บทที่ 738.2 สามชะตาหนึ่งสิบสี่

ในศาลา ฉุนชิงรีบหยิบเหล้าหมักภูเขาชิงเสินกาหนึ่งออกมาดื่มเพื่อระงับความตกใจ ราชวงศ์ต้าหลีหรือควรจะพูดว่าซิ่วหู่ชุยฉาน สรุปแล้วสามารถหลอมโชคชะตาบุ๋นโชคชะตาบู๊ของหนึ่งทวีปอย่างสมบูรณ์แบบ สุดท้ายเอามาให้ตัวเองใช้เช่นนี้ได้อย่างไร?

ร่างกายมนุษย์ธรรมดา ถึงอย่างไรก็ยากจะทัดเทียมกับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริงได้ หลังจากผ่านศึกนี้ไป คาดว่าข้อสรุปนี้คงไม่ใช่สำหรับผู้ฝึกตนในใต้หล้าไพศาลอีกต่อไปแล้ว

ก่อนหน้านี้องค์เทพเกราะทองที่เรือนกายสูงหมื่นจั้งปรากฏตัวจากเมืองหลวงแห่งที่สอง ในมือถือกระบองเหล็ก และยังมีเทพสวมเกราะอีกองค์ที่ในมือถือดาบรบของต้าหลี อยู่ดีๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมาในโลกมนุษย์อย่างไม่มีลางบอกกล่าว หนึ่งซ้ายหนึ่งขวา แม่ทัพบู๊สวมเกราะสองคนนี้ราวกับเป็นเทพทวารบาลของตระกูลหนึ่ง ทยอยกันปรากฏตัวตรงใจกลางของสนามรบ สกัดกั้นการบุกกระโจนไปเบื้องหน้าทะลวงขบวนรบอย่างดุร้ายดุจฝูงตั๊กแตนบินผ่านเมืองของเผ่าปีศาจ

ในความเป็นจริงแล้วสิ่งศักดิ์สิทธิ์โชคชะตาบู๊ที่ได้เสวยสุขกับควันธูปในโลกมนุษย์ไปนับไม่ถ้วนทั้งสองนี้ ก็คือบรรพบุรุษของสองตระกูลพลเอกเสาค้ำยันแคว้นแห่งต้าหลีอย่างหยวนและเฉา พื้นที่ของหนึ่งทวีป ไม่ว่าจะมุมใดของขุนเขาสายน้ำ ทุกคนล้วนคุ้นชินกับใบหน้าทั้งสองนี้อย่างถึงที่สุด

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ชะตาบู๊ที่เท่ากับว่าเป็นขอบเขตบินทะยานทั้งสองตนเอ่ยเสียงก้องกังวานแทบจะในเวลาเดียวกัน “ผู้ที่รุกรานบ้านเมืองข้า ต้องประหาร”

“ผู้ที่เหยียบย่ำขุนเขาสายน้ำของข้า ต้องฆ่าให้สิ้น”

ทว่าสิ่งที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่าเทพทั้งสอง ยังคงเป็นปัญญาชนสวมชุดสีเขียวที่แค่ฝ่ามือเดียวก็กดหัวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลให้จมลงไปในมหาสมุทรใหญ่ได้แล้ว

จากนั้นยกเท้ากระทืบหนึ่งครั้ง คลื่นลูกยักษ์โถมตัวเทียมฟ้า เท้าเหยียบให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลที่เดิมทีราวกับว่าไม่มีใครต้านทานได้จมลงไปยังท้องน้ำของมหาสมุทร

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ตำแหน่งสูงจากนอกฟ้าที่มาเป็นแขกในใต้หล้าไพศาลตนนั้นคิดจะดิ้นรนลุกขึ้นยืน พื้นที่ในรัศมีพันลี้ล้วนเป็นลำแสงแก้วใสที่แตกซ่านกระจายไปทั่ว แสดงให้เห็นถึงพลังการสู้รบที่ยิ่งใหญ่น่าตะลึงพรึงเพริดของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตนนี้ ผลกลับถูกปัญญาชนชุดเขียวกระทืบจมลงไปยังจุดที่ลึกยิ่งกว่าเดิมของท้องทะเล

