บทที่ 669.1 ได้สามจากสี่

หลินจวินปี้คิดไม่ถึงว่าผังหยวนจี้จะเป็นคนปากมากเหมือนกัน เรื่องที่ตนต้องจากไป ผู้ฝึกกระบี่คนอื่นๆ ของสายอิ่นกวานจึงรู้กันหมดแล้ว

ฟ้าสางวันนี้ หลินจวินปี้เก็บห่อสัมภาระอย่างเรียบง่าย ไปเดินเที่ยวรอบคฤหาสน์หลบร้อนมาก่อนรอบหนึ่ง สุดท้ายกลับไปที่ห้องโถงใหญ่ ไล่สายตามองไปตามโต๊ะแต่ละตัว

สำหรับผู้ฝึกตนที่ไม่รู้ร้อนหนาวด้านล่างภูเขาแล้ว เวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ปีแค่ดีดนิ้วก็ผ่านไป แต่หลินจวินปี้กลับรู้สึกเหมือนนอนหลับฝันตื่นใหญ่อยู่ที่นี่ และยังถึงขั้นอาลัยอาวรณ์ไม่อยากตื่น

หลินจวินปี้ส่ายหน้า เก็บความคิดทั้งหมดคืนมา รู้สึกเพียงว่าจากไปโดยไม่บอกลาเช่นนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

คิดไม่ถึงว่าผู้ฝึกกระบี่แต่ละคนจะพากันขี่กระบี่มาถึง นอกจากอิ่นกวานหนุ่มแล้ว ทุกคนล้วนมากันครบ แม้แต่กวอจู๋จิ่วก็ยังหิ้วเอาฆ้องมาด้วย

หลินจวินปี้จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แล้วประสานมือคารวะทุกคน

ยามส่งสหายกลับไป ทางฝั่งกำแพงเมืองปราณกระบี่จำเป็นต้องเลี้ยงเหล้า นี่คือกฎ คนทั้งกลุ่มจึงไปดื่มเหล้าที่ร้านของเถ้าแก่รอง เช้าตรู่เช่นนี้ยังพอจะมีที่ว่างเหลือให้นั่ง ทุกคนต่างก็จิบกันคำเล็กๆ สุราอำลามักจะไม่ดื่มอย่างเต็มคราบ หยุดแค่พอประมาณ หลินจวินปี้ขอป้ายสงบสุขแผ่นหนึ่งมาจากเถ้าแก่ใหญ่เตี๋ยจ้าง เด็กหนุ่มชุดขาวที่เป็นผู้ฝึกกระบี่โอสถทองแล้วเขียนประโยคหนึ่งว่า ‘หลินจวินปี้เคยมาดื่มเหล้าที่นี่ สามปีฝ่าแค่สามขอบเขตเท่านั้น’ แล้วเอาไปแขวนไว้บนผนังด้วยตัวเอง

แผ่นไม้กับแผ่นไม้ ราวกับผู้ฝึกกระบี่ที่เป็นสหายกัน

กู้เจี้ยนหลงเอ่ยประโยคที่เป็นธรรมมาคำหนึ่งว่า “ประโยคนี้ของจวินปี้ซุกซ่อนมาดของอิ่นกวานเอาไว้ สองคำว่า ‘เท่านั้น’ ช่างมหัศจรรย์จนเกินบรรยาย”

สุดท้ายหลินจวินปี้ยกถ้วยเหล้าขึ้น กระดกดื่มจนหมด ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ได้อยู่ร่วมกับทุกท่าน ดั่งอยู่ในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นดอกจือหลันนานวัน” (เปรียบเปรยถึงการได้รับอิทธิพลจากสภาพแวดล้อมรอบด้าน เหมือนคนที่อยู่ในห้องที่อวลด้วยกลิ่นดอกไม้เป็นเวลานานก็จะมักไม่ได้กลิ่นของมันเพราะความเคยชิน)

หลินจวินปี้เอ่ยกับกวอจู๋จิ่วว่า “วันหน้าเมื่อข้ากลับไปยังบ้านเกิด หากต้องออกเดินทางไกลอีกครั้งจะต้องมีหีบไม้ไผ่และไม้เท้าเดินป่าด้วยแน่นอน”

สุดท้ายทุกคนลุกขึ้นยืนกุมหมัด ไม่ได้ไปส่งหลินจวินปี้ไกลๆ กวอจู๋จิ่วรู้สึกเสียดายเล็กน้อยที่ไม่ได้ตีฆ้องของตัวเอง

