บทที่ 721.4 จะปล่อยให้เหนื่อยเปล่าไม่ได้

ตรงจุดสูงของจวนอ๋องเจ้าเมือง

วันนี้ซ่งมู่ออกมาจากห้องโถงปรึกษางานที่มีแม่ทัพบู๊ เซียนซือรวมตัวกันกลุ่มใหญ่ พาอาจารย์ฟ่านแขกผู้มีเกียรติที่เดินทางมาไกลเดินขึ้นสู่ที่สูงไปชมสนามรบด้วยกัน

มีประโยคหนึ่งที่เสด็จอาซ่งจ่างจิ้งทำให้เขาเปลี่ยนจากซ่งจี๋ซินแห่งตรอกหนีผิงกลายมาเป็นซ่งมู่อ๋องเจ้าเมืองต้าหลีที่แท้จริง

เจ้าใช้เวลาทั้งชีวิตหมดไปกับการมุมานะตรากตรำอ่านตำรา ก็ยังไม่แน่เสมอไปว่าจะสามารถกลายเป็นอริยะปราชญ์แห่งศาลบุ๋นได้ เจ้าเดินขึ้นเขาไปฝึกตนฝึกมรรคกถาก็ไม่แน่เสมอไปว่าจะได้กลายเป็นเซียน แต่เจ้าคืออ๋องเจ้าเมืองต้าหลี ไม่จำเป็นต้องไปสนใจว่าบนทำเนียบสกุลมู่ สรุปแล้วเจ้าเป็นซ่งเหอหรือว่าซ่งมู่กันแน่ ขอแค่เจ้าเข้าใจผู้คนรู้จักเลือกใช้คน เจ้าก็จะเป็นซ่งจี๋ซินที่ในมือกุมอำนาจเหนือกว่าเจ้าขุนเขาแห่งสำนักศึกษาหรือเซียนบนภูเขาเสียอีก ขุนเขาสายน้ำของหนึ่งทวีป แผ่นดินครึ่งหนึ่งล้วนอยู่ในมือของเจ้าซ่งจี๋ซิน รอคอยให้เจ้าไปวางแผนจัดการกับมัน อริยะปราชญ์แห่งสำนักศึกษาอธิบายหลักการเหตุผล คนอื่นก็แค่รับฟังเท่านั้น เทพมองขุนเขาสายน้ำผ่านฝ่ามือ? ก็แค่ได้ดูอยู่กับตัวเองเท่านั้น ส่วนความคิดจิตใจของสตรีบางคนที่อยู่ข้างกาย เจ้าต้องจงใจไปทำความเข้าใจด้วยหรือ? ต้องน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเองด้วยหรือ? เจ้าต้องให้นางเป็นฝ่ายมาคาดเดาความคิดในใจของเจ้าซ่งจี๋ซินที่อยู่ข้างกายต่างหาก

ซ่งมู่พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ

นอกนครมังกรเฒ่า แจกันสมบัติทวีปเล็กๆ แห่งหนึ่งมีผู้ฝึกตนมากมายออกจากภูเขามาร่ายเวทวิชาอภินิหาร ต่อให้จะเป็นผู้ฝึกตนเฒ่าข้างกายอาจารย์ฟ่านที่เคยไล่ฆ่าอาเหลียงมาก่อนก็ยังแอบตกตะลึงไม่ได้

จื้อกุยที่อยู่ท่ามกลางมหาสมุทรใหญ่ ตอนแรกก็เผยร่างจริงก่อน นางไม่เพียงแต่บุกขยี้เข่นฆ่ากองทัพใหญ่าเผ่าปีศาจของใต้หล้าเปลี่ยวร้างอย่างกำเริบเสิบสาน ยังควบคุมให้คลื่นยักษ์โถมตัวขึ้นสูงพุ่งกระแทกชนเข้ากับแนวเส้นน้ำขึ้นที่ปีศาจใหญ่บนบัลลังก์เฟยเฟยร่ายวิชาอภินิหารน้ำขึ้นมา

