บทที่ 737.1 ถามลมวสันต์ของข้า

ในที่สุดการประชุมปรึกษาหารือระหว่างกลุ่มผู้กล้าก็สิ้นสุดลง ชุยตงซานเอนหลังพิงกำแพง นั่งขัดสมาธิ ใช้เสียงในใจพูดคุยกับฉุนชิง “ทำไมฮูหยินภูเขาชิงเสินถึงไม่รอไปอีกสักหลายสิบปี จะดีจะชั่วก็รอให้เจ้าเลื่อนเป็นห้าขอบเขตบนและขอบเขตยอดเขาเสียก่อนค่อยให้เจ้าออกมาจากถ้ำสวรรค์จู๋ไห่? ทุกวันนี้วิถีทางโลกวุ่นวายถึงเพียงนี้ คนมีพรสวรรค์ไร้ค่ามากที่สุด นึกจะตายก็ตายกันไปซะอย่างนั้น ฮูหยินช่างมอบปัญหายากข้อใหญ่ให้ข้าเสียจริง บอกไว้ก่อนเลยว่าเจ้าต้องมีชีวิตกลับไปยังทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางให้ข้าแต่โดยดี อย่าได้ขอบเขตถดถอยง่ายๆ ยิ่งอย่าได้ตายง่ายๆ เด็ดขาด”

ไม่ว่าจะทางส่วนรวมหรือทางส่วนตัว ไม่ว่าจะด้วยเหตุหรือด้วยผล ชุยตงซานล้วนไม่ยินดีให้ลูกศิษย์ผู้สืบทอดเพียงหนึ่งเดียวของฮูหยินภูเขาชิงเสินต้องมากายดับมรรคาสลายอยู่ในแจกันสมบัติทวีป

สำหรับฮูหยินภูเขาชิงเสินผู้นั้น ชุยตงซานรู้สึกเคารพนับถือนางอย่างมาก และเชื่อใจนางด้วย ปีนั้นเจ้าตะพาบเฒ่ากลายเป็นหนูวิ่งข้ามถนนของใต้หล้าไพศาล ตระกูลอวี้แผ่นดินกลาง สกุลหลิวธวัลทวีป ถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ ล้วนเคยให้ความช่วยเหลือเจ้าตะพาบเฒ่า อีกทั้งอวี้พ่านสุ่ยกับหลิวจวี้เป่ายังอดมีใจห็นแก่ตัวซึ่งเป็นอารมณ์ปกติของมนุษย์ไม่ได้ หวังว่าซิ่วหู่จะเป็นทั้งสหาย แล้วก็จะเป็นทั้งคนที่ช่วยเหลือพวกเขา มีเพียงฮูหยินภูเขาชิงเสินเท่านั้นที่ไม่เคยต้องการสิ่งใด เพียงแค่เพราะเห็นว่าสหายตกยาก และภูเขาบ้านตนก็มีสุรามากพอ แค่นี้เท่านั้น

ฉุนชิงนั่งยองอยู่ด้านข้าง “อาจารย์เจ้าขุนเขาบอกว่าเรื่องของการต่อสู้ ผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลายทางช่วยป้อนหมัดอย่างโหดเหี้ยมแค่ไหน ลงมือหนักหนาเพียงใด ถึงอย่างไรก็ไม่มีทางมีคนตาย ดังนั้นไม่สู้จับคู่เข่นฆ่ากับขอบเขตยอดเขาสักคนยังได้ประโยชน์มากกว่า วางใจเถอะ ก่อนที่ข้าจะออกมาจากบ้านเกิด อาจารย์ก็เคยให้ข้าเอ่ยคำสัญญากับนางแล้ว หากไม่มีชีวิตรอดกลับไปเพื่อสืบทอดศาลเทพภูเขาชิงเสินในวันหน้า ไม่อย่างนั้นก็ต้องตายอยู่ข้างนอก อาจารย์จะคิดเสียว่าไม่เคยมีลูกศิษย์อย่างข้า”