สิ่งศักดิ์สิทธิ์ชะตาบู๊สวมเสื้อเกราะสองตนถูกเผ่าปีศาจขว้างวิชาคาถา ขว้างสมบัติอาคมด้านการโจมตีนับไม่ถ้วนใส่บนร่าง แม้ว่าจะยังคงยืนตระหง่านไม่ล้มลง แต่กระนั้นก็ยังมีความเสียหายด้านรูปลักษณ์เกิดขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

มีเพียงกายธรรมของปัญญาชนชุดเขียวที่นครมังกรเฒ่าที่ถึงกับมองเมินการโจมตีเหล่านั้นได้อย่างสิ้นเชิง เนื่องจากอยู่ใจกลางของสนามรบที่มีกองทัพใหญ่เผ่าปีศาจรวมตัวกัน วิชาคาถาพร่างพราวและสมบัติหนักในการโจมตีบนภูเขาแหลมคมจำนวนนับพันกลับหล่นลงบนความว่างเปล่าทั้งหมด พูดง่ายๆ ก็คือปัญญาชนชุดเขียวสามารถลงมือสยบกำราบกากเดนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลตนนั้นได้ แล้วยังถึงขั้นสามารถเอาเศษชิ้นส่วนแก้วใสของแม่น้ำแห่งกาลเวลามาทำเป็นอาวุธโจมตี ประหนึ่งเรือกระบี่หลายลำที่ระเบิดแตกต่อเนื่องและกระบี่บินจำนวนเหลือคณานับที่คอยสังหารกองทัพใหญ่เผ่าปีศาจในรัศมีพันลี้อย่างกำเริบเสิบสาน ทว่าเผ่าปีศาจของใต้หล้าเปลี่ยวร้างกลับเหมือนกำลังคุมเชิงอยู่กับศัตรูที่ไม่มีตัวตนอย่างไรอย่างนั้น

ภาพนี้ทำเอาฉุนชิงที่อยู่ห่างไกลจากสนามรบมองด้วยความรู้สึกอกสั่นขวัญผวา สูงกว่าขอบเขตบินทะยาน? นั่นก็ไม่ใช่ขอบเขตสิบสี่หรอกหรือ? ตามหลักแล้วต่อให้เป็นขอบเขตบินทะยานอย่างชุยฉานก็ยังมิอาจแบกรับได้ไหว โชคชะตาบู๊ยังพูดง่าย เพราะโชคชะตาบู๊ของสกุลซ่งต้าหลีโชติช่วง เทพทวารบาลเฉาหยวนสองตนก็สามารถพบเห็นได้ทั่วไป มีอยู่ทั่วทุกพื้นที่ในโลกมนุษย์ของหนึ่งทวีป แต่วัตถุอย่างชะตาบุ๋นนั้น ไม่ใช่วัตถุที่แค่ใส่กระบุงไว้ก็สามารถบรรจุได้เต็ม มีข้อเรียกร้องที่สูงมากต่อขอบเขตตอนยังมีชีวิตอยู่ของวิญญาณวีรบุรุษ ข้อเรียกร้องนั้นสูงมากจริงๆ แม้กระทั่งอริยะปราชญ์ทุกคนที่มีเทวรูปเว้นจากสี่อริยะของศาลบุ๋นแผ่นดินกลางก็ยังทำไม่ได้ ส่วนคนสี่คนที่มีเหวินเซิ่งเป็นหนึ่งในนั้น นอกจากปรมาจารย์มหาปราชญ์ที่ไม่ต้องพูดถึงแล้ว หลี่เซิ่ง หย่าเซิ่งและซิ่วไฉเฒ่า คนทั้งสามล้วนมีความ ‘ใจกว้าง’ (ความหมายตรงตัวคือความจุของภาชนะ) นี้ เพียงแต่ว่าคนทั้งสามต่างเดินไปไกลบนเส้นทางของตัวเอง ก็เท่ากับว่าสะบั้นเส้นทางนี้ให้ขาดออกไปแล้ว ไม่อย่างนั้นลัทธิขงจื๊อก็คงใช้วิธีการนี้รับมือกับศัตรูจากใต้หล้าเปลี่ยวร้างมานานแล้ว สามเจ้าลัทธิหนึ่งหลักสองรองของศาลบุ๋นล้วนยินดีทำเรื่องนี้ ถึงเวลานั้นที่ใบถงทวีปก็จะมีขอบเขตสิบสี่คนหนึ่ง ฝูเหยาทวีปมีอีกคนหนึ่ง และทักษินาตยทวีปยังมีอีกคนหนึ่ง

