บทที่ 680.3 บนโลกมนุษย์ล้วนมีแต่นักเดินทางไกล

วันนี้ซ่งเกาหยวนจะออกไปจากคฤหาสน์หลบร้อน ก่อนจะจากไป โฉวเหมียวยื่นห่อสัมภาระใบหนึ่งให้แก่ผู้ฝึกตนของตำหนักเขากวางคนนี้ บอกว่าใต้เท้าอิ่นกวานเป็นคนมอบให้

ซ่งเกาหยวนสะพายห่อสัมภาระเอียงๆ ไว้บนบ่า เดินข้ามประตูใหญ่ไปถึงภูเขาห้อยหัวเพียงลำพัง เขาไปที่ตำหนักสุ่ยจิงก็ได้เจอกับบรรพจารย์หญิงของสำนักตนอย่างบรรพจารย์หรงกวาน

ผู้ฝึกกระบี่หนุ่มเจอบรรพจารย์ของตนก็ไม่สนใจว่าข้างกายบรรพจารย์หรงกวานยังมีเซียนซือหญิงจากสำนักอวี่หลงอยู่อีกหลายคน คนหนุ่มดวงตาแดงก่ำ พูดเสียงสั่นว่า “คนตายไปตั้งหลายคน ผู้อาวุโสเซี่ยจื้อก็ไม่คิดจะกลับบ้านเกิดแล้ว”

บรรพจารย์หรงกวานถอนหายใจหนึ่งที ไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจเด็กรุ่นหลังผู้นี้อย่างไร

เสวียนเซินผู้ฝึกกระบี่เด็กหนุ่มจากเกราะทองทวีป วันนี้ก็เดินข้ามผ่านประตูใหญ่มาพร้อมกับซ่งพิ่นเซียนกระบี่หญิงที่สะพายกระบี่เล่มยาว มาที่ภูเขาห้อยหัวแล้วตรงไปที่ท่าเรือทันที

ปราณสังหารปราณดุร้ายทั่วร่างของซ่งพิ่นเข้มข้นอย่างมาก ราวกับว่าจิตใจยังไม่ได้ออกมาจากสนามรบแห่งนั้นอย่างแท้จริง

คนที่ติดตามพวกเขามายังมีเด็กหญิงตัวน้อยอีกสองคนของกำแพงเมืองปราณกระบี่ ล้วนเป็นผู้ฝึกกระบี่ตั้งแต่อายุยังน้อย คนที่ตีหน้าเคร่งนั้นชื่อซุนจ่าว พี่สาวของนางอย่างซุนฉวีกำลังเรียนวรยุทธ ไม่เหมือนกับซุนจ่าว เด็กคนที่กวาดตามองไปรอบด้านไม่หยุดนิ่งคนนั้นชื่อจินหลวน

พวกนางต่างก็ติดตามเซียนกระบี่ซ่งพิ่นไปฝึกตน พอไปถึงสำนักของซ่งพิ่นก็จะกลายเป็นผู้สืบทอดอย่างเป็นทางการของศาลบรรพจารย์

คนทั้งกลุ่มไปถึงท่าเรือของหน้าผาหมีลู่แล้วก็จะโดยสารเรือข้ามทวีปลำหนึ่งไปยังฝูเหยาทวีป

ซ่งพิ่น เสวียนเซินสองคนกลับบ้านเกิด ส่วนเด็กสองคนนี้กลับต้องห่างบ้านเกิดไปไกลเป็นพันเป็นหมื่นลี้

เซียนกระบี่หญิงแค่ซื้อป้ายหยกขึ้นเรือสองแผ่นที่ท่าเรือ รอกระทั่งขึ้นเรือมาแล้วผู้ฝึกลมปราณที่ตรวจสอบการขึ้นลงเรือจึงถามว่าเหตุใดถึงได้ไม่มีป้ายหยกของแม่นางน้อยสองคน แบบนี้ไม่ถูกกฎ