เฟยเฟยลงมือเป็นเหตุให้ตลอดทั้งน่านน้ำมหาสมุทรทักษิณนอกนครมังกรเฒ่าคล้ายกับแบ่งเป็นสองจุด หนึ่งสูงหนึ่งต่ำ จื้อกุยเผยร่างจริงแล้ว ไข่มุกเม็ดหนึ่งก็ใหญ่เหมือนดวงจันทร์อยู่กลางมหาสมุทร สาดส่องประกายแสงสว่างไปทั่วรัศมีร้อยลี้ เพียงชั่วพริบตาก็ถูกยกขึ้นสูงจนใกล้กับผิวทะเลนครมังกรเฒ่า กำแพงสูงบนมหาสมุทรใหญ่ที่ราวกับว่ามีเพียงเส้นเส้นเดียวกันขวาง เหนือสูงใต้ต่ำต่างกันระดับใหญ่ เพราะถึงอย่างไรวิชาน้ำย้ายทะเลของเฟยเฟย เดิมทีก็เป็นการทุ่มเทอย่างสุดพลังของปีศาจใหญ่บนบัลลังก์ตนนี้ ยิ่งมีเผ่าปีศาจที่เชี่ยวชาญคาถาน้ำอีกนับร้อยนับพันช่วยผลักคลื่นลม จื้อกุยปล่อยให้ผิวมหาสมุทรที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่งโถมตรงเข้าหาเบื้องหลังของตน สายน้ำทะลักหมายกลบทับนครมังกรเฒ่า!

นางเพียงแต่อยู่บนเส้นทางที่บุกรุดไปเบื้องหน้า พุ่งชนทลายกำแพงแล้วมุ่งไปทางใต้ ตรงไปหาเฟยเฟยอย่างดุดัน

แน่นอนว่าผู้ฝึกตนของแจกันสมบัติทวีปที่อยู่บนสนามรบนครมังกรเฒ่าไม่มีทางปล่อยให้น้ำทะเลทั้งหมดโถมทับค่ายกลใหญ่ขุนเขาสายน้ำของนครมังกรเฒ่า เรือกระบี่ที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศมีกระบี่บินนับพันนับหมื่นเล่มพุ่งออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน ผู้ฝึกกระบี่เซียนกระบี่ของอุตรกุรุทวีปที่เดินทางไกลมาถึงที่นี่ แม้แต่ผู้ฝึกกระบี่ในพื้นที่ของแจกันสมบัติทวีปเองซึ่งมีฉู่หยางผู้ถวายงานตระกูลฝูเป็นหนึ่งในนั้น ต่างก็พากันปล่อยแสงกระบี่หลากสีไปซัดทำลายสายน้ำให้แตกซ่านเซ็น ยิ่งมีเจินเหรินผู้บรรลุมรรคาจากราชวงศ์ป๋ายซวงที่ปล่อยให้เทียบตัวอักษรที่ตัวอักษรด้านบนสูญหายไปแล้วสลายหายไปจากฟ้าดิน จากนั้นค่อยทำให้ตราประทับแต่ละตราบนเทียบอักษรกลายเป็นหุ่นเชิดร่างทองตัวสูงหลายสิบจั้งตนแล้วตนเล่า แต่ละตนถืออาวุธอาคม ยืนเรียงกันอยู่บนแนวเส้นนอกนครมังกรเฒ่า พร้อมใจกันบุกตะลุยไปเบื้องหน้าอย่างบ้าคลั่ง ทุ่มกำลังผ่าสายน้ำอย่างเต็มที่

อีกทั้งยังมีภิกษุสมณศักดิ์สูงที่เป็นตัวแทนของวัดวาทั้งแจกันสมบัติทวีปมอบของขวัญกลับคืนให้กับราชวงศ์ต้าหลี ยอมทุ่มคักขราและจีวรซึ่งเป็นวัตถุแห่งชะตาชีวิตสองชิ้นทิ้งโดยไม่เสียดาย ให้คักขรากลายเป็นมังกร ประหนึ่งเทือกเขาเขียวเส้นหนึ่งที่ทอดขวางอยู่ระหว่างคลื่นลูกยักษ์และพื้นดิน จากนั้นใช้จีวรห่มคลุมนครมังกรเฒ่าครึ่งหนึ่ง แต่ก็ต้องป้องกันไม่ให้น้ำมหาศาลท่วมทับเมืองให้จงได้ ไม่ให้มันสร้างความเสียหายให้แก่ค่ายกลของนครมังกรเฒ่าที่ต่อให้เป็นเงินเทพเซียนก็ยากที่จะชดเชยแก้ไขได้