ฉุนชิงหยิบเหล้าหมักออกมาอีกหนึ่งกา ถามชุยตงซานว่า “จะดื่มเหล้าไหม?”

ชุยตงซานยืนอยู่บนราวรั้ว หัวเราะร่าเอ่ยว่า “ดื่มเหล้าอะไรกัน เวลานี้ข้ากำลังดื่มเหล้าอยู่ไงล่ะ ดื่มจนข้าผู้อาวุโสเมามายไปหมดแล้ว!”

ชุยตงซานชูแขนขึ้นสูง กระโดดพลางโบกแขนร้องตะโกนดังลั่นไปด้วย อาจารย์ลุงเก่งกาจ อาจารย์ลุงแข็งแกร่ง อาจารย์ลุงห้าวหาญ อาจารย์ลุงไร้ศัตรูเทียมทานจริงๆ …

ฉุนชิงกระจ่างแจ้งอยู่ในใจ เป็นอาจารย์ฉีผู้นั้นจริงๆ ด้วย สายของเหวินเซิ่งนอกจากหลิวสือลิ่วที่อำพรางตัวลึกล้ำที่สุดแล้ว อันที่จริงศิษย์พี่สองคนของฉีจิ้งชุนนั้นกลับมีชื่อเสียงเลื่องลือยิ่งกว่า ชุยฉานผู้มีสามเรื่องราวงดงามแห่งไพศาล จั่วโย่วที่ฝึกกระบี่ช้ามาก แต่กลับมีเวทกระบี่เป็นหนึ่งในใต้หล้า กลับกลายเป็นฉีจิ้งชุนที่ซิ่วไฉเฒ่าชอบมากที่สุดที่ข่าวลือบนภูเขาส่วนมากไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับความรู้ลึกตื้น ตบะสูงต่ำของเขาเท่าใดนัก ยกตัวอย่างเช่นเจิ้งจวีจงเจ้านครจักรพรรดิขาวเป็นฝ่ายยินดีออกจากนครเพื่อมาเชื้อเชิญให้คนนอกคนหนึ่งไปเล่นหมากล้อมที่เมฆหลากสีด้วยกันตาหนึ่ง

ชุยตงซานพลันเงียบเสียงไป ก่อนจะหันมาเอ่ยกับฉุนชิงว่า “ขอเหล้าดื่มสักกาสิ”

ฉุนชิงโยนเหล้ากาหนึ่งให้เขา ชุยตงซานแกะผนึกดินออก แหงนหน้ากระดกดื่มคำใหญ่จนเหล้ากระเด็นเต็มใบหน้า

คนชุดเขียวผู้นั้นเท้าหนึ่งเหยียบอยู่บนพื้นดินซากปรักเดิมของนครมังกรเฒ่าแจกันสมบัติทวีป อีกเท้าหนึ่งกักสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตำแหน่งสูงยุคบรรพกาลให้อยู่ในท้องน้ำใต้ทะเลลึก ทุกครั้งที่ฝ่ายหลังพยายามจะดิ้นรนลุกขึ้นยืนก็จะต้องโดนกระทืบหนึ่งที เรือนกายใหญ่โตมโหฬารมีแต่จะจมผลุบเข้าไปลึกกว่าเดิม น่านน้ำมหาสมุทรทางทิศใต้สุดของแจกันสมบัติทวีป กระแสลมหอบเมฆม้วนตัว คลื่นลูกยักษ์โถมเทียมฟ้า เป็นเหตุให้การทะลวงขบวนรบของใต้หล้าเปลี่ยวร้างที่แต่เดิมเป็นระเบียบขั้นตอนถูกเขาคนเดียวฟันสะบั้นขาดกลางครึ่งท่อน

