บทที่ 754.3 ยากที่สุดคือวันนี้ไร้เรื่องใด

ชุยตงซานเอ่ยเย้ยหยัน “ถ้าอย่างนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่า ในพื้นที่มงคลดอกบัวเคยมีสตรีคนหนึ่งชื่อว่าสุยโย่วเปียน ความปรารถนาชั่วชีวิตนี้ก็คือยินดีจะติดตามอาจารย์ขึ้นไปยังหอสวรรค์ ยามอยู่ว่างกวาดดอกไม้ที่ร่วงหล่นร่วมกับเซียนเหริน? หากนางรู้ว่าอาจารย์ของตัวเองที่มีวิชาอภินิหารเวทกระบี่ซึ่งขาดอีกแค่ครึ่งก้าวก็สามารถกลายเป็นบุคคลอันดับหนึ่งบินทะยานของพื้นที่มงคลในอดีต ทุกวันนี้กลับต้องสวมเสื้อคลุมขนนกที่น่าขำมาเป็นคนพายเรือตกอับวันๆ เอาแต่ถ่อเรือข้ามแม่น้ำเพื่อเงินไม่กี่เหรียญเกล็ดหิมะ แล้วยังจะต้องเรียกคนอื่นว่าอาจารย์คำแล้วคำเล่า จะทำให้ลูกศิษย์อย่างนางเจ็บปวดเสียใจอย่างสุดแสน? ถ้าอย่างนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่าอันที่จริงสุยโย่วเปียนก็ออกมาจากพื้นที่มงคลแล้วเหมือนกัน ถึงขั้นที่ว่ายังมาเป็นผู้ฝึกตนบนยอดเขาเสินจ้วนสำนักกุยหยกอยู่หลายปี? พวกเจ้าสองคนไม่เคยได้พบหน้ากันเลยหรือ? หรือว่าเจ้าอารามผู้เฒ่าไม่ได้ให้เจ้ารอคอยนางสร้างโอสถอยู่ที่นี่?”

ผู้เฒ่าคนพายเรือทอดถอนใจ “รู้แล้วไม่สู้ไม่รู้ยังดีกว่า”

ผู้ที่ทิ้งเรื่องราวเซียนเหริน ‘พิฆาตยุงเหนือแม่น้ำ’ ก็คือคนพายเรือผู้นี้

คำว่าพิฆาตยุง แน่นอนว่าไม่ใช่ยุงทั่วไปจริงๆ แต่เป็นปีศาจขอบเขตหยกดิบที่แอบขโมยกลืนกินปราณวิญญาณฟ้าดินตนหนึ่ง โจรแห่งฟ้าดินที่แทบจะไร้ร่องรอยให้ตามหาตนนี้เคยเกือบจะทำให้เจียงซ่างเจินร้อนใจจนหัวหูแทบไหม้ ลำพังเพียงแค่ตามหาร่องรอยก็เปลืองแรงไปมากแล้ว แม้จะบอกว่าตอนนั้นเจียงซ่างเจินเลื่อนขั้นเป็นขอบเขตหยกดิบแล้ว แต่กลับยังไม่อาจช่วงชิงคำเรียกขานอันงดงามว่า ‘หนึ่งใบหลิว สามารถสังหารเซียนเหริน’ มาได้ ลงมือไปสองครั้งแล้วแต่เจียงซ่างเจินก็ยังไม่อาจสังหาร ‘ยุง’ ตัวนั้นได้ ระดับความยากก็เหมือนคนธรรมดายืนอยู่บนฝั่งแล้วขว้างก้อนหินในมือไปกระแทกยุงตัวหนึ่งในธารน้ำให้ตายนั่นเอง

ส่วนผู้เฒ่าคนนี้ ตอนนั้นก็ไม่ใช่ว่าขอบเขตและเวทกระบี่สูงกว่าเจียงซ่างเจิน แต่เพราะว่ามีวิชาอภินิหารบทหนึ่งที่นำมาใช้ร่วมกับเวทกระบี่ สามารถสยบกำราบปีศาจขอบเขตหยกดิบที่ไปมาไร้ร่องรอยตัวนั้นได้พอดี

