บทที่ 734.3 ผู้ถือกระบี่

น่าเสียดายก็แต่รถเลื่อนยังคงหยุดนิ่งไม่ขยับ ผู้ฝึกตนหญิงพวกนั้นกลับตาเป็นประกายวาววับ ถึงกับเงียบเสียงในทันใด จ้องเขม็งมาที่อิ่นกวานหนุ่มในม้วนภาพขุนเขาสายน้ำบนฝ่ามือเขม็ง กระซิบกระซาบกันเบาๆ ราวกับว่ากำลังวิพากษ์วิจารณ์ใต้เท้าอิ่นกวานที่ชื่อเสียงเลื่องลือผู้นั้น

ลมและน้ำพลิกเปลี่ยนกลับฝั่ง เมื่อก่อนมีเพียงเฉินผิงอันที่ทำให้หลงจวินและหลีเจินสะอิดสะเอียนได้ ตอนนี้กลับดีนัก โดนกรรมตามสนองแล้ว

พายุลมกรดระลอกหนึ่งพัดผ่านหัวกำแพงเมือง ชุดคลุมสีแดงสดสะดุดตาจึงพลิ้วสะบัดไปตามลมอีกครั้ง

เผ่าปีศาจที่เดินทางไกลมาชมทัศนียภาพที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ทยอยกันเดินทางมาอย่างไม่ขาดสาย รวมกันได้กลุ่มใหญ่ปนกันมั่วซั่ว ปีศาจใหญ่ที่มาตายบนหัวกำแพงเมืองอย่างแท้จริงกลับมีน้อยลงเรื่อยๆ

เฉินผิงอันเหมือนคนหลับสนิท สองมือทับซ้อนกันไว้บนหน้าท้อง ลมหายใจทอดยาว ด้านหลังสะพายดาบแคบพิฆาตไว้หนึ่งเล่ม เพียงแต่ว่าดาบแคบถูกชุดคลุมอาคมกว้างใหญ่บดบังไว้จนมิด

ความคิดแต่ละอย่างของเฉินผิงอันล่องลอยไปไกล บ้างก็ตัดสลับกันผ่านไป บ้างก็เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน บ้างก็ชนปะทะกันเอง วุ่นวายอลหม่าน และเฉินผิงอันก็ไม่จงใจไปควบคุมพวกมัน

คือความเท่าเทียม ไม่มีสูงต่ำ ในใจไร้เรื่องให้กังวล ไร้ความกังวลก็ไร้ศัตรู ไร้ความหวาดเกรง อยู่ห่างไกลจากความเพ้อฝันที่กลับตาลปัตร

อริยะลัทธิขงจื๊อที่นั่งพิทักษ์อยู่บนหัวกำแพงเมืองเคยเอ่ยกับคนอื่นว่า เขากำลังคิดถึงการช่วงชิงกันของความปรารถนาและหลักธรรมชาติแห่งสวรรค์ เพียงแต่ยังคิดหาคำตอบไม่ได้ ทว่าก็รู้สึกด้วยว่าต่อให้มีข้อสรุปแบบตอกปิดฝาโลงก็ยังไม่ค่อยเหมาะเท่าใด

วัตถุบนภูเขาที่วางขายในถนนเรียกสวรรค์ของสำนักฝูจีนั้นดีจริงๆ ก็แค่ราคาสูงไปสักหน่อย

ตอนที่พวกเยว่ชิง หมี่ฮู่รบตาย นครบินทะยานได้จากไปไกลแล้ว ผู้ฝึกกระบี่ที่เดินทางไกลเหล่านั้นไม่เคยได้เห็นการออกกระบี่ครั้งสุดท้ายในชีวิตของเซียนกระบี่ใหญ่สองท่านนี้

เซียนกระบี่ใหญ่ทั้งสองท่าน ตัวสำรองสิบคนบนยอดเขาของกำแพงเมืองปราณกระบี่ นึกจะจากไปก็จากไปทั้งอย่างนั้น ไม่มีคำบอกกล่าวไม่มีคำทักทาย ไม่ได้ทิ้งถ้อยคำห้าวเหิมไว้แม้แต่ครึ่งคำ

มารดามันเถอะ หากแม้แต่ข้าผู้อาวุโสก็ยังต้องมาตายอยู่ที่นี่ สุดท้ายใครจะเป็นคนบอกเล่าแก่คนบนโลกว่าเซียนกระบี่อย่างพวกเจ้าสรุปแล้วเป็นเซียนกระบี่อย่างไรกันแน่ เป็นวีรบุรุษปราบโจรที่ไม่ถูกบันทึกลงในตำราอย่างไร?!

