บทที่ 665.1 มือกระบี่สองคน

อาเหลียงลุกขึ้นยืน ได้ยินเสียงแตรสัญญาณจากบนสนามรบดังแว่วมาแต่ไกล ใต้หล้าเปลี่ยวร้างสั่งถอนกำลังแล้ว

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ต้องเก็บกวาดสนามรบฝั่งของตัวเอง และการปิดฉากของสงครามใหญ่ครั้งหน้าก็อาจไม่จำเป็นต้องใช้เสียงแตรสัญญาณแล้ว

อาเหลียงมาหยุดอยู่ตรงศาลาบนหน้าผาสังหารมังกร คลายกาเหล้าที่อยู่ในมือออก หมุนตัวเป็นวงหนึ่งรอบ ร้องตะโกนเสียงดัง เตะกาเหล้าออกไปนอกศาลาทำให้มันหล่นกระแทกลงบนสนามประลองยุทธ

ศึกใหญ่ปิดฉากลงพักหนึ่ง ผู้ฝึกกระบี่ที่อยู่บนหัวกำแพงเมืองจึงเป็นเหมือนนกที่บินกลับทิศเหนือ พากันกลับบ้าน แสงกระบี่แต่ละเส้นที่พุ่งมาทำให้ทัศนียภาพประดุจภาพวาด

ปิดด่าน พักรักษาตัว หลอมกระบี่ ดื่มเหล้า

คนที่จากไปก็จากไปแล้ว ความเสียใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนอยู่ในถ้วยเหล้า บ้างก็กระดกดื่มคำใหญ่ บ้างก็จิบคำเล็กๆ คลายทุกข์กันไปบนโต๊ะสุรา

อาเหลียงลืมไปแล้วว่ายอดฝีมือคนใดเคยเอ่ยบนโต๊ะสุราว่า ท้องของคนก็คือถังเหล้าที่ดีที่สุดในโลก คนเก่าๆ เรื่องราวเก่าๆ ก็คือวัตถุดิบที่ดีที่สุด บวกกับดีขมๆ ที่ผสมด้วยความสุขความทุกข์การพบการจาก ก็จะสามารถหมักเหล้ารสดีที่สุดในโลกออกมาได้

พอครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก็ตบเข่าฉาดใหญ่ ที่แท้ยอดฝีมือคนนั้นก็คือตนนั่นเอง

เป็นคนหากดูถูกตนเองมากเกินไปก็ไม่ดีเลยจริงๆ ต้องเปลี่ยนแปลงเสียหน่อย

เพียงไม่นานก็มีคนผู้หนึ่งขี่กระบี่จากหัวกำแพงเมืองกลับมายังจวนหนิง หนิงเหยาพลันทิ้งตัวลงดิ่งที่หน้าประตูใหญ่ เอ่ยพูดคุยกับหญิงชรา

คนอื่นๆ อย่างเฉินซานชิว เตี๋ยจ้าง ต่งฮว่าฝู เยี่ยนจั๋ว ฟ่านต้าเช่อพากันขี่กระบี่ตรงดิ่งไปที่ศาลา พลิ้วกายลงบนพื้นแล้วเก็บกระบี่กลับใส่ฝัก

อาเหลียงเอามือข้างหนึ่งยันเสาศาลา ปลายเท้ายันพื้น มองสตรีที่เรือนกายสูงโปร่งสะโอดสะองแล้วทอดถอนใจเอ่ยว่า “เตี๋ยจ้างโตเป็นสาวแล้ว”

เตี๋ยจ้างยิ้มเอ่ยเรียกคำหนึ่งว่าอาเหลียง

ตอนที่นางยังเด็ก เตี๋ยจ้างมักจะนั่งยองอยู่บนหัวถนนบ้างก็ท้ายตรอกด้วยความกลัดกลุ้มเป็นเพื่อนอาเหลียงประจำ บุรุษกลัดกลุ้มว่าตนควรจะหาเงินค่าเหล้ามาได้อย่างไร แม่นางน้อยกลุ้มว่าทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ให้ตนไปซื้อเหล้าเสียที ทุกครั้งที่ซื้อเหล้าล้วนจะต้องได้เงินเหรียญทองแดง เศษก้อนเงินเป็นค่าเหนื่อย เหรียญทองแดงกับเหรียญทองแดงจะต้อง ‘ทะเลาะกัน’ อยู่ในถุงเงินขาดๆ หากมีเศษเงินสักก้อนสองก้อน ถ้าอย่างนั้นก็จะเป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดในใต้หล้าแล้ว น่าเสียดายที่อาเหลียงติดเงินไว้มากเกินไป เถ้าแก่ร้านเหล้าเหลาสุราหลายแห่งแค่เห็นนางก็กลัวแล้ว