แน่นอนว่าเขาต้องรู้จักเซียนกระบี่ซ่งพิ่น เขาไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย สตรีที่หน้าตางดงามล่มบ้านล่มเมืองเช่นนี้ อีกทั้งยังสะพายกระบี่ยาว ‘ฝูเหยา’ ที่เล่าลือกันว่าซุกซ่อนโชควาสนาของกระบี่ในหนึ่งทวีปเอาไว้มากมาย ผู้ฝึกตนของฝูเหยาทวี เกราะทองทวีป แค่เห็นก็ต้องจำอีกฝ่ายได้แล้ว

ซ่งพิ่นเอ่ย “ให้หน้าพวกเจ้าแล้วก็รับไว้ให้ดี”

เสวียนเซินสีหน้าเป็นธรรมชาติ รู้สึกว่าประโยคนี้ของผู้อาวุโสซ่งพิ่นพูดได้สมเหตุสมผลตามหลักฟ้าดินอย่างยิ่ง

สุดท้ายผู้ดูแลเรือก็รีบรุดมาหา เปิดทางให้คนทั้งสี่ขึ้นเรือด้วยตัวเอง

จินหลวนอ้าปากค้างเล็กน้อย เวลานี้แม่นางน้อยยังมึนงงอยู่เล็กน้อย เวลาที่เซียนกระบี่ซ่งพิ่นอยู่กับพวกนางไม่ได้เป็นแบบนี้เลยนะ ใบหน้ายิ้มแย้ม น้ำเสียงอ่อนโยน นิสัยดีสุดๆ ไปเลย

ฝ่ายของเรือข้ามฟากหาห้องมาให้พวกเขาสองสามห้อง ซ่งพิ่นจึงพาแม่นางน้อยสองคนไปที่หอชมทัศนียภาพที่การมองเห็นเปิดกว้าง ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “นี่ก็คือทัศนียภาพของใต้หล้าไพศาลแล้ว”

จินหลวนเอ่ยเสียงเบา “ปราณกระบี่น้อยเกินไป”

ซุนจ่าวกลอกตามองบน “พูดเหลวไหล จะเปรียบเทียบกับกำแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเราได้อย่างไรกัน?”

จินหลวนไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ไม่ใช่ว่านางกลัวซุนจ่าว หลักๆ แล้วเป็นเพราะยังนึกอยากจะฟังเรื่องเล่าแห่งขุนเขาสายน้ำที่แปลกประหลาดพวกนั้นจากซุนจ่าวอีก

ซ่งพิ่นเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ดังนั้นพวกเจ้าจึงต้องรีบปรับตัวให้ทัน รอกระทั่งไปถึงสำนักที่เกราะทองทวีปแล้ว อาจารย์จะช่วยพวกเจ้าเก็บยอดเขาที่มีปราณวิญญาณเปี่ยมล้นไว้สองแห่ง กระทั่งเลื่อนเป็นขอบเขตโอสถทองก็จะสามารถจัดพิธีเปิดขุนเขาได้อย่างเป็นทางการ จากนั้นพวกมันก็จะกลายมาเป็นจวนของพวกเจ้าเองแล้ว นับตั้งแต่นาทีนั้นเป็นต้นไป พวกเจ้าถึงจะถือว่าปักหลักหยัดยืนอยู่ในใต้หล้าไพศาลได้อย่างแท้จริง”

บนระเบียงชมทัศนียภาพของห้องที่อยู่ติดกัน ผู้ฝึกกระบี่เด็กหนุ่มคนหนึ่งยื่นมือออกมาโบกเบาๆ ทักทายแม่นางน้อยสองคน

จินหลวนเขย่งปลายเท้า คลี่ยิ้มเจิดจ้า “พี่เสวียนเซิน”

