บทที่ 688.1 บนภูเขาลั่วพั่วมีเซียนกระบี่

เดินเข้าสู่กลุ่มเทือกเขาของศาลลมหิมะท่ามกลางค่ำคืนที่ลมหิมะพัดโชย ทัศนียภาพงดงามเกินบรรยาย

กลางดึกหิมะตกหนัก บางครั้งก็ได้ยินเสียงกิ่งต้นสนต้นป่ายแตกหัก เสียงต้นไผ่เอนตัวตามสายลม

นับตั้งแต่ต้นจนถึงตอนนี้เว่ยจิ้นไม่เคยส่งกระบี่บินแจ้งข่าวมาที่ศาลบรรพจารย์ของศาลลมหิมะ ส่วนหอเทพเซียนของศาลลมหิมะก็ยิ่งไม่มีความจำเป็น เพราะเว่ยจิ้นคือผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของสายหอเทพเซียน กลางภูเขายังคงมีสิ่งปลูกสร้างลักษณะเป็นจวน เพียงแต่ร่ายเวทตราผนึกแห่งขุนเขาสายน้ำเป็นสัญลักษณ์ไว้ชั้นหนึ่ง ขอแค่ไม่ถึงขั้นถล่มลงมา แล้วก็ไม่จำเป็นต้องให้คนมาเก็บกวาดทำความสะอาดก็พอ ไม่จำเป็นต้องไปรวบรวมปราณวิญญาณ ไม่หวังให้ซ่อนลมรวมน้ำ

ก่อนหน้านี้ต่อให้มาถึงอาณาเขตของศาลลมหิมะ แต่เว่ยจิ้นก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะไปทักทายพวกอาจารย์ เขาเดินตรงขึ้นเขาไปยังสุสาน หลังจากเว่ยจิ้นคารวะสุราที่หอเทพเซียนเสร็จแล้วก็จะจากไปทันที และแน่นอนว่ายิ่งไม่คิดจะไปนั่งในศาลบรรพจารย์

ทัศนียภาพของศาลลมหิมะงดงามอย่างยิ่ง ทว่าทิวทัศน์ที่หอเทพเซียนกลับงามล้ำยิ่งกว่า คือสถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งทวีป ในภูเขามีต้นสนโบราณต้นป่ายยักษ์อายุพันปีอยู่มากมาย ค่ำคืนที่หิมะตกเช่นนี้ ทั่วทั้งภูเขากลับเต็มไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ จึงมียอดฝีมือหลายคนมาหลับตานอนอยู่ใต้ต้นสน น่าจะเป็นผู้ฝึกตนของภูเขาสายอื่นจากศาลลมหิมะที่มาชมหิมะที่นี่ มาเยือนด้วยความยินดี แต่กลับไม่ยินดีจะจากไป จึงเริ่มใช้ที่แห่งนี้เป็นที่ฝึกตนเสียเลย พอเจอกับเว่ยจิ้น ผู้บำเพ็ญตนใต้ต้นสนที่สวมชุดขาวสะอาดกระจ่างเหนือกว่าหิมะก็ไม่ได้ส่งเสียงใด เพียงแค่ลุกขึ้นยืนคารวะอยู่ไกลๆ

เว่ยจิ้นแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

กลับเป็นคนต่างถิ่นอย่างหมี่อวี้ที่ยิ้มพลางโบกมือลาเทพเซียนใต้ต้นสนคนนั้น ฝ่ายหลังไม่แน่ใจว่าคุณชายหนุ่มที่บุคลิกโดดเด่นรูปโฉมงดงามผู้นี้เป็นเทพเซียนจากฝ่ายใดกันแน่ ถึงได้สามารถขึ้นเขามาพร้อมกับเว่ยจิ้นได้ ต้องรู้ว่าเรื่องการขึ้นเขามาคารวะหลุมศพ เว่ยจิ้นรังเกียจการที่คนซึ่งพบเจอระหว่างทางเข้ามาทักทายปราศรัยเขาเป็นที่สุด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะพาเพื่อนมาเป็นแขกที่หอเทพเซียนเลย