ชุยตงซานพยักหน้า “เหตุผลเป็นเช่นนี้จริง หากเจ้าไปเจอกับอาจารย์ของข้า ก็เป็นแค่เรื่องสองกระบี่บวกกับอีกหนึ่งหมัดของอาจารย์ข้าเท่านั้น อีกอย่างอาจารย์ข้าตอนอยู่บนสนามรบของกำแพงเมืองปราณกระบี่ก็เคยเจอคนบนเส้นทางเดียวกันอยู่หลายคน ยกตัวอย่างเช่นเซียนกระบี่โซ่วเฉินเผ่าปีศาจที่มีหวังจะได้เลื่อนไปอยู่บนบัลลังก์ และยังมีเฝ่ยหรานที่เป็นผู้นำร้อยเซียนกระบี่ของภูเขาทัวเยว่ ผู้ฝึกกระบี่สองคนนี้ต่างก็เชี่ยวชาญการค่อยๆ สาวไหม ใช้บาดแผลแลกกับความตาย คอยเล่นงานผู้มีพรสวรรค์อายุน้อยโดยเฉพาะ”

ฉุนชิงถาม “ข้ากับอาจารย์ของเจ้าห่างชั้นกันขนาดนี้เชียวหรือ?”

อิ่นกวานเฉินสืออี อันดับสุดท้ายของสิบคนรุ่นเยาว์ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางยอมรับโดยทั่วกัน ระหว่างสิบคนรุ่นเยาว์กับสำรองสิบคนมีร่องลึกที่ยากจะก้าวข้ามไปได้เส้นหนึ่งกั้นขวางอยู่

ฉุนชิงเป็นผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกลมาตั้งนานแล้ว ขณะเดียวกันก็เป็นผู้ฝึกลมปราณคอขวดก่อกำเนิดด้วย เชี่ยวชาญคาถาห้าธาตุ ยันต์วิชาอสนี การใช้ดาบกระบี่ การเซ่นบวงสรวง การทำนาย สยบผีบงการเทพ อีกทั้งนางยังเป็นอาจารย์ค่ายกลที่พรสวรรค์สูงมากคนหนึ่ง ดังนั้นจึงเชี่ยวชาญการจับคู่ต่อสู้ การไล่ตามร่องรอย อำพรางร่องรอย หลบหนี ไม่มีอะไรที่นางไม่ถนัด ฮูหยินภูเขาชิงเสินมองเด็กสาวฉุนชิงเป็นดั่งบุตรสาวแท้ๆ ของตัวเอง ไม่เพียงแต่อบรมสั่งสอนนางด้วยตัวเอง เนื่องจากถ้ำสวรรค์จู๋ไห่มีสหายบนยอดเขาอยู่ทั่วหล้า ในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่สิบปี ปรมาจารย์ขอบเขตปลายทางที่มาช่วยชี้แนะการเรียนวรยุทธให้กับฉุนชิงลูกศิษย์ของนางก็มีมากถึงสี่ท่าน

จุดที่น่ากลัวที่สุดนั้นอยู่ที่ว่า ทุกวันนี้ฉุนชิงเพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าปีเท่านั้น ในอดีตตอนที่เลื่อนมาอยู่ลำดับของตัวสำรองรุ่นเยาว์สิบคนของหลายใต้หล้า นางเพิ่งจะอายุสิบสี่ปี เป็นคนที่อายุน้อยที่สุดในบรรดาคนรุ่นเยาว์สิบคนและตัวสำรองสิบคน

