บทที่ 708.5 ใช้หนึ่งนครช่วงชิงใต้หล้า

ท่ามกลางสีของสายัณห์ ร้านกำลังจะปิด เจิ้งต้าเฟิงตัวแทนเถ้าแก่ที่เหนื่อยมาทั้งวันและกำลังจะได้เวลาพักผ่อน เวลานี้ดื่มเหล้าอย่างเนิบช้า เท้าข้างหนึ่งเหยียบบนม้านั่งตัวยาว มองเหลาสุราสองฟากของถนนใหญ่ ไม่มีสตรีจึงกวาดตามองผ่าน พอมีสตรีปรากฏตัวก็จะมองตาไม่กะพริบ

เด็กหนุ่มคนหนึ่งรินเหล้าให้ตัวแทนเถ้าแก่หนึ่งชาม ส่ายหน้าเอ่ยว่า “ต้าเฟิง เจ้าเป็นแบบนี้ไม่ได้เรื่องเลยนะ วันนี้ศาลบรรพจารย์มีประชุม เป็นเรื่องที่คึกคักเพียงใด ผลกลับกลายเป็นว่าแม้แต่โอกาสจะไปเป็นเทพทวารบาลนั่งยองฟังหน้าประตูเจ้าก็ยังไม่มี แล้วยังมีหน้ามาสอนหมัดให้คนอื่นอีกหรือ?”

เจิ้งต้าเฟิงค้อมเอวก้มหน้าดมกลิ่นหอมของเหล้า ไม่ได้รีบร้อนดื่ม แหงนหน้ายิ้มเอ่ยกับเฝิงคังเล่อว่า “พี่ใหญ่ต้าเฟิงของเจ้าเป็นคนที่ถือสาในชื่อเสียงจอมปลอมหรือ? ในศาลบรรพจารย์แห่งนั้นข้าจะได้เห็นสตรีสักกี่คนกัน? สามารถเทียบกับการนั่งอยู่ที่นี่ได้หรือไง?”

ร้านเหล้าในทุกวันนี้ นอกจากเจิ้งต้าเฟิงที่เป็นคนต่างถิ่นแล้ว คนอื่นๆ ล้วนเป็นคนเก่าแก่ในอดีต

ลูกจ้างหนุ่มสาวสองคน ชิวหล่ง หลิวเอ๋อ

เด็กหนุ่มที่ทำงานเบ็ดเตล็ด เฝิงคังเล่อ เถาป่าน

เหล้าก็ยังคงเป็นแบบเดิม เหล้าถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ เหล้าภูเขาชิงเสิน เหล้าทะเลสาบคนใบ้ บวกกับผักดองและบะหมี่หยางชุน

ชามที่ใช้ก็ใหญ่เท่าเดิม

เฝิงคังเล่อร้องถุยหนึ่งที เจิ้งต้าเฟิงผู้นี้ ลำพังเพียงแค่อาศัยรอยยิ้มและสายตาที่เกรงว่าต่อให้คนอื่นอยากเลียนแบบก็เลียนแบบไม่ได้นั้น ก็สามารถทำให้สตรีไม่รู้กี่มากน้อยที่เดิมทีมักจะมาซื้อเหล้าดื่มด้วยตัวเองเป็นประจำเผ่นหายไปได้แล้ว หากไม่เป็นเพราะเวลาปกติมีหนุ่มโสดและผีพนันมาเพิ่มมากขึ้น สหายรักของเขาอย่างเถาป่านก็อาจจะก่อกบฏกับเจิ้งต้าเฟิงแล้วก็เป็นได้

เถาป่านที่เช็ดโต๊ะอยู่ห่างไปไกลอดไม่ไหวถามอีกครั้ง “ต้าเฟิง เจ้าว่าข้าใช่ผู้มีพรสวรรค์ด้านการเรียนวรยุทธที่ไม่ว่าใครก็มองไม่ออกหรือไม่?”