เว่ยจิ้นไม่ชอบพูดถึงเรื่องเก่าในอดีตของศาลลมหิมะ ไม่เป็นไร ข้างกายของหมี่อวี้มีเหวยเหวินหลงที่ไม่ว่าจะไปที่ใดก็ชอบซื้อรายงานแห่งขุนเขาสายน้ำมาเสมอ นักบัญชีแห่งเรือนชุนฟานผู้นี้คือยอดฝีมือด้านการค้นหาตรวจสอบบันทึกลับอย่างแท้จริง ทุกวันนี้เขาเข้าใจทำเนียบตระกูลต่างๆ บนภูเขาของแจกันสมบัติทวีปได้ดียิ่งกว่าเซียนซือทำเนียบวงศ์ตระกูลของแจกันสมบัติทวีปเองเสียอีก ดังนั้นหมี่อวี้จึงรู้ว่าศาลลมหิมะที่เป็นหนึ่งในปฐมสำนักของสำนักการทหารแห่งแจกันสมบัติทวีปนี้แบ่งออกเป็นหกสาย หร่วนฉงที่ภายหลังออกไปก่อสำนักเป็นของตัวเอง ทุกวันนี้คือคนบ้านเดียวกับใต้เท้าอิ่นกวาน เคยเป็นสายของบ่อน้ำมรกต ทิ้งเตาหลอมกระบี่ฉางจวี้ไว้ให้กับศาลลมหิมะ ถือว่าพบเจอด้วยดีและจากลาด้วยดีกับสำนักเก่า ศาลลมหิมะถือเป็นบ้านเดิมของสำนักกระบี่หลงเฉวียนครึ่งตัว หร่วนฉงคืออาจารย์หลอมกระบี่อันดับหนึ่งของแจกันสมบัติทวีป เคยเกิดข้อพิพาทกับหมู่บ้านต้าโม่ของราชวงศ์สุ่ยฝูในเรื่องการหลอมกระบี่ เซียนกระบี่ของหมู่บ้านต้าโม่จึงถูกศาลลมหิมะกักขังเอาไว้ห้าสิบปี ทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นนักโทษอยู่เหมือนเดิม

บางครั้งเหวยเหวินหลงก็พูดถึงข่าวลือเล็กๆ หลากหลายของยอดเขาเหวินชิงกับร่องต้าหนีของศาลลมหิมะให้หมี่อวี้ฟัง ยกตัวอย่างเช่นบรรพจารย์แซ่ฉินท่านหนึ่งของสายร่องต้าหนีกับผู้อาวุโสไท่ซ่างท่านหนึ่งของตำหนักฉางชุน ตอนเยาว์วัยเคยจับคู่กันออกท่องเที่ยวยุทธภพ มีเรื่องเล่ามากมาย เพียงแต่ว่าน่าเสียดายที่ไม่อาจผูกสมัครเป็นคู่รักเทพเซียนกันได้

เว่ยจิ้นอดไม่ไหวจึงถามไปประโยคหนึ่งว่า มีเรื่องแบบนี้จริงหรือ?

เหวยเหวินหลงจึงเล่าอย่างน่าเชื่อถือ บอกว่าในประวัติศาสตร์มีรายงานขุนเขาสายน้ำกี่ฉบับที่สามารถนำมาพิสูจน์กันได้ นอกจากนี้ทุกครั้งที่ตำหนักฉางชุนทำพิธีเปิดขุนเขาหรือพิธีการฝ่าทะลุขอบเขต สายอื่นของศาลลมหิมะอย่างมากก็แค่ส่งลูกศิษย์ผู้สืบทอดให้ไปร่วมแสดงความยินดีที่ต้าหลี แต่บรรพบุรุษสกุลฉินของร่องต้าหนีมีครั้งใดบ้างที่ไม่ได้ไปเยือนด้วยตัวเอง?

เว่ยจิ้นไร้คำพูดตอบโต้ เขากับผู้ฝึกตนที่เป็นพวกเทพเซียนพสุธาของร่องต้าหลีไม่เคยพูดคุยกันแม้แต่คำเดียว แล้วจะรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร

ที่ยิ่งน่าประหลาดก็คือเหวยเหวินหลงสามารถพลิกเปิดรายงานขุนเขาสายน้ำของเมื่อหลายสิบหลายร้อยปีก่อนปึกหนาๆ ได้ทุกวันอย่างไม่มีเบื่อหน่าย แล้วยังจดบันทึกคัดลอกเอาไว้ มักจะพูดอย่างมั่นใจว่าภูเขาลูกไหนบ้างที่ตบหน้าตัวเองให้ดูเป็นคนอ้วน ทุกครั้งที่จัดงานเลี้ยงจะต้องฝืนใจขูดเอาทรัพย์สินชั้นหนึ่งของตัวเองออกไปใช้ แล้วยังมีภูเขาลูกใดบ้างที่เห็นๆ กันอยู่ว่าสามารถหาเงินเป็นกอบเป็นกำได้ในวันเดียว แต่กลับชอบซ่อนเร้นความสามารถ แอบร่ำรวยอยู่เงียบๆ เพื่อสร้างความมั่นคงให้กับทรัพย์สินของตัวเอง