มารดามันเถอะ พวกเจ้ากลับมามีชีวิตให้ข้าผู้อาวุโสเดี๋ยวนี้ ข้าผู้อาวุโสจะถามกระบี่ คนเดียวถามกระบี่ต่อเซียนกระบี่อย่างพวกเจ้าทั้งกลุ่ม เยว่ชิง หมี่ฮู่ ซุนจวี้เฉวียน เกาขุย เถาเหวินอะไรนั่นล้วนมากันให้หมด มาได้กี่คนก็เท่านั้น หากข้าผู้อาวุโสขมวดคิ้วสักนิดก็จะใช้แซ่ตามเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสเลย!

นอกจากเซียนกระบี่แล้ว ผู้ฝึกกระบี่ที่ไม่ใช่เซียนกระบี่ คนที่อายุมาก คนที่อายุน้อย กายดับมรรคาสลายมากยิ่งกว่า อยู่บนสนามรบ ตายบนสนามรบ

ข้ายังไม่เคยไปเยือนภูเขาไท่ผิง แล้วก็ยังไม่เคยเห็นเมืองเซิ่นจิ่งยามหิมะตกกับตา ไม่รู้ว่ามันจะเป็นดินแดนแก้วใสในโลกมนุษย์เช่นไรกันแน่

หนึ่งในอริยะสามลัทธิที่นั่งเฝ้าพิทักษ์ม่านฟ้าคือเจ้านครของนครเสินเซียวแห่งป๋ายอวี้จิงใต้หล้ามืดสลัว ไม่รู้ว่าผู้ฝึกกระบี่ที่เดินทางไกลไปเยือนใต้หล้ามืดสลัวอย่างพวกต่งถ่านดำและพวกเจ้าอ้วนเยี่ยนจะได้ไปเยือนที่นั่นหรือไม่

ไม่รู้ว่าเจ้าลัทธิสามแห่งป๋ายอวี้จิงที่สวมกวานดอกบัวไว้บนศีรษะผู้นั้น ห้าความฝันจะเป็นเช่นไร วัตถุเจ็ดชิ้นที่เกิดจากการแสดงออกของมหามรรคาจะเป็นอย่างไร

ก่อนหน้านี้ได้เห็นเสื้อเกราะน้ำค้างหวานบนร่างเซอเยว่ไปแล้ว ยามอยู่บนร่างของนางก็เหมือนนางสวมอาภรณ์เจ็ดสี ยากนักที่จะไม่จินตนาการไปถึงเซียนกระบี่หญิงที่ชอบนั่งโล้ชิงช้าอยู่บนหัวกำแพงเมืองในปีนั้นอย่างโจวเฉิง ‘ชีไฉ่’ (เจ็ดสี) กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของนางก็มีแสงกระบี่เจ็ดสีเหมือนกัน ราวกับว่าคนคนเดียวได้ครอบครองกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตเจ็ดเล่ม ความเสียดายเช่นนี้ช่างมีมากมายเหลือเกิน

หลิวไฉ ลู่ไถ

เป็นผู้ฝึกลมปราณแต่กลับกลัวความสูง และยังมีเรือนกายที่ลี้ลับมหัศจรรย์นั่นอีก ในฐานะที่ลู่ไถเป็นลูกหลานสกุลลู่ ตบะและขอบเขตกลับไม่สูง แม้จะบอกว่าสมบัติอาคมบนร่างของลู่ไถมีเยอะมากจนพอจะกำจัดข้อกังขามากมายไปได้ แต่ลู่ไถไม่มีผู้ปกป้องมรรคาอยู่ข้างกายก็กล้าเดินทางไกลข้ามทวีปมายังแจกันสมบัติทวีป ภูเขาห้อยหัวและใบถงทวีป แรกเริ่มสุดทั้งสองฝ่ายพบเจอกันบนเกาะกุ้ยฮวาเรือข้ามฟากตระกูลฟ่านนครมังกรเฒ่า ภายหลังตอนอยู่ในเรือนชุนฟานเฉินผิงอันได้ไหว้วานให้เหวยเหวินหลงพลิกเปิดบันทึกการขึ้นเรือช่วงสามสิบปีล่าสุดให้เป็นการส่วนตัว ระหว่างนั้นลู่ไถไม่เคยได้ขึ้นเรือมาก่อน เขาไปขึ้นเรือที่เกาะกุ้ยฮวานครมังกรเฒ่าจริงๆ แต่ลู่ไถกลับไม่เคยพูดเรื่องที่ตนไปท่องเที่ยวที่แจกันสมบัติทวีป ทว่าตอนนั้นเฉินผิงอันไม่เชื่อใจสกุลลู่สำนักหยินหยางแผ่นดินกลาง หาใช่ลู่ไถไม่ ในความเป็นจริงแล้วเฉินผิงอันได้มองลู่ไถเป็นสหายที่แท้จริงเหมือนวิญญูชนจงขุยมาตั้งนานแล้ว