เด็กหนุ่มชุดขาวที่สะพายเพียงห่อสัมภาระเล็กๆ ไว้บนไหล่เดินออกจากร้านเหล้ามาเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังประตูใหญ่ของภูเขาห้อยหัว ที่นั่นตั้งอยู่ระหว่างนครกับหอมายา เมื่อเทียบกับประตูเก่าที่มีนักพรตหญิงจากเรือนซือเตาเป็นผู้เฝ้าแล้วยังอยู่ห่างจากนครมากกว่า แล้วก็ครึกครื้นมากกว่า ทุกวันนี้การทำการค้าระหว่างเรือนชุนฟานกับเรือข้ามทวีปทั้งแปดลำของใต้หล้าไพศาล ยิ่งนานวันก็ยิ่งราบรื่น เฉินฉุนอันแห่งทักษินาตยทวีป ตระกูลอวี้ของอวี้เจวี้ยนฟู โจวเสินจืออาจารย์ลุงของเซียนกระบี่ขู่เซี่ย เจียงซ่างเจินเจ้าประมุขคนใหม่ของสำนักกุยหยกใบถงทวีป สำนักใหญ่ทั้งหลายของอุตรกุรุทวีป บวกกับความสัมพันธ์ควันธูปที่เซียนกระบี่ต่างถิ่นมากมายไปผูกไว้กับทวีปใหญ่ของตัวเอง เห็นได้ชัดว่าต่างก็ออกแรงทั้งในทางแจ้งและทางลับ ดังนั้นผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดที่อิ่นกวานหนุ่มและเซียนกระบี่โฉวเหมียวเป็นกังวลจึงไม่เกิดขึ้น สำหรับสถานการณ์ใหม่ที่เรือข้ามฟากทั้งแปดทวีปสร้างขึ้นมา ศาลบุ๋นของแผ่นดินกลางไม่สนับสนุน แต่ก็ไม่ได้มีการต่อต้านอย่างโจ่งแจ้ง

ในห่อสัมภาระที่หลินจวินปี้นำมาล้วนเป็นวัตถุรรมดาทั่วไป ตำราตราประทับสองร้อยเซียนกระบี่ที่จัดพิมพ์อย่างประณีตเล่มหนึ่ง พัดพับไม้ไผ่หยกที่ซื้อมาจากร้านตระกูลเยี่ยนเล่มหนึ่ง รวมไปถึงของขวัญเล็กๆ ที่สหายอย่างพวกผังหยวนจี้มอบให้ ของขวัญเบาน้ำใจหนัก หลินจวินปี้รู้สึกยินดีจากใจจริง มีเพียงพวกคนที่ความสัมพันธ์ไม่ดีมากพอเท่านั้นถึงจะเกรงใจกันในเรื่องของการมอบของขวัญ หากเป็นสหายกันจริงๆ กลับกลายเป็นว่าจะเรียบง่ายตามใจมากกว่า

ตลอดทางที่เดินผ่านมีการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด ตรงประตูใหญ่ หลินจวินปี้มองเห็นอิ่นกวานหนุ่มที่ไม่ได้สวมหน้ากาก แล้วยังมีสตรีหน้าตาธรรมดาอีกคนหนึ่งยืนอยู่ ข้างกายของนางคล้ายจะมีกลิ่นหอมเย็นของพืชพรรณธรรมชาติลอยล้อมวน สตรีน่าจะร่ายเวทอำพรางตาปิดบังโฉมหน้าที่แท้จริง คนที่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ในกำแพงเมืองปราณกระบี่มีน้อยจนนับนิ้วได้ เซียนกระบี่ดูแคลนที่จะทำ ผู้ฝึกกระบี่ไม่มีความจำเป็น แน่นอนว่าใต้เท้าอิ่นกวานเป็นข้อยกเว้น ยามอำมหิตขึ้นมา แม้แต่หน้ากากสตรีเขาก็ยังสวมใส่ได้ หากพูดตามคำกล่าวของกู้เจี้ยนหลง อิ่นกวานหนุ่มที่ลงสนามรบด้วยการแต่งกายเป็นสตรีออกกระบี่ เรือนกายยังสะโอดสะองไม่น้อย ประโยคนี้กวอจู๋จิ่วมาได้ยินเข้าก็เท่ากับว่าใต้เท้าอิ่นกวานได้ยินแล้วเหมือนกัน ดังนั้นกู้เจี้ยนหลงจึงเดินกะเผลกไปเดือนหนึ่ง

หลินจวินปี้เดาตัวตนของสตรีออกอย่างง่ายดาย เจ้าของที่อยู่เบื้องหลังสวนดอกเหมยหนึ่งในสี่จวนส่วนตัวขนาดใหญ่ของภูเขาห้อยหัว ถัวเหยียนฮูหยิน