ภาพนี้ทำเอาวานรเฒ่าชุดขาวที่มองดูจากยอดเขาไฉ่จือหนังตากระตุก สองหมัดกำแน่น อีกนิดเดียวก็เกือบจะเผยร่างจริงออกมาแล้ว เพราะดูเหมือนว่ามีเพียงทำแบบนี้เท่านั้นถึงจะพอสงบใจได้บ้าง

เรือนกายของปัญญาชนชุดเขียวยิ่งพร่าเลือนล่องลอยขึ้นทุกที ราวกับจิตหยินของผู้ฝึกตนบนยอดเขาคนหนึ่งที่ออกเดินทางไกลซ้ำกันหลายร่าง กายธรรมร่างหนึ่งในนั้นพลันทำมุทราตราประทับเป็นท่าแจกันสมบัติก่อน จากนั้นก็ทยอยกันทำมุทราห้าปางได้แก่ธรรมจักรมุทรา (ปางปฐมเทศนา) อภัยมุทรา (ปางประทานอภัย) วรทมุทรา (ปางประทานพร) ภูมิสปรรศมุทรา (ปางชนะมาร) ธยานมุทรา (ปางสมาธิ) จากนั้นเพียงชั่วพริบตาก็ทำมุทราตราประทับอีกสามร้อยแปดสิบหกปาง

ปัญญาชนชุดเขียวประหนึ่งปากอมกฎสวรรค์ของอริยะลัทธิขงจื๊อ ทว่ากลับเอ่ยภาษาพระธรรม “บารมีดุจราชสีห์คำราม”

ประกายแสงศักดิ์สิทธิ์สาดสะท้อนฟ้าดิน ส่องแสงสว่างเจิดจ้าโชติช่วงทั่วสิบทิศ

ปัญญาชนชุดเขียวอีกคนหนึ่งกลับทำมุทราของลัทธิเต๋า สร้างมุทราขึ้นมาสามร้อยห้าสิบแบบ แต่ละท่าล้วนเป็นดั่งยันต์ สุดท้ายรวมตัวกันขึ้นเป็นสถานการณ์ฟ้าร้องฟ้าแลบ

ปัญญาชนยกมือข้างหนึ่งขึ้น เอ่ยสามคำว่า ‘บ่อสายฟ้า’ อริยะเอ่ยถ้อยคำคาถาอาคมตามติด แต่กลับออกคำสั่งด้วยวิธีของลัทธิเต๋า โยกย้ายเจตนารมณ์สวรรค์ บ่อสายฟ้าสีทองขนาดใหญ่ยักษ์บ่อหนึ่งพลันปรากฎขึ้นตรงม่านฟ้า

คนผู้นี้ทั้งเหมือนจะปรากฏตัวบนโลกมนุษย์ด้วยการเป็นอรหันต์ผู้ตรัสรู้แห่งลัทธิพุทธ แล้วก็เหมือนกับว่าทั้งฝูลู่อวี๋เสวียนและเทียนซือใหญ่ของภูเขามังกรพยัคฆ์ต่างก็อยู่ที่นี่ พากันร่ายวิชาอภินิหารในเวลาเดียวกัน

บ่อสายฟ้าพลันกระแทกหล่นลงมหาสมุทร อันดับแรกก็ใช้สถานการณ์ที่ขุนเขาสายน้ำอิงแอบกักตัวกากเดนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาลให้จมลึกอยู่ในทะเล จากนั้นก็ใช้บ่อสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์มาหล่อหลอมมัน

นอกจากนี้มุทราตราประทับของลัทธิพุทธเกือบสี่ร้อยแบบ ครึ่งหนึ่งได้พากันหล่นลงหยั่งรากสู่พื้นดิน เป็นเหตุให้กองทัพใหญ่เผ่าปีศาจที่รวมตัวกันหนาแน่นอยู่บนพื้นดินหายวับไปกลางอากาศ หายเข้าไปในฟ้าดินขนาดเล็กแต่ละแห่งนั้น