เสวียนเซินทำหน้าผีใส่

ซุนจ่าวพลันรู้สึกเสียใจ กระตุกชายแขนเสื้อของเซียนกระบี่หญิงเบาๆ พูดเสียงสะอื้น “อาจารย์ ข้าคิดถึงบ้านแล้ว”

ซ่งพิ่นกุมมือของแม่นางน้อย เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “วันหน้านอกจากอาจารย์แล้วก็ห้ามพูดแบบนี้กับใครอีก”

ซุนจ่าวไม่เข้าใจ ได้แต่รีบเช็ดน้ำตา พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

ท่ามกลางม่านราตรีของคืนหนึ่ง ผู้เฒ่าร่างผอมสูงใบหน้าแห้งตอบเดินข้ามผ่านประตูใหญ่มาแล้วก็รีบหยุดยืนนิ่ง หลับตาลง แหงนหน้าสูดจมูก ก่อนจะหัวเราะหึหึ “ไม่ได้กลิ่นนี้มานานแล้ว”

ก็คือผูเหอเซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบ เพียงแต่ว่าตอนนี้ขอบเขตถดถอยมาอยู่ก่อกำเนิด ต่อให้จะสวมชุดคลุมอาคมก็ยังยากจะปิดบังกลิ่นคาวเลือดบนร่างของเขาได้

คนที่เข้ามาในภูเขาห้อยหัวพร้อมกับผูเหอยังมีเฉากุ่น รวมไปถึงเด็กหนุ่มเด็กสาวคู่หนึ่งของกำแพงเมืองปราณกระบี่

ตอนที่เฉากุ่นได้กลายเป็นผู้ฝึกกระบี่ของสายอิ่นกวาน เขาเพิ่งจะเป็นขอบเขตประตูมังกร แต่ตอนนี้กลับเป็นโอสถทองแล้ว

เด็กหนุ่มเด็กสาวที่ผูเหอพามาจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ เด็กหนุ่มเป็นแค่ขอบเขตถ้ำสถิต คุณสมบัติของเขาเมื่ออยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็ไม่ถือว่าโดดเด่น ไม่ถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์ใดๆ

แต่กลับถูกใจผูเหออย่างมาก

ส่วนเด็กสาวที่เป็นขอบเขตชมมหาสมุทรคนนั้นก็ยิ่งมีคุณสมบัติดีกว่า แต่ผูเหอกลับคิดว่าจะยกนางให้สหายรักบนภูเขาเป็นผู้ถ่ายทอดมรรคา ในฐานะเซียนกระบี่ของหลิวเสียทวีปที่เชี่ยวชาญการเข่นฆ่าสังหาร จะไม่มีสาวงามคนรู้ใจเลยได้อย่างไร ต่อให้อีกฝ่ายจะมีขอบเขตสูงกว่าตนหนึ่งขั้น ต่อให้นางจะยังมีรูปโฉมเป็นเด็กสาว แต่ยามเห็นหน้ากันก็ยังเรียกตนว่าพี่ใหญ่ผูอย่างเคยอยู่ทุกครั้ง

เด็กหนุ่มบ่นขึ้นมาว่า “ตาเฒ่าผู เมื่อไหร่ท่านถึงจะกลับไปเป็นเซียนกระบี่สักทีล่ะ ไม่อย่างนั้นลูกศิษย์อย่างข้าก็ขายหน้าแย่น่ะสิ”

ผูเหอหลุดหัวเราะพรืด “รับขอบเขตถ้ำสถิตอย่างเจ้ามาเป็นลูกศิษย์ เจ้าคิดว่าข้าผู้อาวุโสมีหน้ามีตามากนักหรือ? รู้หรือไม่ว่ายามอยู่ในงานเลี้ยงสุราที่หลิวเสียทวีป ผู้ฝึกตนโอสถทองยังไม่มีคุณสมบัติมานั่งร่วมโต๊ะกับข้าผู้อาวุโสด้วยซ้ำ ได้แต่ยืนคีบกับแกล้มดื่มเหล้า?”