ชุยตงซานยิ้มกล่าว “อันที่จริงเจ้ากับอาจารย์ของข้าไม่ได้ต่างกันที่ขอบเขต หากจะพูดให้ถูกต้อง ถ้าขอบเขตเป็นแค่การคิดคำนวณบนหน้ากระดาษ ปีนั้นตอนที่ติดอันดับ เจ้าก็น่าจะติดอันดับสูงกว่าหน่อย เพียงแต่ว่าการเข่นฆ่าบนภูเขามักจะตัดสินสูงต่ำได้ทันที เป็นตายอยู่ในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาที แม่นางฉุนชิงร่ำเรียนมาหลากหลาย อีกทั้งยังเชี่ยวชาญทุกเรื่อง แน่นอนว่าเป็นเรื่องดี การแบ่งเป็นตายกับคนอื่นสามารถขจัดเรื่องไม่คาดฝันไปได้มากมาย น่าเสียดายที่ได้มาเจอกับอาจารย์ของข้าที่ชอบใคร่ครวญสองคำว่าหมื่นหนึ่งมากที่สุด แม่นางฉุนชิงก็ยังต้องตายอยู่ดี ข้าพูดตรงไปหน่อย เจ้าอย่าโกรธกันนะ”

ฉุนชิงส่ายหน้า “ไม่โกรธ เพียงแต่รู้สึกไม่ยินยอมเล็กน้อย”

ชุยตงซานยิ้มหน้าทะเล้น “ข้าชอบนิสัยตรงไปตรงมาแบบนี้ของแม่นางฉุนชิงนี่แหละ ไม่สู้พวกเรามาสาบานเป็นพี่น้องต่างแซ่กันดีไหม? พวกเราสองคนจะตัดหัวไก่เผากระดาษเหลืองที่นี่กันเลยก็ได้ ข้าเตรียมของมาไว้เรียบร้อยแล้ว ลงจากภูเขามาท่องยุทธภพ จะขาดอะไรก็ขาดได้ มีเพียงพิธีการนี้ที่ขาดไม่ได้”

ฉุนชิงยังคงส่ายหน้า “หากเป็นเช่นนี้ก็ไม่เท่ากับว่าลำดับศักดิ์ต่ำกว่าอิ่นกวานอยู่รุ่นหนึ่งหรอกหรือ ไม่คุ้มค่า”

ชุยตงซานตบอกดังป้าบ “อย่างนั้นก็ง่ายเลย พวกเรารับกันเป็นพี่น้อง เจ้าเป็นพี่สาว ข้าเป็นน้องชาย”

ฉุนชิงอดไม่ไหวหันหน้ามามอง ‘เด็กหนุ่ม’ ที่สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงใจผู้นี้ นางมีสีหน้ากังขาไม่เข้าใจ เป็นเขาโง่ หรือเขาคิดว่าตนโง่กันแน่นะ ทว่าคนโง่คนหนึ่ง เหตุใดถึงได้มีขอบเขตเซียนเหรินได้ล่ะ? หากไม่เป็นเพราะก่อนจะจากมา เจียงไท่กงบรรพบุรุษสำนักการทหารใช้เสียงในใจเตือนนาง บอกว่าคนผู้นี้คือผู้ฝึกตนขอบเขตเซียนเหรินจริงแท้แน่นอน ฉุนชิงก็เกือบจะเข้าใจผิดคิดว่าอีกฝ่ายเป็นแค่เซียนดินคนหนึ่งแล้ว แต่ว่าระหว่างที่เดินทางจากภูเขาบรรพบุรุษขุนเขาใต้มายังภูเขาไฉ่จือแห่งนี้ ชุยตงซานปฏิบัติต่อนางอย่างจริงใจ ทั้งยังด่าการกระทำเหลวไหลของซิ่วหู่เมื่อครั้งอยู่ในถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ในอดีตไปคำรบหนึ่ง ถึงอย่างไรก็อดทำให้แม่นางน้อยรู้สึกสนิทสนมด้วยไม่ได้ ส่วนข้อที่ว่าเหตุใดชุยตงซานถึงเอาแต่ย้ำว่าช่วงเวลาอันเป็นยอดเขาในชีวิตของเจ้าตะพาบเฒ่าชุยฉานผู้นั้นมีแค่ช่วงเป็นเด็กหนุ่มเท่านั้น ฉุนชิงคิดแล้วก็ไม่เข้าใจเอาเสียเลย

