บทที่ 712.4 ปริศนา

เจิ้งต้าเฟิงคนเฝ้าประตูใหญ่ มีชาติกำเนิดจากผู้ฝึกยุทธเต็มตัว ไปอยู่ที่ใต้หล้าแห่งที่ห้าแล้ว

เฉินยวนจี มีชาติกำเนิดจากทำเนียบศาลบรรพจารย์ของภูเขาลั่วพั่ว ขณะเดียวกันก็เป็นลูกศิษย์ที่ไม่ได้รับการบันทึกชื่อของจูเหลี่ยน แม่นางน้อยฝึกหมัดอย่างจริงจังตั้งใจ ทุกวันจะต้องฝึกท่าเดินนิ่งไปกลับระหว่างตีนเขากับยอดเขา

หลิวสือลิ่วมองเห็นอยู่ในสายตา คิดว่าจะหาโอกาสชี้แนะวิชาหมัดและสัจธรรมหมัดให้นางโดยที่ให้เหมาะสมกับกฎบนภูเขาสักหน่อย

หยวนเป่าหยวนไหล สองพี่น้องคือลูกศิษย์ผู้สืบทอดของหลูป๋ายเซี่ยง ได้ยินมาว่าเพิ่งจะออกจากภูเขาลั่วพั่วไปได้ไม่นานเท่าไร ดังนั้นทุกวันนี้ภูเขาลั่วพั่วจึงยิ่งเงียบสงัดมากกว่าเดิม

หอบูชากระบี่ ชุยเหวยคอขวดโอสถทอง เจี่ยงชวี่กลายเป็นผู้ฝึกลมปราณแล้ว อีกทั้งยังเดินไปบนเส้นทางสายยันต์

เจินเหรินผู้เฒ่าหวนอวิ๋นจากอุตรกุรุทวีปที่เดินทางไกลมาถึงที่นี่ เคยมาอยู่ที่ภูเขาลั่วพั่วนานหนึ่งปีเพื่อถ่ายทอดวิชาสายยันต์ให้กับเจี่ยงชวี่โดยเฉพาะ

เพราะเจี่ยงชวี่ยังไม่ใช่ลูกศิษย์ผู้สืบทอดของศาลบรรพจารย์ภูเขาลั่วพั่ว เรื่องของการถ่ายทอดความรู้จึงไม่มีข้อห้ามมากนัก ทั้งสองฝ่ายไม่ได้เป็นอาจารย์และศิษย์กันในนาม แต่กลับเป็นอาจารย์และศิษย์กันในทางพฤตินัย

ส่วนคนวัยเดียวกันอีกคนหนึ่งอย่างจางเจียเจิน เนื่องจากไม่มีคุณสมบัติในการฝึกตน แต่ก็ไม่ได้หมดอาลัยตายอยาก เขาเลือกที่จะเรียนรู้วิชาคิดคำนวณจัดการเงินทองโดยติดตามเหวยเหวินหลงนักบัญชีที่มาจากเรือนชุนฟานของภูเขาห้อยหัวซึ่งไม่เคยปรากฎตัวเลย

ร้านยาสุ้ยของตรอกฉีหลง ผีสาวสือโหรวสวมคราบร่างของผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตบินทะยานคนหนึ่ง

ส่วนสหายฉางมิ่งผู้นั้นก็ยิ่งเป็นเช่นนี้

ร้านฉ่าวโถว นักพรตตาบอดเจี่ยเฉิง จ้าวเติงเกา เถียนจิ่วเอ๋อร์ อาจารย์และศิษย์สามคน แม่นางน้อยจิ่วเอ๋อร์คนนั้น เลือดสดของนางคือ ‘น้ำพุยันต์’ มาตั้งแต่กำเนิด โชคดีที่ได้มาอยู่ในภูเขาลั่วพั่ว ไม่อย่างนั้นจุดจบคงไม่ค่อยดีสักเท่าไร ง่ายนักที่จะกลายไปเป็นต้นไม้เขย่าเงินของภูเขาตระกูลเซียนแห่งใดแห่งหนึ่ง

งูดำที่ย้ายจากภูเขาลั่วพั่วไปฝึกตนที่ภูเขาฮุยเหมิงมีชาติกำเนิดจากภูเขาฉีตุน ทุกวันนี้เป็นขอบเขตประตูมังกร หลังจากจำแลงร่างเป็นคนแล้วก็กลายเป็นคนหนุ่มสวมชุดดำ สีหน้าซีดขาว บนร่างสวมชุดคลุมอาคม ‘ยาชิง’ คือคราบงูชิ้นหนึ่งที่ผ่านการหล่อหลอมมาแล้ว คนหนุ่มมีชื่อว่าอวิ๋นจื่อ นามจริงคือ ‘เต๋อจาง’

เกี่ยวกับเรื่อง ‘ชื่อจริง’ ที่เทียบเท่ากับชีวิตครึ่งหนึ่งนี้ ฟังหมี่ลี่น้อยบอกว่า นั่นคือ ‘คำบัญชา’ ของห่านขาวใหญ่ อวิ๋นจื่อมิกล้าไม่ทำตาม