เรื่องของศิษย์พี่เปียนจิ้ง ถัวเหยียนฮูหยินไม่เพียงแต่ไม่ติดร่างแหเดือดร้อนไปด้วย ยังไม่รู้ว่าไปสวามิภักดิ์กับลู่จือได้อย่างไร ภูตห้าขอบเขตบนที่ชื่อเสียงด้านความงามเลื่องลือไปทั้งใต้หล้าไพศาลผู้นี้ทำความดีชดใช้ความผิด ทรัพย์สินทั้งหมดของสวนดอกเหมย หลังจบเรื่องก็ได้ยกให้คฤหาสน์หลบร้อนอย่างเปิดเผย หากจะบอกว่านางคิดใช้แผนสาวงาม ไม่ว่ากับใครก็คงใช้ได้ผล มีเพียงกับอิ่นกวานหนุ่มเท่านั้นที่ไม่ได้ผลแม้แต่ครึ่งเหรียญทองแดง ส่วนความวกวนอ้อมค้อมของการเปลี่ยนแปลงภายในสวนดอกเหมย อิ่นกวานหนุ่มไม่ได้เล่าอย่างละเอียด แล้วก็ไม่มีใครคิดจะไปซักไซ้เขาด้วย

เฉินผิงอันบอกว่าเขาจะไปที่เรือนชุนฟานพอดี ถือว่าไปทางเดียวกัน

หลินจวินปี้ย่อมไม่มีความเห็นใดๆ อยู่แล้ว

ใต้เท้าอิ่นกวานในทุกวันนี้ ยามไปกลับระหว่างภูเขาห้อยหัวกับกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรมากนัก อะไรที่ควรรู้ก็จะแสร้งทำเป็นไม่รู้ อะไรที่ไม่ควรรู้ ทางที่ดีที่สุดก็คือไม่รู้นั่นแหละดี จากการป้องกันอันเข้มงวดของกำแพงเมืองปราณกระบี่ในทุกวันนี้ ใครที่มีใจ ล่วงรู้เข้า นั่นก็คือปัญหาใหญ่เทียมฟ้า อำนาจของสายอิ่นกวานใหญ่มาก กระบี่บินฆ่าคนไม่จำเป็นต้องอธิบายเหตุผล ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่ชั้นสูงบนถนนไท่เซี่ยงและถนนอวี้ฮู่ ขอแค่ทำตัวเป็นที่น่าสงสัย ถูกคฤหาสน์หลบร้อนหมายหัว สายอิ่นกวานก็สามารถขี่กระบี่เข้าไปเยือนได้ดั่งสถานที่ไร้ผู้คน

สองปีที่ผ่านมานี้ จากรายงานมากมายที่มีเพียงอิ่นกวานคนเดียวที่รับรู้ได้ เมื่อสืบสาวตามเบาะแสไปแล้ว เคยมีการล้อมจับดักสังหารเกิดขึ้นมากมาย หลินจวินปี้เคยเข้าร่วมการล้อมฆ่าด้วยตัวเองถึงสองครั้ง ล้วนเป็นการลงมือกับ ‘พ่อค้า’ ทางฝั่งของหอมายา รัดกุมจนน้ำสักหยดก็ไหลออกไปไม่ได้ ง่ายดายราวกับเอามีดสับผัก มรสุมครั้งหนึ่งได้เกี่ยวพันไปถึงก่อกำเนิดผู้เฒ่าที่มีชื่อเสียงด้านคุณธรรมสูงส่ง ฝ่ายหลังสร้างกิจการอยู่ในหอมายามานานหลายปี เสแสร้งได้อย่างดีเยี่ยม แล้วก็ยิ่งเป็นที่ชื่นชอบของผู้คน ฝ่ายของสายอิ่นกวานก็ไม่ยินดีจะอธิบายให้แน่ชัด พื้นที่ครึ่งหนึ่งของหอมายาจึงเกือบจะเกิดจลาจล ผลคือเซียนกระบี่หกท่านที่มีเกาขุยเป็นหนึ่งในนั้นพากันขี่กระบี่ออกมาจากนคร ตั้งแต่ต้นจนจบอิ่นกวานหนุ่มไม่เอ่ยอะไรสักคำ ภายใต้สายตาจับจ้องของคนมากมาย เขายืนเอาสองมือสอดกันไว้ในชายแขนเสื้ออยู่นอกหอเรือน กระทั่งโฉวเหมียวลากศพออกมานอกประตูถึงได้หมุนตัวเดินจากไป วันนั้นร้านค้าน้อยใหญ่ในหอมายาปิดลงไปถึงยี่สิบสามร้าน กำแพงเมืองปราณกระบี่ไม่คิดจะขัดขวางแม้แต่น้อย ปล่อยให้พวกเขาย้ายไปอยู่ที่ภูเขาห้อยหัว แต่วันต่อมาทุกร้านล้วนได้เปลี่ยนเถ้าแก่คนใหม่

