหม่ให้นางเสียเลย แล้วพวกเจ้าค่อยมาผูกสมัครเป็นคู่บำเพ็ญเพียรกันใหม่”

เด็กหนุ่มรีบส่ายหน้า เขาไม่ได้ต้องการเช่นนี้

หย่างจื่อลูบศีรษะของเด็กหนุ่ม “ทุกอย่างล้วนตามใจเจ้า”

หวงหลวนประหลาดใจอย่างยิ่ง สตรีอย่างหย่างจื่อผู้นี้รับลูกศิษย์ผู้สืบทอดมาตั้งแต่เมื่อไหร่?

เซียนกระบี่โซ่วเฉินรีบร้อนเดินทางมาที่กระโจมเจี่ยเซิน รับเอาดวงวิญญาณของศิษย์น้องหญิงไปจากจวินทาน เมื่อแน่ใจว่าทั้งโอสถทองและก่อกำเนิดของหลิวป๋ายไม่ได้มีปัญหาอะไร โซ่วเฉินก็ถอนหายใจโล่งอก เอ่ยขอบคุณทุกคนคำหนึ่ง จากนั้นค่อยๆ ใช้เวทไม้คุ้มครองดวงจิตของหลิวป๋ายไว้อย่างระมัดระวัง แล้วรีบเดินทางอ้อมเส้นทางไปหาอาจารย์

ส่วนทำไมต้องเดินทางอ้อมเส้นทาง แน่นอนว่าสาเหตุมาจากอาเหลียงผู้นั้น

หวงหลวนทะยานลมจากไป กลับคืนไปยังเรือนแก้วหอหยกของเขา เลือกสถานที่ที่เงียบสงบแล้วเริ่มเข้าฌานทำสมาธิ สูบปราณวิญญาณที่บริสุทธิ์มาจนสิ้น

การลงมือครั้งนี้ อันที่จริงก็ถือเป็นเขาที่ได้รับความเสียหายใหญ่หลวงที่สุด ใช้โหวขุยเหมินที่ตัวเองตั้งใจอบรมปลูกฝังมาเป็นหุ่นเชิดที่ถูกชักใยอยู่บนสนามรบ ให้เป็นคนแรกที่ประมือกับอิ่นกวานหนุ่มก่อน ผลกลับกลายเป็นว่าไม่เพียงแต่ต้องเสียหมากสำคัญเม็ดหนึ่งไป ยังโดนกระบี่จากลู่จือและหมี่ฮู่ฟันเข้าใส่ ชายแขนเสื้อของชุดคลุมอาคมแหลกยับไปครึ่งหนึ่ง บวกกับฟ้าดินขนาดเล็กอีกแห่งหนึ่ง ประเด็นสำคัญคือต้องผลาญตบะสามร้อยปีของเขาไปเปล่าๆ

จิตของหวงหลวนขยับเล็กน้อยก็เห็นเพียงว่าห่างไปไม่ไกลมีหอเรือนหลังหนึ่งที่เกิดจากการนำโครงกระดูกเจียวหลงจำนวนมากมาประกอบเป็นเสาคานเป็นระเบียงโผล่ขึ้นมากลางอากาศ หวงหลวนรีบคลายพันธนาการแล้วรับเข้ามาในฟ้าดินของตัวเองทันที

หวงหลวนยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ขอบพระคุณท่านบรรพบุรุษที่ประทานสิ่งของให้”

มู่จีหวนกลับเข้าไปในกระโจมทัพอีกครั้ง

จู๋เชี่ยกับหลีเจินยืนเคียงไหล่กัน กำลังชมศึกอยู่ไกลๆ