เฉากุ่นที่อยู่ด้านข้างไม่เอ่ยอะไร เพราะสิ่งที่เซียนกระบี่ผูเหอพูดมานั้นเป็นเรื่องจริงแท้แน่นอน ขอแค่เป็นเซียนดินโอสถทองที่พอจะมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีอยู่บ้างก็มักจะไม่ไปร่วมงานเลี้ยงที่มีผูเหออยู่ด้วย แต่คนที่ยินดีไปกลับมีมากยิ่งกว่า

เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างเดือดดาล “ท่านเลิกเรียกตัวเองคำก็ผู้อาวุโสสองคำก็ผู้อาวุโสเสียทีเถอะ”

ผูเหอไม่โกรธกลับยังขำ “ไม่เสียแรงที่เป็นลูกศิษย์ของข้าผูเหอ เวลาไม่ดื่มเหล้าพูดจาเหมือนคนเมามาย พอดื่มเหล้าแล้ว พูดจาไม่เข้าหูกันคำเดียวก็จะออกกระบี่ คนทั้งทวีปต้องหันมอง!”

เพียงแต่ว่าเด็กหนุ่มกลับไม่รับน้ำใจ ยังคงเอ่ยว่า “ก่อกำเนิดตัวน้อยๆ ลมปากกลับใหญ่โตถึงเพียงนี้ นี่หากว่าไม่ใช่คนสนิทคุ้นเคยกันคงนึกว่าเป็นขอบเขตบินทะยานคนหนึ่งที่กำลังหาวอยู่ตรงนี้เสียแล้ว”

เฉากุ่นหมดคำจะพูด

อาจารย์แบบไหนก็มีลูกศิษย์แบบนั้น ไม่ใช่คนบ้านเดียวกันไม่เข้าประตูบานเดียวกัน

เด็กสาวที่เงียบขรึมพูดน้อยคนนั้นค่อนข้างจะอิจฉาในความใจกล้าของคนวัยเดียวกัน นางไม่มีทางกล้าพูดกับเซียนกระบี่ผูเหอแบบนี้เด็ดขาด

เด็กหนุ่มเอ่ยว่า “ได้ยินมาว่าอยู่ที่หลิวเสียทวีปท่านมีศัตรูเยอะมาก ตอนนี้ขอบเขตถดถอยแล้ว จะเดือดร้อนให้ข้าถูกศัตรูของท่านฆ่าตายไปด้วยหรือไม่?”

ผูเหอยื่นมือไปกดหัวของเด็กหนุ่มแล้วผลักออกไปไกล “พูดจาอัปมงคลให้น้อยๆ หน่อย”

เรือข้ามทวีปที่พวกเขานั่งโดยสารจะไปจอดที่ท่าเรือใกล้กับหอหลิงจือ ผูเหอคิดว่าจะไปซื้อของสองสามชิ้นที่ร้านตระกูลเซียนแห่งนั้นพอดี ในกระเป๋าไม่มีเงินสักเท่าไร คงได้แต่เลือกของราคาถูกแล้ว หากไม่ได้จริงๆ ก็ต้องขอยืมเงินจากเจ้าเด็กเฉากุ่นนั่น อยู่ที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ จะดูว่าสนิทกันหรือไม่ก็ต้องดูที่ว่าสามารถยืมเงินกันได้หรือไม่ เลี้ยงเหล้ากันได้หรือไม่ เพราะไม่ว่าจะแบบไหนก็ล้วนมีแต่ไปไม่มีได้กลับคืนทั้งนั้น

ตอนที่ไปถึงหอหลิงจือ เด็กสาวมีสีหน้าสดใสตื่นเต้น แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ยินดีจะเข้าไป จึงไปนั่งรออยู่บนขั้นบันได

เฉากุ่นไปนั่งอยู่ด้านข้างเขา