การออกกระบี่ของผู้ฝึกกระบี่สายอิ่นกวาน นับตั้งแต่โฉวเหมียวมาจนถึงต่งปู้เต๋อ แล้วไปจนถึงกวอจู๋จิ่วที่เห็นๆ อยู่ว่ายังเป็นเพียงแม่นางน้อยคนหนึ่ง ล้วนว่องไวคล่องแคล่วทั้งสิ้น

แต่เรื่องสกปรกมากมายก็ใช่ว่าแค่ออกกระบี่อย่างสาแก่ใจก็สามารถแก้ไขได้แล้ว หลินจวินปี้จำได้ว่าอิ่นกวานหนุ่มไปอยู่ที่หอกระบี่นานถึงสิบวัน พอกลับมาถึงคฤหาสน์หลบร้อนก็ไม่ได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้พวกผู้ฝึกกระบี่ฟังแบบตรงไปตรงมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เพียงเอ่ยว่าได้แก้ไขภัยซ่อนแฝงที่ไม่เล็กอย่างหนึ่งไปได้แล้ว

บางครั้งหลินจวินปี้ก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย หากสายอิ่นกวานของพวกเรา คฤหาสน์หลบร้อนหลังนี้ของพวกเราเป็นสำนักหนึ่งที่ลงหลักปักฐานอยู่ในใต้หล้าไพศาล จะเป็นอย่างไรนะ?

อิ่นกวานหนุ่มเป็นเจ้าขุนเขา เซียนกระบี่โฉวเหมียวคือผู้คุมกฎ เซียนกระบี่หมี่อวี้รับผิดชอบเรื่องทำเนียบวงศ์ตระกูล เหวยเหวินหลงดูแลเงินทอง ผู้ฝึกกระบี่คนอื่นๆ ก็สงบใจฝึกกระบี่ของตัวเองไป ขณะเดียวกันแต่ละคนก็ดูแลยอดเขาดูแลสายของตัวเอง แยกย้ายกันแตกกิ่งก้านสาขา อาศัยความชื่นชอบของตัวเองรับลูกศิษย์มา

จะต้องเป็นภาพอันยิ่งใหญ่สง่างามมากแน่นอน อย่างมากสุดไม่ถึงสองร้อยปี ตลอดทั้งใต้หล้าไพศาลล้วนต้องหันมามองพวกเขาเสียใหม่ น่าเสียดายที่นี่เป็นเพียงแค่ความคิดเพ้อฝันของเขาหลินจวินปี้เอง

ถัวเหยียนฮูหยินเงียบงันมาตลอดทาง อย่างมากก็แค่ลอบมองเด็กหนุ่มสองสามครั้งเท่านั้น ‘เปียนจิ้ง’ ผู้นั้นเคยพูดถึงศิษย์น้องเล็กคนนี้ เขาให้ความสำคัญกับอีกฝ่ายมาก

มาถึงภูเขาห้อยหัว หลินจวินปี้ทำตามคำกำชับในจดหมายลับของอาจารย์ตัวเองด้วยการไปพบกับสหายเก่าของอาจารย์ที่จวนหยวนโหรวก่อน จากนั้นก็จะนั่งเรือข้ามฟากลำหนึ่งกลับไปยังทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางคืนนี้

อยู่ตรงหน้าประตูใหญ่ของจวนหยวนโหรว เฉินผิงอันหยิบกล่องไม้ใบหนึ่งออกมาจากวัตถุจื่อชื่อ เอ่ยว่า “บรรจุข้าวของของสหายเก่าที่เคยมาดื่มเหล้าที่ร้านซึ่งจากไปแล้ว เจ้าจงเก็บรักษาเอาไว้ให้ดี วันหน้าอาจได้นำไปใช้ ข้าหวังแค่ว่าเจ้าจะไม่ทำผิดต่อของที่อยู่ในนี้ อย่าให้ข้ามองคนผิด มอบของสิ่งนี้ให้ผิดคน”

หลินจวินปี้ใช้สองมือรับกล่องไม้มา เดาเอาว่าด้านในน่าจะเป็นป้ายสงบสุขหลายแผ่นที่ปลดมาจากผนังของร้านเหล้า ของขวัญก่อนจากลาชิ้นนี้มีน้ำหนักสำคัญอย่างยิ่ง