ฉุนชิงมองชุยตงซานอยู่พักหนึ่ง แต่เด็กหนุ่มเพียงใช้สายตาที่ใสกระจ่างมองสบตานาง ฉุนชิงจึงได้แต่ถอนสายตากลับมา เปลี่ยนหัวข้อพูดคุย “หวังว่าวันหน้าจะมีโอกาสได้ตัดสินแพ้ชนะยามประลองเวทกระบี่และวิชาหมัดกับอาจารย์ของเจ้า”

ชุยตงซานพยักหน้ารัวเป็นไก่จิกเมล็ดข้าวเปลือก “ประลองฝีมือกันก็ดีน่ะสิ เจ้ารู้หรือไม่ว่าอาจารย์ของข้านั้นขึ้นชื่อเรื่องความอ่อนโยน จิตใจดีงาม นอบน้อม ประหยัด ถ่อมตน เป็นวิญญูชนผู้ถ่อมตนที่เข้มงวดกับตัวเอง เป็นคุณชายผู้สง่างาม โดยเฉพาะยามประลองวิชาหมัดกับสตรีที่แต่ไหนแต่ไรมาก็รักษากฎมากที่สุด ทุกครั้งจะหยุดแค่พอสมควรเท่านั้น แต่อาจารย์ของข้ายุ่งมากเลยล่ะ ทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้กลับบ้านเกิด ต่อให้กลับบ้านแล้วก็ไม่มีทางลงมือง่ายๆ ก็เขาชอบใช้เหตุผลเป็นที่สุดนี่นะ ส่วนใหญ่มักจะพูดคุยด้วยเหตุผลมากกว่าลงไม้ลงมือ คนปกติทั่วไปอย่าได้หวังว่าจะประลองฝีมือกับอาจารย์ของข้าเด็ดขาดเชียว แต่ข้ากับแม่นางฉุนชิงมีความสัมพันธ์กันเช่นไร ดังนั้นถามกระบี่ถามหมัดล้วนไม่มีปัญหา ในฐานะหนึ่งใน…ลูกศิษย์ที่เป็นที่ภาคภูมิใจที่อาจารย์ให้ความสำคัญที่สุดปลาบปลื้มชื่นชมมากที่สุด ก็ยังพอจะช่วยเจ้าพูดได้สักสองสามประโยค”

ฉุนชิงกุมหมัดเอ่ยขอบคุณ พอเก็บหมัดไปแล้วก็เอ่ยอย่างสงสัยว่า “หยุดแต่พอสมควร? ไม่จำเป็นกระมัง อย่างอื่นไม่กล้าพูดมาก แต่ข้ากลับค่อนข้างจะทนรับการถูกซ้อมได้ดี เจ้าสามารถบอกให้อาจารย์ของเจ้าลงมือได้เต็มแรงเลย แค่ไม่ตายก็พอ”

ชุยตงซานมีสีหน้าปั้นยาก ยกชายแขนเสื้อขึ้นเช็ดหน้า

ชุยตงซานยังไม่ยอมถอดใจ เอ่ยต่อไปอีกว่า “วันหน้าข้าจะพาเจ้าไปเยือนภูเขาลั่วพั่วรอบหนึ่ง หาตำแหน่งผู้ถวายงานที่ได้รับการแขวนชื่อมาเป็น จะไม่ยิ่งดีงามหรอกหรือ อีกอย่างภูเขาพีอวิ๋นที่เป็นเพื่อนบ้านข้า อันที่จริงก็มีความเกี่ยวข้องกับถ้ำสวรรค์จู๋ไห่อย่างมาก ซานจวินเว่ยป้อมีป่าไผ่อยู่ผืนหนึ่งที่บอกกับคนภายนอกว่าเป็นถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ครึ่งหนึ่ง แล้วยังมีคำเรียกขานที่งดงามว่าภูเขาชิงเสินเล็กอะไรนั่นอีก ข้าโน้มน้าวอย่างไรก็ไม่เป็นผล หวังว่าเว่ยซานจวินจะสงบเสงี่ยมสักหน่อย เว่ยซานจวินกลับเอาแต่พูดว่าบรรยากาศของป่าไผ่ที่บ้านตัวเองงดงามปานนั้น จะเรียกว่าเป็นถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ครึ่งแห่งก็สมชื่อดีแล้วไม่ใช่หรือ”