ตอนที่เด็กหนุ่มคนนี้ยังเป็นเพียงเด็กชาย อันที่จริงก็เคยถามคำถามทำนองเดียวกันนี้กับเถ้าแก่รองมาก่อนแล้ว เพียงแต่ว่าเปลี่ยนจากผู้มีพรสวรรค์ด้านการเรียนวรยุทธเป็นตัวอ่อนเซียนกระบี่

ทุกวันนี้เจิ้งต้าเฟิงยังคงรับผิดชอบหน้าที่สอนวิชาหมัด

เถ้าแก่ที่ชอบดื่มเหล้า อีกทั้งยังยินดีที่จะเป็นคนเฝ้าเองขโมยเองผู้นี้ มีเพียงก่อนและหลังสอนหมัดเท่านั้นที่จะไม่ดื่มเหล้าเด็ดขาด

เจียงอวิ๋น สวี่กง หยวนจ้าวฮว่าแห่งตรอกมู่เหมิง

เป็นสามคนนี้ที่เรียนวิชาหมัดได้เร็วที่สุด อาศัยฟ้าอำนวยของใต้หล้าใหม่เอี่ยม เจียงอวิ๋นได้โชคชะตาบู๊มาสองครั้ง สวี่กงกับหยวนจ้าวฮว่าต่างก็ได้รับมาหนึ่งครั้ง

แล้วยังมีแม่นางน้อยจากถนนอวี้ฮู่อย่างซุนฉวีอีกคน นางมีน้องสาวชื่อซุนจ่าว เป็นตัวอ่อนเซียนกระบี่ ปีนั้นถูกเซียนกระบี่หญิงคนหนึ่งพาออกไปจากกำแพงเมืองปราณกระบี่ นางเองก็เรียนวิชาหมัดใช้ได้เหมือนกัน

อันที่จริงเด็กสิบคนของกลุ่มแรกนี้ล้วนมีปณิธานหมัดที่ไม่เลว เด็กสองคนที่เหนี่ยนซินเลือกมาในภายหลังก็มีคุณสมบัติดีเช่นกัน

ส่วนเด็กอีกสี่สิบคนหลังจากนั้นก็จะเป็นรองเล็กน้อย

สองคำว่าแข็งแกร่งที่สุดนั้น คือการนำมาเปรียบเทียบกับผู้ฝึกยุทธในขอบเขตเดียวกัน

แต่ยิ่งเป็นคนที่พื้นฐานแน่นหนามากเท่าไร ก็จะได้รับโชคชะตาบู๊มากเท่านั้น หากตอนที่ฝ่าทะลุขอบเขตมีระดับความสูงของ ‘เบื้องหน้าไร้คนทำได้มาก่อน’ หากโชคชะตาบู๊มาถึง ก็จะยิ่งเป็นภาพเหตุการณ์อันยิ่งใหญ่เกรียงไกร

จะสามารถฝ่าทะลุขอบเขตด้วยคำว่าแข็งแกร่งที่สุดได้หรือไม่ก็ต้องดูที่โชคด้วย ยกตัวอย่างเช่นเป็นคนขอบเขตเดียวกันกับเฉาสือหรือไม่ก็เฉินผิงอัน จากนั้นก็ฝ่าทะลุขอบเขตเร็วกว่าพวกเขา แต่จะช่วงชิงคำว่าแข็งแกร่งที่สุดมาได้อย่างไร?

ก่อนเฉาสือกับเฉินผิงอันก็ยังมีคนที่อยู่ขอบเขตเดียวกันกับศิษย์พี่หลี่เอ้อและซ่งจ่างจิ้งอ๋องเจ้าเมือง สำหรับผู้ฝึกยุทธเต็มตัวคนอื่นแล้วก็เป็นสภาพการณ์อันน่าสังเวชไม่ต่างกัน

เจิ้งต้าเฟิงจิบเหล้าหนึ่งอึก เอนตัวไปด้านหลัง หันหน้ามาเอ่ย “เอาเป็นว่าข้ามองไม่ออกก็แล้วกัน มองออกแค่ว่าชะตาดอกท้อของเจ้าไม่เลว”

เถาป่านบ่นว่า “ชะตาดอกท้อจะมีประโยชน์กับผายลมอะไร ถึงอย่างไรเจ้าก็ห่างชั้นกับเถ้าแก่รองมากนัก ตอนที่เถ้าแก่รองยังอยู่ ลูกค้าผู้หญิงมีเยอะนักล่ะ ผลคือพอเจ้ามาทุกคนกลับเผ่นหนีกันไปหมด”