ต่งฮว่าฝูยิ้มถาม “โตตรงไหน?”

อาเหลียงยิ้มตาหยีเอ่ย “ไปถามแม่เจ้าดูสิ”

ต่งฮว่าฝูหัวเราะร่า “ยอดเขาสลับทับซ้อน ท่านแม่บอกว่าท่านตั้งชื่อให้นางว่าเตี๋ยจ้าง ต้องไม่ได้มีเจตนาดีแน่นอน”

อาเหลียงกล่าวอย่างจนใจ “อะไรกับอะไรของเจ้า บอกให้แม่เจ้าอ่านนิยายรักของใต้หล้าไพศาลให้น้อยหน่อย หนังสือมากมายที่มีอยู่ในบ้านเจ้า ไม่รู้ว่าสามารถเลี้ยงพวกคนขายหนังสือใจดำของทักษินาตยทวีปได้กี่มากน้อย จัดพิมพ์ก็ไม่ดี เนื้อหายังหยาบกระด้างต่ำช้า ในหนังสือสิบเล่มไม่มีสักเล่มที่จะทำให้คนหยิบมาอ่านซ้ำเป็นรอบที่สองได้ พี่สาวเจ้าก็ยิ่งไร้มโนธรรม หน้าหนังสือที่สำคัญตั้งหลายหน้าขนาดนั้นฉีกออกไปทำไม เอาไปเป็นกระดาษเช็ดก้นหรือไร?”

ต่งฮว่าฝูไม่เอ่ยอะไร เรื่องนี้เขาเองก็มีส่วน พี่สาวเขาพลิกเปิดหน้าหนังสือดังฟั่บๆ เปี่ยมไปด้วยปราณสังหาร เขาได้แต่รับผิดชอบฉีกหน้ากระดาษพวกนั้นออกมา จากนั้นพี่สาวของเขาก็แอบจับพวกมันมารวมเล่มเข้าด้วยกัน

เฉินซานชิวสลัดรองเท้าที่สวมอยู่ออก นั่งขัดสมาธิเอนหลังพิงราวระเบียงท่วงท่าผ่อนคลาย

เขาชอบต่งปู้เต๋อ ต่งปู้เต๋อชอบอาเหลียง แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เฉินซานชิวไม่ชอบอาเหลียง

ตรงกันข้ามเลยด้วยซ้ำ เฉินซานชิวนับถือในความสง่างามของอาเหลียง แล้วก็ซาบซึ้งใจกับการกระทำบางอย่างที่อาเหลียงเคยทำในอดีต

ยกตัวอย่างเช่นเพื่อตนแล้ว อาเหลียงเคยทะเลาะกับเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโส ด่าเฉินซีเจ้าประมุขตระกูลเฉินไปรอบหนึ่ง แต่กลับไม่เคยบอกเฉินซานชิว เฉินซานชิวเพิ่งจะมารู้เรื่องวงในพวกนี้ภายหลัง เพียงแต่ตอนที่เขารู้ อาเหลียงกลับออกไปจากกำแพงเมืองปราณกระบี่แล้ว สวมงอบพกดาบไม้ไผ่ หวนกลับคืนบ้านเกิดเงียบๆ ทั้งอย่างนั้น

เซียนกระบี่บางคนมีเวทกระบี่สูงมาก แต่กลับไร้อิสระ คนเรามีชีวิตอยู่บนโลกมักไม่มีอิสระเสรีที่แท้จริง

อาเหลียงที่ดูเหมือนว่าจะมีอิสระมากที่สุดกลับเอ่ยว่าอิสระที่แท้จริง ไม่ใช่ว่าต้องไร้ห่วงไร้พันธะเท่านั้น