ยังดีที่นอกจากจะมอบชื่อให้แล้ว ชุยตงซานผู้นั้นยังมอบสมบัติหนักตระกูลเซียนที่เหมาะให้เผ่าพันธ์เจียวหลงฝึกตนไว้อีกหนึ่งชิ้น

ในฐานะภูตขุนเขาสายน้ำที่ฝึกตนได้ไม่ง่าย การที่อวิ๋นจื่อสามารถฝ่าทะลุขอบเขตเร็วขนาดนี้ เดิมทีก็เกี่ยวข้องกับคุณสมบัติของตัวเขาเอง แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไรนัก นี่ยังต้องยกคุณความชอบให้กับหินดีงูที่เฉินหลิงจวินมอบให้

ส่วนงูเหลือมในภูเขาหวงหูที่เก็บตัวเงียบไม่เผยกายตัวนั้น ได้เป็นคอขวดโอสถทองมานานแล้ว เพียงแต่ว่าตัวงูเหลือมใหญ่เองมิยอมเดินลงน้ำเสียที

เว่ยป้อซานจวินใหญ่เคยแพร่งพรายความลับให้หลิวสือลิ่วฟัง เดิมทีมันมีความเกี่ยวข้องกับ ‘หนีชิวน้อย’ บางตัว เคยช่วงชิงน้ำหนึ่งในห้าธาตุซึ่งเป็นโชควาสนาบนมหามรรคากัน น่าเสียดายที่ต้องพ่ายแพ้ สุดท้ายจึงไม่อาจออกไปจากถ้ำสวรรค์หลีจูได้

แน่นอนว่าคุณสมบัติในการฝึกตนของงูเหลือมใหญ่ย่อมไม่แย่ จึงสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้นานแล้ว แต่ปรากฏตัวน้อยครั้งมาก มีบางครั้งที่เผยกายก็จะเผยกายด้วยร่างจริงเสมอ ชอบจำศีลอยู่ในทะเลสาบใหญ่ บุกเบิกถ้ำสถิตของเผ่าน้ำไว้แห่งหนึ่งเงียบๆ

เนื่องจากงูเหลือมยักษ์ไม่เคยขึ้นบกด้วยร่างของมนุษย์ ดังนั้นเจ้าของภูเขาหูหวงคนเก่าที่เคยใช้เงินเหรียญทองแดงแก่นทองซื้อภูเขาไว้จึงรู้แค่ว่าใต้ทะเลสาบของบ้านตนมีภูตน้ำแห่งทะเลสาบหนองบึงตนหนึ่งยึดครองพื้นที่อยู่ แต่ในเมื่อไม่รู้ว่าขอบเขตของมันสูงหรือต่ำ ก็ยิ่งไม่รู้ว่าโชควาสนาที่ใหญ่เทียมฟ้านี้เกี่ยวพันกับการไหลรินของโชคชะตาถ้ำสวรรค์หลีจูด้วย ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางกึ่งขายกึ่งยกภูเขาหูหวงให้กับภูเขาลั่วพั่วเช่นนี้

ทุกวันนี้นามแฝงของงูเหลือมยักษ์คือหวงซานหนวี่ ชื่อจริงแห่งชะตาชีวิตก็เป็นชุยตงซานที่ตั้งให้เช่นกัน ในทำเนียบระบุว่าชื่อ ‘ฝอซง’ มีแค่บางครั้งที่มันจะออกจากน้ำขึ้นมาบนฝั่ง ปรากฏตัวมาพบกับโจวหมี่ลี่

โจวหมี่ลี่ยังคงไม่กล้าลงจากภูเขาไปเพียงลำพัง จึงอาศัยเมล็ดแตงแต่ละถุงมาทำการค้ากับเว่ยซานจวิน ทุกๆ หนึ่งเดือนจะให้เขาโยนนางไปไว้ที่ริมน้ำของภูเขาหูหวงหนึ่งที

หวงซานหนวี่มีดวงตาสีเขียวมรกตเหมือนน้ำฤดูใบไม้ร่วงที่ใสกระจ่าง พอนางขึ้นมาบนฝั่ง ตลอดทั้งร่างก็อบอวลไปด้วยปราณน้ำไพศาลที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่

ริมทะเลสาบมีต้นสนโบราณอยู่ต้นหนึ่งที่ซุกซ่อนความลี้ลับมหัศจรรย์เช่นกัน ภาพบรรยากาศนั้นถูกเก็บซ่อนไว้ภายใน จึงยังไม่ชักนำให้ขุนเขาสายน้ำเกิดความผิดปกติ

คำกล่าวที่ว่างูเหลือมยักษ์จำศีลพันปีไม่เคลื่อนไหว มิมีวันใดต้นสนเก่าแก่มิเข้าฌาน ช่างกล่าวได้ดีจริงๆ