บนภูเขายังมีเด็กชายเด็กหญิงของยอดเขาเหวินชิงหลายกลุ่มที่พกพาเอาถ้วยลายครามตระกูลเซียน เนื่องจากได้รับคำสั่งของอาจารย์จึงมาเยือนหอเทพเซียนโดยเฉพาะ ใช้เวทลับและสมบัติวิเศษมาเลือกเกล็ดหิมะ นำไปหมักเป็นเหล้าหานซู (คำเรียกอีกอย่างของเกล็ดหิมะ) หรือไม่ก็แกะสลักเป็นชิงเค่อฮวา (ดอกไม้ที่สามารถเบ่งบานได้ในชั่วพริบตา เปรียบเปรยเป็นดอกไม้ไฟและอาจยังหมายถึงเกล็ดหิมะ) อย่างแรกนำมาใช้รับรองแขก อย่างหลังเอาไปใช้เป็นของขวัญมอบให้แขก เรื่องของการเก็บหิมะนี้มีข้อพิถีพิถันใหญ่ ส่วนใหญ่แล้วจะเลือกเก็บจากหิมะที่เกาะอยู่ตามรากขดงอของต้นสนโบราณที่ขึ้นริมหน้าผา เอามาใส่ไว้ในขวดไห ในช่วงเวลาที่แตกต่างกันก็จะมีสถานที่เก็บเกล็ดหิมะที่ไม่เหมือนกัน เรื่องราวของตระกูลเซียนบนภูเขา สำหรับคนธรรมดาทั่วไปแล้วเป็นเรื่องของบนฟ้าอย่างแท้จริง

เด็กๆ พวกนี้เจอกับเว่ยจิ้นที่ลำดับอาวุโสสูงมากในศาลลมหิมะก็ไม่ได้ทักทาย ไม่ใช่ว่าไม่เต็มใจ แต่เป็นเพราะไม่กล้า

ทว่าบนใบหน้าของทุกคนล้วนเผยความปิติยินดี บรรพจารย์เว่ยเซียนกระบี่เว่ยที่มีชื่อเสียงเลื่องลือท่านนี้ ในที่สุดก็กลับมาแล้ว

ก่อนหน้านี้เจอกับเซียนดินใต้ต้นสนคนนั้น เว่ยจิ้นเหมือนคนเย่อหยิ่งที่ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย แต่พอเจอกับเด็กๆ พวกนี้ของศาลลมหิมะกลับเอ่ยประโยคหนึ่งที่ไม่ค่อยต่างกันเท่าไร ความหมายคร่าวๆ ก็คือจำไว้ว่าอย่าเอาไปบอกผู้อาวุโสของพวกเจ้า สถานที่อย่างหอเทพเซียนแห่งนี้มีหน้าผาสูงชันอยู่เยอะ เก็บหิมะไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องระวังให้มาก

รอกระทั่งกลุ่มของพวกเว่ยจิ้นเดินห่างออกไปก็มีเด็กเก็บหิมะคนหนึ่งกระโดดผลุงขึ้น โหวกเหวกเสียงดังว่าเซียนกระบี่เว่ยคุยกับข้าด้วยล่ะ แล้วไม่นานก็มีเด็กๆ เริ่มโต้เถียงกับเขา บอกว่าบรรพจารย์เว่ยพูดกับข้าต่างหาก เสียงอ่อนเยาว์ที่ถกเถียงกันคลอเคล้าไปกับเสียงลมหิมะ

หมี่อวี้หันหน้ามามองเว่ยจิ้น ยิ้มถามว่า “ชื่อเสียงและคำประเมินของศาลลมหิมะ ไม่ว่าจะบนหรือล่างภูเขาก็ล้วนดีมาโดยตลอด ไยเจ้าจึงยังมีความไม่พอใจมากขนาดนี้?”