ทว่าที่ป้อมอินทรีบิน เฉินผิงอันเคยรู้สึกประหลาดใจเพราะได้พบเจอคนผู้หนึ่งโดยบังเอิญ ลู่ไถเคยบอกว่าตัวเองมีอาจารย์สองคน ภายหลังลู่ไถถึงขั้นสามารถสิงร่างของสตรีคนหนึ่งได้ บอกเป็นนัยอย่างลับๆ ว่าตนเองได้อยู่ในถ้ำสวรรค์พื้นที่มงคลแห่งหนึ่งแล้ว ตงไห่เจ้าอารามผู้เฒ่าของอารามกวานเต๋า ในฐานะหนึ่งในขอบเขตสิบสี่ที่มีน้อยจนนับนิ้วได้ มีกฎเกณฑ์เข้มงวดอย่างมาก ดังนั้นหากลู่ไถอาศัยแค่ตัวเองคนเดียวต้องไม่มีทางมีความสามารถไปทำลายกฎของพื้นที่มงคลดอกบัวได้อย่างแน่นอน ด้วยสถานะและประวัติความเป็นมาของเจ้าอารามผู้เฒ่าแล้ว เขาย่อมไม่มีทางเห็นแก่หน้าสกุลลู่แผ่นดินกลางมากขนาดนี้เป็นแน่

ดังนั้นเฉินผิงอันจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าแม่นางหน้ากลมที่สวมชุดผ้าฝ้ายซึ่งมาเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ในครานั้นก็คือหนึ่งในหมื่นนั้น คือหลิวไฉ

ดังนั้นเซอเยว่ถึงได้สงสัย หลังจากสอบถามแล้วว่าเหตุใดเฉินผิงอันถึงมั่นใจว่าตนไม่ใช่หลิวไฉ นางถึงได้มีโทสะ

เฉินผิงอันไม่ได้เดือดดาลที่ลู่ไถคือ ‘หนึ่ง’ นั้น แต่โมโหที่ลู่ไฉค่อยๆ กลายมาเป็นผู้บงการหลักที่อยู่เบื้องหลัง

เฉินผิงอันถึงขั้นเคยนึกถึงความเป็นไปได้นับไม่ถ้วน ยกตัวอย่างเช่นวันหน้าหากมีโอกาสได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง ลู่ไถจะถือถังหูลู่ไว้ในมือ ยิ้มตาหยีเดินมาหาตนหรือไม่

จะทำอย่างไร? ได้แต่รอคอยเท่านั้น ไม่อย่างนั้นจะทำอย่างไรได้อีก

ความยากลำบากที่ต้องเผชิญมาหลายปีหลังอายุสี่ขวบและความสิ้นหวังในชีวิตที่จู่ๆ ก็มาเยือนกะทันหัน ทำให้เด็กหนุ่มดื้อรั้นที่เดิมทีเคยชินกับการไม่มีอะไรสักอย่าง ต่อให้มีอะไรก็ยังรู้สึกว่าไม่มีทางรั้งไว้ได้อยู่ คล้ายจะกลายมาเป็นคนอีกคนหนึ่งไปโดยธรรมชาติ มหามรรคาไม่ควรเล็กแค่นี้ เดินอยู่ในใต้หล้า ไม่เคยมีช่วงเวลาใดที่เจอหลุมแล้วจะอ้อมผ่านไปได้…

เฉินผิงอันที่หลับตาทำสมาธิอยู่ตลอดพลันลืมตาขึ้น ชายแขนเสื้อพลิกตลบ พริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าผาของหัวกำแพงเมือง

มีผู้ฝึกกระบี่กลุ่มหนึ่งที่ไม่อยู่ในอันดับร้อยเซียนกระบี่ของใต้หล้าเปลี่ยวร้างทยอยกันขึ้นมาบนหัวกำแพงเมืองฝั่งตรงข้าม ส่วนใหญ่เป็นคนอายุน้อย พอขึ้นมาแล้วก็เริ่มตั้งใจหลอมกระบี่