ฉุนชิงกลับไม่ค่อยถือสาคำเรียกถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ครึ่งแห่งหรือภูเขาชิงเสินเล็กใหญ่อะไรนั่น นางเพียงแค่ถามว่า “ก็คือเว่ยซานจวินคนที่ชอบจัดงานเลี้ยงท่องราตรีคนนั้นน่ะหรือ?”

ชุยตงซานช่วยพูดทวงความเป็นธรรมให้ทันที “เหลวไหล ชอบจัดงานเลี้ยงท่องราตรีอะไรกัน เจ้าห้ามใส่ร้ายเว่ยซานจวินบ้านข้าเด็ดขาด จัดงานเลี้ยงท่องราตรีใช่เรื่องที่ชอบหรือไม่ชอบได้หรือ มีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำและเซียนซือทำเนียบวงศ์ในตระกูลอาณาเขตขุนเขาเหนือทั้งหลายที่ถือโอกาสได้มาร่วมงานอวยพรหวังมาตีสนิทภูเขาพีอวิ๋น เว่ยซานจวินจะยังทำอย่างไรได้อีก ยากที่จะปฏิเสธน้ำใจอันกระตือรือร้นของผู้อื่นได้ หรือว่าจะให้เอาแต่รักษาชื่อเสียงอันดีงามของตน แล้วปล่อยให้จิตใจของผู้คนมากมายต้องเยียบเย็นเล่า?”

ชุยตงซานโบกสะบัดชายแขนเสื้อกว้างใหญ่ พูดอย่างฮึกเหิม “เว่ยซานจวินที่ชายแขนเสื้อสองข้างมีแต่ลมเย็น รับเอาของขวัญจากงานเลี้ยงท่องราตรีมาเพียงน้อยนิด ย่อมไม่ใช่ชื่อเสียงจอมปลอมที่คนทั่วไปกล่าวอ้างกันลอยๆ แน่นอน!”

ฉุนชิงถามเสียงเบา “เจ้ามีความแค้นกับเว่ยซานจวินหรือ?”

ชุยตงซานเบี่ยงตัวหันข้าง ผงะร่างไปด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่น “อะไรกัน แม่นางฉุนชิงเข้าใจข้าผิดไปแล้วหรือเปล่า”

ฉุนชิงเอ่ย “ในที่สุดข้าก็มองออกแล้ว เจ้าคนนี้ เชื่อถือไม่ได้”

ชุยตงซานทอดถอนใจหนึ่งที แล้วจู่ๆ ก็พลันเอาหน้าแนบผนังอีกรอบ ฉุนชิงถามอย่างใคร่รู้ “บรรพบุรุษย้ายขุนเขาของภูเขาตะวันเที่ยงที่กลืนกินขุนเขาสายน้ำผู้นั้นไม่ได้แยกย้ายกับนครลมเย็นไปแล้วหรอกหรือ เจ้าจะยังแอบฟังอะไรอีก?”

ชุยตงซานพึมพำ “การเรียกขานเป็นพี่เป็นน้องก่อนหน้านี้เป็นแค่การหลอกต้มกันเอง เวลานี้ต่างหากถึงจะเป็นคนบ้านเดียวกันปิดประตูพูดคุยความในใจ ล้วนน่าสนใจทั้งสองอย่าง พวกเขาก็ไม่ได้พูดว่าไม่อนุญาตให้แอบฟังเสียหน่อย ไม่ฟังก็เสียเปล่าน่ะสิ”