เจ้าอ้วนเยี่ยนนวดไหล่ทุบหลังให้บุรุษ ถามเสียงเบาว่า “อาเหลียง อาเหลียง ทุกวันนี้เวทกระบี่ของข้าเป็นอย่างไรบ้าง ไปที่ใต้หล้าไพศาลสามารถทำให้หัวใจของเทพธิดาเหมือนมีกวางน้อยพุ่งชนได้แล้วหรือยัง? เจ้าเคยบอกว่าขอแค่เป็นเซียนกระบี่ ต่อให้ไม่ได้หล่อเหลาสักเท่าไร ยามออกกระบี่ก็คือเครื่องประทินโฉมที่ดีที่สุดของสตรี เห็นเวทกระบี่ที่สูงส่งเลิศล้ำของพวกเรา พวกนางก็คล้ายได้ปัดแก้มสีแดง สรุปว่าเรื่องนี้เชื่อถือได้หรือไม่?”

อาเหลียงพยักหน้ารับ “เชื่อถือได้สิ จะเชื่อถือไม่ได้ได้อย่างไร ใต้หล้าไพศาลน่ะข้าคุ้นเคยดี วันหน้าหากเจ้ามีโอกาสไปหาประสบการณ์ที่นั่น ข้าจะมอบแผนที่ฉบับหนึ่งให้เจ้า จะระบุภูเขาที่พำนักของเทพธิดาทั้งหลายไว้ให้ครบถ้วน เจ้าเองก็อย่าไปถามกระบี่อย่างโง่เง่าเข้าล่ะ แค่ต้องไปให้ถึงตีนเขา แล้วขี่กระบี่ทะยานขึ้นสูง วนอ้อมรอบภูเขารอบหนึ่งก็พอ ระหว่างที่วนก็ร่ายวิชากระบี่สักชุด รำกระบี่เสร็จก็ปิดงานได้ ระหว่างนี้ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ปลดกาเหล้าลงมา ทิ้งแผ่นหลังที่กำลังแหงนหน้าดื่มเหล้าไว้ให้พวกเทพธิดาได้เห็นก็พอ กระทั่งถึงตอนนั้นเจ้าค่อยท่องบทกวีเสียงดังๆ สักบทแล้วจากไปอย่างสง่างาม…”

เยี่ยนจั๋วรู้สึกหัวโตเท่ากระด้ง “อาเหลียง ข้าไม่ถนัดเรื่องบทกวีเลยนะ”

อาเหลียงเอ่ย “ข้ามี ตำราเล่มหนึ่งมีมากถึงสามร้อยกว่าประโยค ทั้งหมดล้วนเป็นบทกวีที่สร้างขึ้นเพื่อเซียนกระบี่อย่างพวกเรา จะขายให้เจ้าในราคาสหายดีไหมล่ะ?”

ต่งฮว่าฝูถาม “บทกวีในตำราเล่มนั้นคงถูกท่านเอาไปใช้จนปรุแล้วกระมัง?”

อาเหลียงรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย

ฟ่านต้าเช่อวางตัวอย่างสำรวมมากที่สุด

เขาไม่สนิทกับผู้อาวุโสอาเหลียง

ต่อให้ผู้อาวุโสอาเหลียงจะเข้ากับคนอื่นได้ง่าย แต่สำหรับฟ่านต้าเช่อแล้วอีกฝ่ายก็ยังคงสูงส่งยากจะปีนป่าย ใกล้เพียงตรงหน้า แต่กลับห่างไกลสุดขอบฟ้า

นี่ก็เหมือนกับยามที่ผู้ฝึกกระบี่รุ่นเยาว์หลายคนพบเจอกับเซียนกระบี่ใหญ่ เซียนกระบี่ผู้อาวุโสอย่างต่งซานเกิง ลู่จือ ฯลฯ พวกผู้อาวุโสอาจจะไม่ได้ดูแคลนอะไรพวกเด็กรุ่นหลัง แต่พวกเด็กรุ่นหลังกลับรู้สึกดูแคลนตัวเองอย่างอดไม่ได้

อาเหลียงยิ้มกล่าว “เจ้าชื่อฟ่านต้าเช่อกระมัง?”