หวงถงบรรพจารย์ผู้คุมกฎของสำนักกระบี่ไท่ฮุยไม่เพียงไม่ถอยหนีกลับกันยังบุกรุดหน้า ยืนอยู่ริมชายฝั่งเพียงลำพัง เรียกกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตเล่มหนึ่งออกมา แล้วก็ไม่สนว่าเป็นคลื่นยักษ์อะไรทั้งนั้น เพียงแต่ฉวยโอกาสนี้สังหารผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจที่สามารถอยู่ในน้ำได้อย่างอิสระเหล่านั้น ทุกอย่างล้วนเป็นการแสดง เพื่อที่จะได้อาศัยโอกาสนี้ปล่อยให้เฟยเฟยพุ่งเข้ามาฉีกกระชาก ประหยัดแรงไม่ให้ข้าผู้อาวุโสต้องคอยไปตามหา เขาปล่อยหนึ่งกระบี่ออกไป มันจำแลงเป็นแสงกระบี่แปดสิบเอ็ดเส้นก่อน สี่ด้านแปดทิศล้วนมีแสงกระบี่ที่เป็นดั่งเจียวหลงว่ายวน ขอแค่แสงกระบี่ที่พร่างพราวทุกเส้นสัมผัสโดนร่างของเผ่าปีศาจก็จะระเบิดกลายเป็นแสงกระบี่เป็นกลุ่มใหญ่กระจัดกระจายในชั่วพริบตา จากนั้นค่อยสาดยิงออกไปด้านนอกอีกที

ในอดีตตอนที่แย่งจะไปรนหาที่ตายกับเจ้าสำนักในกำแพงเมืองปราณกระบี่ นี่ก็คือความมั่นใจที่ตอนนั้นหวงถงเอ่ยว่า ‘ให้ข้าทำเอง เจ้ากลับไป’

น่าเสียดายก็แต่ยังคงถูกเจ้าสำนักหานไหวจื่อใช้คำว่า ‘ข้าคือเจ้าสำนัก’ มากดข่มเอาไว้

ค่ายกลใหญ่ปกป้องเมืองของนครมังกรเฒ่าตอนนี้ยังไม่เป็นอะไร

แต่ว่าก่อนที่อาจารย์ฟ่านผู้นั้นจะจากไป ยังคงยิ้มเอ่ย ‘ถ้อยคำเกรงใจ’ กับอ๋องเจ้าเมืองซ่งมู่ไปประโยคหนึ่ง ข้ามองไม่เห็นความสูญเสียระดับนี้ยังดี แต่พอเห็นแล้วกลับทั้งไม่ได้ลงมือทั้งไม่ได้ลงแรง ถ้าอย่างนั้นก็ได้แต่ออกเงินแล้ว

ดังนั้นนครมังกรเฒ่าจึงได้เงินฝนธัญพืชมาเพิ่มอีกก้อนหนึ่ง เอามาใช้ประคับประคองการโคจรปราณวิญญาณของนครมังกรเฒ่าและเรือกระบี่บนฟ้า

หลังจากที่อาจารย์ฟ่านและข้ารับใช้จากไปแล้ว ซ่งมู่ก็ทำเพียงแค่จ้องมองจุดที่อยู่ห่างไปไกล มองศัตรูคู่อาฆาตบนมหามรรคาคู่หนึ่งที่บางครั้งจะเผยร่างจริงให้เห็นบ้างเล็กน้อย

จื้อกุย เฟยเฟย

ล้วนเผยร่างจริงกันแล้ว

ทางฝั่งทิศเหนือมีโชคชะตาน้ำเข้มข้นประหนึ่งแม่น้ำที่สายน้ำไหลเชี่ยวกรากออกจากลำน้ำใหญ่ทางภาคกลางพุ่งเข้าหาบนร่างจื้อกุยที่อยู่กลางมหาสมุทรใหญ่อย่างไม่ขาดสาย

ส่วนเฟยเฟยเองก็ดึงเอาโชคชะตาน้ำส่วนหนึ่งมาจากทางทิศเหนือของใบถงทวีปเช่นกัน แต่พลังอำนาจกลับไม่ได้น่าครั่นคร้ามเกินจริงอย่างของจื้อกุย

การช่วงชิงกันของมังกรและงู

เพียงแต่ว่ามังกรที่แท้จริงซึ่งระดับขั้นสูงยิ่งกว่าหนึ่งขั้นกลับมีอายุน้อยกว่า ขอบเขตก็ต่ำยิ่งกว่า