เทียบกับอวิ๋นจื่อที่เกิดมาก็มีพลังอำนาจน่าเกรงขามแล้วก็ช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หวงซานหนวี่ที่ร่างจริงคืองูเหลือมกลับชอบอยู่นิ่งๆ ไม่ชอบเคลื่อนไหว อาณาเขตของโพรงฝ่ายหลังจึงมีชื่อว่าเนินชิงหนี ตั้งอยู่บนภูเขาฮุยเหมิง มีความหมายคร่าวๆ ว่า ‘หมอกพิษนกบิดผ่านพลัดร่วง ลมคาวงูเหลือมยักษ์เลื้อยผ่าน’

เด็กหนุ่มชุดขาวเคยพาผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายของตรอกฉีหลงตัวนั้นมาเที่ยวที่ภูเขาหวงหูด้วยกัน ตอนที่ขยับเข้าใกล้น้ำก็ยิ้มเอ่ยว่า นักประพันธ์ใหญ่เคยแต่งบทกวี ‘กล่าวถึงกระบี่’ บอกว่า ‘ทิ้งกระบี่ไว้สังหารเจียวใต้น้ำ มิควรเอาไปใช้ฆ่าสุนัขตามถนน’

ทำเอางูเหลือมใหญ่ซึ่งซ่อนตัวอยู่ใต้ทะเลสาบได้ยินเข้าก็รีบเอาศีรษะของร่างจริงแนบติดดินโคลนทันที ส่วนสุนัขพันธ์พื้นบ้านที่อยู่ด้านหลังเด็กหนุ่มก็ยิ่งตัวสั่นเทิ้ม หมอบคลานติดพื้นไม่กล้าลุกขึ้นมา

แคว้นใต้อาณัติซึ่งมีแคว้นหวงถิงเป็นหนึ่งในนั้น รวมถึงเมืองหงจู๋ ภูเขาฉีตุนแคว้นเสินสุ่ยเก่า ในประวัติศาสตร์ล้วนเป็นอาณาเขตของแคว้นสู่โบราณ เล่าลือกันว่ามีช่องโพรงของเจียวเชื่อมโยงติดกันเป็นสาย ชักนำให้เซียนกระบี่ที่ปรากฎตัวอยู่ระหว่างเมฆาสายน้ำปล่อยแสงกระบี่ลงมาสังหารเจียวหลง

เพียงแต่ว่าหลิวสือลิ่วไม่ได้คิดจะไปพบอวิ๋นจื่อและหวงซานหนวี่ ไม่อยากรบกวนการฝึกตนของพวกเขา หรือจะพูดให้ถูกก็คือไม่อยากรบกวนจิตแห่งมรรคาของพวกเขาให้วุ่นวาย

เพราะถึงอย่างไรเผ่าพันธุ์น้ำในใต้หล้านี้ หากได้พบเจอเขาหลิวสือลิ่ว อันที่จริงก็ไม่ถือเป็นเรื่องดีอะไร

มีเพียงหมี่ลี่น้อยที่ทุกวันจะต้องแบกคานหาบสีทองและไม้เท้าเดินป่าสีเขียวออกตรวจตรารอบภูเขาเช้าเย็นอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ต่อให้จะต้องอยู่ร่วมกับหลิวสือลิ่วทุกวัน แต่นางกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

หนึ่งเพราะขอบเขตของ ‘ภูตน้ำใหญ่แห่งทะเลสาบคนใบ้’ ตนนี้ต่ำเกินไป อีกทั้งจิตแห่งมรรคาของโจวหมี่ลี่ก็ใสสะอาด จึงกลับกลายเป็นว่าไม่มีปัญหาอะไร

นอกจากนี้ยังมีคนของศาลบรรพจารย์ภูเขาลั่วพั่วอีกบางส่วนที่ต่างก็ไม่ได้อยู่บนภูเขา

หลิวสือลิ่วทำความคุ้นเคยกับภูเขาลั่วพั่วแล้วถึงได้ค้นพบว่าดูเหมือนนับตั้งแต่เจ้าขุนเขาหนุ่มไปจนถึงลูกศิษย์ของเขา ตลอดไปถึงผู้สืบทอดของศาลบรรพจารย์ รวมถึงพวกผู้ถวายงานทั้งหลาย คล้ายว่าคนส่วนใหญ่จะออกเดินทางไกลกันทั้งหมด

ช่างเป็นขนบธรรมเนียมที่ประหลาดนัก

ภูเขาทั่วไปจะไม่เป็นเช่นนี้

ผู้ฝึกยุทธ ผู้ฝึกกระบี่ ลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อ ผู้ฝึกลมปราณลัทธิเต๋า ภูตประหลาดตามขุนเขาต่างๆ ผีสาว

และยังรวมถึงสหายฉางมิ่งที่มีความเป็นมาพิเศษคนนั้น

ทุกคนกลับอยู่ร่วมกันได้อย่างกลมเกลียวปรองดอง