เพียงแต่ว่าไม่มีหลงจวินเฝ้าพิทักษ์หัวกำแพงเมือง แล้วยังไม่มีตราผนึกขุนเขาสายน้ำของกระโจมเจี่ยจื่อ ดังนั้นผู้ฝึกกระบี่ร้อยกว่าคนจึงอยู่ห่างจากริมหน้าผาไปไกลมาก หลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกใครบางคนใช้กระบี่ตัดหัวได้ง่ายๆ

เมื่อผู้ฝึกกระบี่เผ่าปีศาจอายุน้อยได้รับปณิธานกระบี่ที่บริสุทธิ์เป็นกลุ่มๆ ไปแล้ว อิ่นกวานหนุ่มที่สวมชุดคลุมอาคมสีแดงสดก็แค่เอาสองมือยันดาบ ยืนอยู่ริมหน้าผา ทอดสายตามองไกลๆ ไปยังฝั่งตรงข้าม ยืนนิ่งไม่ขยับ

ผู้มีพรสวรรค์บนวิถีกระบี่ที่หน้าตาอ่อนเยาว์ อายุก็อ่อนเยาว์พวกนั้น ก่อนจะขี่กระบี่ไปยังใต้หล้าไพศาลได้เปลี่ยนแปลงวิถีการโคจรกระบี่เล็กน้อย แต่กระนั้นก็ยังระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง สุดท้ายแสยะยิ้มกว้างให้กับอิ่นกวานหนุ่ม

เฉินผิงอันหันหน้าไปมองทางทิศใต้

จุดที่ห่างไปไกลมากพลันมีแสงรุ้งเส้นหนึ่งสาดยิงมาถึงแล้วหยุดชะงักในฉับพลัน ก่อนจะพลิ้วกายลงบนหัวกำแพงเมือง คือผู้เฒ่าร่างผอมแห้งหน้าตาผอมตอบสวมชุดของลัทธิเต๋า ด้านนอกคลุมทับด้วยเสื้อคลุมอีกหนึ่งตัว ตรงเอวห้อยขลุ่ยหยกสีเขียวเหมือนสีไม้ไผ่ เปล่งปลั่งแวววาวราวจะคั้นน้ำได้ แค่มองก็รู้แล้วว่าเป็นของมีราคาที่พอจะมีอายุอยู่บ้าง

ผู้เฒ่ากวาดตามองไปรอบด้าน ไม่เห็นเงาร่างของคนหนุ่ม แต่กลับพอจะมีเบาะแสให้สืบเสาะอยู่บ้าง เพียงแต่ว่าร่องรอยนั้นเคลื่อนที่ไม่หยุดนิ่ง คิดไม่ถึงว่าเขาจะยิ้มถามด้วยภาษาทางการของใต้หล้าไพศาล “อิ่นกวานอยู่ที่ไหน?”

เฉินผิงอันค่อยๆ ปรากฏตัวบนหัวกำแพงเมืองฝั่งตรงข้าม ทั้งสองฝ่ายอยู่ห่างกันโดยมีเส้นทางระหว่างกำแพงเส้นหนึ่งกั้นขวาง ยิ้มถามว่า “ผู้อาวุโสมองดูแล้วบุคลิกท่าทางดี สวมชุดอาคมแล้วยังสวมเสื้อคลุม เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ใบหน้าหล่อเหลาเป็นสันเป็นมุม มาดแห่งเซียนช่างน่าเกรงขาม มาอยู่ที่นี่แทนหลงจวินหรือ?”

ผู้เฒ่าไม่ถือสาคำพูดเหน็บแนมของอีกฝ่าย ยิ้มส่ายหน้าเอ่ยว่า “ข้าผู้เฒ่ามีนามแฝงว่า ‘ลู่ฝ่าเหยียน’ มานานหลายปี เพราะในอดีตอยากไปบ้านเกิดของเจ้าเพื่อพบกับลู่ฝ่าเหยียนอย่างมาก ส่วนชื่อจริงของข้าผู้เฒ่า ก็บังเอิญนัก แกะสลักอยู่บนร่างของเจ้าพอดี”

เฉินผิงอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงของคนที่กระจ่างแจ้งในฉับพลัน “หากกล่าวเช่นนี้ ผู้อาวุโสก็ค่อนข้างแก่แล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นก็ไม่อาจเป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณที่ถ่ายทอดมรรคาให้กับเชี่ยอวิ้นได้”

“ใต้เท้าอิ่นกวานมีความรู้มากมายหลากหลาย อีกทั้งยังมีเชาวน์ปฎิภานจริงๆ”