โชคดีที่ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างก็ยังไม่กล้าดึงเอาโชคชะตาน้ำในมหาสมุทรใหญ่ซึ่งมีความใกล้ชิดโน้มเอียงเข้าหามังกรแท้จริงที่เป็นสีขาวหิมะปลอด มีเพียงดวงตาที่เป็นสีทองมากกว่ามาใช้โดยพลการ

สีหน้าของซ่งมู่นิ่งสงบ แต่มือข้างหนึ่งที่จับราวระเบียง ห้านิ้วกลับเกร็งขยุ้มเหมือนตะขอ

ซ่งมู่พลันเก็บมือข้างนั้นมา ไม่ได้หันหน้าไป เพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆ

พวกผู้ฝึกตนติดตามกองทัพต้าหลีรีบปล่อยตัวสองคนนั้นมาทันที อนุญาตให้ฝ่ายหลังไปอยู่ข้างกายอ๋องเจ้าเมืองได้

คือคนสนิทเก่าแก่สองคน ฝูหนันหัวนายน้อยแห่งนครมังกรเฒ่าและไช่จินเจี่ยนแห่งภูเขาเมฆาเรือง

กับฝูหนันหัวไม่จำเป็นต้องพูดจาเกรงใจ แม้ว่าทุกวันนี้จะไม่ได้พบหน้ากันบ่อยๆ แต่ตลอดหลายปีมานี้ คนหนึ่งอยู่ที่จวนอ๋องเจ้าเมืองของนครในแห่งนครมังกรเฒ่า อีกคนหนึ่งย้ายบ้านไปอยู่นครนอก โอกาสที่จะได้มาพูดคุยเรื่องเก่าๆ กันจึงมีไม่น้อย ดังนั้นหลังจากซ่งมู่หันตัวกลับมาแล้วก็แค่ผงกหน้ายิ้มให้ฝูหนันหัว แล้วค่อยมองไปทางเซียนดินแห่งภูเขาเมฆาเรือง กุมหมัดเอ่ยว่า “ยินดีกับจินเจี่ยนด้วยที่ได้เลื่อนเป็นก่อกำเนิด”

ไช่จินเจี่ยนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ยิ้มเอ่ยว่า “ก็แค่เรื่องตลก ฝูหนันหัวเพิ่งจะเพิ่งพูดหยอกล้อไป เพิ่มเจ้ามาอีกคนก็ไม่เป็นไรหรอก”

หลังจากซ่งมู่หัวเราะเสียงดังลั่นไปแล้วถึงได้เอ่ยว่า “ข้าไม่ใช่นายน้อยฝูเสียหน่อย”

ไช่จินเจี่ยนถอนหายใจ ยืนอยู่ข้างกายซ่งมู่ ทอดสายตามองไกลไปยังสนามรบ ประกายแสงสีรุ้งของค่ายกลใหญ่นครมังกรเฒ่าเหนือศีรษะชั้นนั้นถูกคลื่นยักษ์ที่ยังหลงเหลืออยู่โถมเข้ามาทับ โชคดีที่พอกระแทกชนแล้ว แสงก็แค่หม่นลงเล็กน้อย เพียงไม่นานปราณวิญญาณก็กลับคืนมาเป็นดังเดิม สกุลซ่งต้าหลีในทุกวันนี้มีเงินจริงๆ เลยนะ

ไช่จินเจี่ยนได้โชควาสนาจากหอบินทะยานมา เพราะสำนักของนางคือภูเขาเมฆาเรืองจึงไม่จำเป็นต้องให้นางไปเข่นฆ่าในสนามรบ ทรัพย์สินและทรัพยากรล้วนสามารถแลกเปลี่ยนมาเป็นคุณความชอบทางการสู้รบได้เช่นกัน

พอรู้ว่าไช่จินเจี่ยนกลายเป็นก่อกำเนิดแล้ว บรรพจารย์ผู้คุมกฎภูเขาเมฆาเรืองยังถึงขั้นตั้งใจเดินทางมาหาไช่จินเจี่ยนโดยเฉพาะ ต้องการให้นางรับรองเรื่องหนึ่ง หากนางคิดจะออกจากนครไปเข่นฆ่า พวกเขาจะไม่ขัดขวางอย่างแน่นอน แต่จะต้องปกป้องรากฐานมหามรรคาเอาไว้ให้ได้

ซ่งมู่มองสนามรบที่ห่างไปไกลต่ออีกครั้ง