เจิ้งต้าเฟิงจุ๊ปากพูด “คำพูดนี้ของเจ้าสมควรโดนฟ้าผ่าจริงๆ”

สายตาของแม่นางหน้าตางดงามคนหนึ่งทำให้คนรู้สึกเหมือนได้สวมผ้าบุนวมตัวหนาๆ ในวันที่อากาศหนาวเหน็บเพิ่มขึ้นมาอีกชิ้น หรือบางสายตาที่ราวกับจะกินคนได้ ก็สามารถทำให้บุรุษรู้สึกเหมือนได้ถอดเสื้อผ้าในวันที่อากาศร้อนระอุ บนร่างเย็นสบายแต่หัวใจกลับร้อนรุ่ม

น่าเสียดายที่เด็กหนุ่มไม่เข้าใจเรื่องของชายหญิง

เจิ้งต้าเฟิงชำเลืองตามองไปจุดอื่น

หลิวเอ๋อชอบชิวหล่ง แต่ชิวหล่งกลับมีพี่สาวคนหนึ่งอยู่ในใจมานานแล้ว คือเจ้าของร้านตัวจริง เถ้าแก่ใหญ่เตี๋ยจ้าง

แววตาแค่นี้เจิ้งต้าเฟิงยังพอมีอยู่บ้าง

ดังนั้นยามอยู่กันเป็นการส่วนตัว ชายฉกรรจ์จะชำเลืองตามองหลิวเอ๋อที่ทำการค้าอยู่ห่างไปไกล แล้วพูดกึ่งหยอกล้อกับเด็กหนุ่มที่กลัดกลุ้มทุกวันผู้นั้นว่า ไม่สู้ทะนุถนอมเห็นค่าคนที่อยู่ตรงหน้าจะดีกว่า

เพราะถึงอย่างไรต่อให้พี่สาวที่อยู่ห่างไกลสุดขอบฟ้าจะดีแค่ไหน ก็มองไม่เห็นสัมผัสไม่ได้ น่าเสียดายก็แต่บางทีชิวหล่งอาจจะเข้าใจหลักการตื้นเขินนี้ แต่กลับทำไม่ได้ก็เท่านั้น

ชอบคนคนหนึ่ง ไม่ได้ยากเท่าไร แต่ไม่ชอบคนที่เคยชอบมากๆ กลับไม่ง่ายนัก

อาศัยนิสัยการทำการค้าที่ต่างจากอิ่นกวานหนุ่มโดยสิ้นเชิง เพียงไม่นานเถ้าแก่เจิ้งก็สามารถหยัดยืนอยู่ในนครบินทะยานได้อย่างมั่นคง แม้จะบอกว่ากิจการยังคงสู้ในอดีตไม่ได้ แต่จะดีจะชั่วก็ไม่ซบเซาเท่าเดิมแล้ว

แล้วนับประสาอะไรกับที่เถ้าแก่เจิ้งยังชอบเดิมพัน ที่สำคัญที่สุดคือแรกเริ่มเจ้ามือและผีพนันทุกคนต่างก็มองเจิ้งต้าเฟิงเป็นคนบนเส้นทางเดียวกันกับเถ้าแก่รอง แต่ละคนจึงระมัดระวังกันมาก คิดไม่ถึงว่าพอผ่านไปไม่กี่ครั้ง ถึงได้ค้นพบว่าพวกเขาตกอกตกใจกันไปเองแท้ๆ ที่แท้เถ้าแก่เจิ้งก็เป็นคนที่มีมโนธรรมในใจจริงๆ นิสัยการเล่นพนันก็ดีเยี่ยม เดิมพันเมื่อไหร่ต้องแพ้เมื่อนั้น

ไปๆ มาๆ พวกนักดื่มจึงพากันพูดว่าคุณธรรมที่หล่นอยู่บนพื้น แม้แต่หมาก็ไม่คาบขึ้นมาของเถ้าแก่รองในอดีต ทุกวันนี้ล้วนถูกพี่น้องเจิ้งเก็บเอามาแล้ว