เว่ยจิ้นไม่มีท่าทีว่าจะเปิดปากพูด ภูเขาตระกูลเซียนของใต้หล้าไพศาล ทุกบ้านล้วนมีคัมภีร์ที่อ่านยาก หากจะคิดเอาจริงเอาจังกันขึ้นมา ก็ไม่แน่เสมอไปว่าจะเกี่ยวพันไปถึงความผิดความถูกใหญ่ที่ชัดเจน แต่หากจะไม่ให้คนถือสาเลยสักนิด ถึงอย่างไรก็ยากที่จะผ่านด่านในใจไปได้

หมี่อวี้จึงเอ่ยว่า “เหวินหลงอ่า”

เหวยเหวินหลงใช้เสียงในใจตอบ “เนื้อหาที่ระบุไว้ในรายงานขุนเขาสายน้ำของแจกันสมบัติทวีป ทุกจุดล้วนมีข้อพิถีพิถันล้วนมีกฎเกณฑ์ ไม่ค่อยกล้าพูดถึงเรื่องในบ้านของภูเขาใหญ่ๆ อย่างศาลลมหิมะนี้มากนัก ขนบธรรมเนียมประเพณีแตกต่างจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ของพวกเรามาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียนกระบี่เว่ยฝ่าทะลุขอบเขตเร็วเกินไป อีกทั้งยังเป็นต้นกล้าเพียงหนึ่งเดียวของหอเทพเซียน และอาจารย์นักหลอมของศาลลมหิมะก็ชอบเดินทางท่องไปทั่วทิศ อีกทั้งยังจับกลุ่มกันเป็นพรรคพวก มีความเป็นไปได้ว่าหากเทียบกับการเข้าร่วมกองทัพลงสนามรบของผู้ฝึกตนสำนักการทหารอย่างภูเขาเจินอู่แล้วก็จะถือว่าอยู่ในราชวงศ์หรือฝ่ายกองกำลังที่แตกต่างกัน ดังนั้นในรายงานขุนเขาสายน้ำจึงกล้าบันทึกไว้แค่เรื่องที่ผู้ฝึกตนของศาลลมหิมะลงจากเขาไปกำจัดปีศาจปราบมาร เกี่ยวกับเซียนกระบี่เว่ย อย่างมากก็แค่เขียนเรื่องที่เขากับหนึ่งในกุมารีหยกของสำนักโองการเทพในอดีต…”

เว่ยจิ้นกระแอมขึ้นมาหนึ่งที

เหวยเหวินหลงรีบหุบปากทันใด

ไปถึงหลุมศพแห่งนั้น เว่ยจิ้นจุดธูปแล้วก็หยิบเหล้าออกมาสามกา กาหนึ่งคือเหล้าถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ของกำแพงเมืองปราณกระบี่ กาหนึ่งคือเหล้าลืมทุกข์ของร้านเหล้าหวงเหลียงภูเขาห้อยหัว อีกกาหนึ่งคือเหล้าดอกกุ้ยของนครมังกรเฒ่า

เว่ยจิ้นนั่งยองอยู่หน้าหลุมศพ พึมพำอยู่กับตัวเอง ก่อนจะรินเหล้าทั้งสามกาลงเบื้องหน้าตน

ก่อนที่คนทั้งกลุ่มจะออกมาจากหอเทพเซียน ระหว่างที่เดินลงเขาก็มีคนผู้หนึ่งขี่กระบี่ตรงมา รูปโฉมเป็นเด็กชาย เขาก็คือบรรพบุรุษของศาลลมหิมะ

เว่ยจิ้นกุมหมัดคารวะ บรรพบุรุษท่านนั้นก็ไม่ได้โน้มน้าวให้เว่ยจิ้นอยู่ต่อในภูเขา พูดแค่เรื่องกิจธุระในสำนักบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับเว่ยจิ้นให้เขาฟัง

สุดท้ายบรรพบุรุษของศาลลมหิมะเป็นฝ่ายพูดถึงเรื่องในอดีต นั่นก็คือเรื่องความขัดแย้งระหว่างผู้ฝึกกระบี่ของภูเขาตะวันเที่ยงกับสวนลมฟ้า เลือกสถานที่ประลองเป็นยอดเขาของหอเทพเซียน ตอนนั้นไม่ได้บอกกล่าวแก่เว่ยจิ้นที่อยู่ในยุทธภพ เป็นศาลลมหิมะที่ทำไม่เหมาะสม