แต่ละคนต่างเรียกเถ้าแก่เจิ้งเป็นพี่เป็นน้อง บอกว่าหากใต้หล้าไพศาลมีวีรบุรุษเช่นเถ้าแก่เจิ้งเยอะๆ มีคนอย่างเถ้าแก่รองน้อยๆ ถ้าอย่างนั้นขนบธรรมเนียมประเพณีก็จะบริสุทธิ์ใสซื่ออย่างมากแล้ว

วลีติดปากของเถ้าแก่เจิ้งก็คือ ถือชามเหล้าเปล่า เจอกับใครก็เอ่ยว่า ‘ข้ายกก่อนหนึ่งจอก’

ยกก่อนหนึ่งจอกไม่ผิด เพราะทุกครั้งที่ยกล้วนเป็นเหล้าของลูกค้า

นอกจากนี้เทพธิดาใหญ่สิบคนที่เจิ้งต้าเฟิงประเมินออกมา รวมไปถึงตัวอ่อนสาวงามสิบคนที่เป็นเด็กสาวอายุน้อย พวกชายโสดผีขี้เหล้าล้วนเลื่อมใสอย่างยิ่ง แต่ละคนพากันยกนิ้วโป้งให้

เล่าลือกันว่ากวอจู๋จิ่วให้เงินเขาอย่างลับๆ ซื้อเหล้าของที่ร้านเพิ่มอีกหลายกา ปรึกษากับเจิ้งต้าเฟิงว่าให้ขยับลำดับของสาวแก่บางคนขึ้นสูงอีกหน่อย นางจะได้ไม่ขึ้นคานแต่งไม่ออก ไม่อย่างนั้นจะทำให้คนที่เห็นกลัดกลุ้มกันแย่

คนที่ชอบมาเตร็ดเตร่ที่นี่ที่สุด นอกจากกวอจู๋จิ่วแล้วยังมีกู้เจี้ยนหลงอีกคน คนหนึ่งชอบฟังเรื่องเล่า อีกคนหนึ่งชอบดื่มเหล้าพลางฟังเรื่องเล่าไปด้วย

แน่นอนว่าคนต่างกัน เจิ้งต้าเฟิงก็เล่าเรื่องที่แตกต่างกัน กวอจู๋จิ่วแค่ชอบฟังเรื่องที่เกี่ยวกับอาจารย์พ่อของนางเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ล้วนไม่สำคัญ นี่ทำให้พี่ต้าเฟิงรู้สึกยังไม่หายอยาก เหมือนตัวเองมีฝีมือเลิศล้ำ แต่กลับไม่มีที่ให้แสดงฝีมือ ดังนั้นจึงเล่าเรื่องเทพเซียนตีกันให้กู้เจี้ยนหลงฟัง นั่นคืออาหารแกล้มเหล้าที่ดีที่สุดแล้ว

ผู้พูดมีใจ คนฟังมีเจตนา เรียกได้ว่าเป็นอาจารย์และศิษย์กันครึ่งตัวแล้ว

กู้เจี้ยนหลงค่อนข้างชอบฟังเรื่องที่ชายหญิงต่อสู้กัน กระทั่งมีครั้งหนึ่งพี่ต้าเฟิงพูดถึงเรื่องสตรีตีกัน เขาก็อึ้งค้างไปทันที จากนั้นครั้งถัดมาที่มาดื่มเหล้า แม้แต่หวังซินสุ่ยก็ยังวิ่งตุปัดตุเป๋ตามมาด้วย จะต้องขอความรู้จากพี่น้องต้าเฟิงให้จงได้

เจิ้งต้าเฟิงดื่มเหล้าดับทุกข์หนึ่งชามแล้วทอดถอนใจ

เจ้าตะพาบน้อยกลุ่มที่เรียนวิชาหมัดกับเขานั้น โดยเฉพาะกลุ่มที่มีเด็กหนุ่มเจียงอวิ๋นเป็นผู้นำ ทุกครั้งระหว่างที่หยุดพักจากการฝึกหมัดก็จะเริ่มล้อมวงมาพูดบ่นเขา เห็นแล้วคันเท้าอยากเตะนัก

หากไม่รังเกียจที่หน้าตาเขาไม่หล่อเหลาพอ ก็รังเกียจที่เขาออกหมัดอัปลักษณ์ยิ่งกว่าหน้าตา