ทว่าสุดท้ายแล้วสามารถใช้หนึ่งกระบี่สังหารยุงบนแม่น้ำได้ ก็ยังคงไม่ใช่วีรกรรมที่เซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบทั่วไปจะทำได้อยู่ดี

หากไม่ใช่เพราะคนผู้นี้ออกมาจากอารามกวานเต๋าของพื้นที่มงคลดอกบัว อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ที่สุยโย่วเปียนอาลัยอาวรณ์ไม่เคยลืมเลือน ชุยตงซานก็คร้านจะสนใจ คิดจะปกปิดชื่อแซ่ เป็นคนถ่อเรือไร้ชื่อไร้นามอยู่ที่นี่ไปอีกสักหมื่นปีก็ตามใจเขาเถิด บวกกับที่เมื่อครู่นี้คนผู้นี้ยังจงใจพูดจาหยั่งเชิงอาจารย์ของตน ชุยตงซานก็ยิ่งอดรนทนไม่ไหว อะไรที่บอกว่าลาออกจากขุนนางกลับคืนบ้านเกิด อะไรที่บอกว่าติดอันดับนักฆ่า ในความเป็นจริงแล้วล้วนเป็นปริศนาธรรมที่ซ่อนความลี้ลับเอาไว้ทั้งสิ้น อาจารย์เป็นคนใจกว้าง สามารถมองข้ามไปได้อย่างสิ้นเชิง พบเจอกันนับเป็นวาสนา เจอกันด้วยดีก็จากลากันด้วยดี แต่คนที่เป็นลูกศิษย์จะปล่อยให้คนพายเรือเฒ่าคนหนึ่งมาพูดจาเหลวไหลอยู่ได้อย่างไร

ประเด็นสำคัญคือโอสถทองที่เจ้าอารามผู้เฒ่าท่านนั้นทิ้งไว้ให้คนผู้นี้ ‘เฝ้าโอสถทอง’ ก็ไม่ใช่วัตถุธรรมดาทั่วไปอะไร มันซ่อนอยู่ในหน้าผาของหาดหินหวงเฮ้อ เป็นโอสถทองที่บรรพบุรุษกระเรียนเซียนบรรพกาลตัวหนึ่งทิ้งเอาไว้

ชุยตงซานหลุดหัวเราะพรืด “เป่ยโต่วเจ็ดดาวสูง อาจารย์ของข้าพกดาบยามค่ำคืน ระวังจะฟันเจ้าให้ร่อแร่ปางตาย”

ผู้เฒ่าคนพายเรือที่ใช้นามแฝงว่าหนีหยวนจานยิ้มเอ่ย “ไม่ได้มีความแค้นใดๆ ต่อกัน อาจารย์ท่านนั้นก็ไม่ใช่เจ้าสักหน่อย เขาไม่มีทางลงมือทำร้ายคนอื่นอย่างไร้สาเหตุ”

ชุยตงซานผายมือข้างหนึ่งออกมา “พวกเราสองคนก็อย่ามัวพูดพล่ามเรื่องอื่นให้เสียเวลาเลย เอาโอสถทองออกมา ข้าจะช่วยนำไปมอบให้แก่ลูกศิษย์โอสถทองที่ยังไม่เลื่อนสู่ก่อกำเนิดของเจ้าเอง”

ผู้เฒ่าคนพายเรือส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “เจ้าอารามผู้เฒ่าเคยบอกไว้แล้วว่าให้ข้ารอคนมีวาสนาอยู่ที่นี่ หากสุยโย่วเปียนสามารถมาพบหน้าข้า ข้าย่อมผลักเรือตามน้ำ มอบโอสถทองไปให้ แต่ในเมื่ออยู่ใกล้ในระยะประชิดกลับไม่ได้กลับมาพบกันอีกครั้ง ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ถือว่าเป็นคนมีวาสนาอะไรต่อกัน อย่างมากสุดก็มีบุพเพแต่ไร้วาสนา ในเมื่อมีบุพเพแต่ไร้วาสนาก็ยิ่งไม่ควรฝืน เจ้าก็อย่าทำให้ข้าลำบากใจเลย หากต้องสู้กันขึ้นมาจริงๆ เจ้าชนะแล้วอย่างไร ข้าไม่มอบโอสถทองไปให้ เจ้าจะเอาไปได้จริงๆ หรือ? ก็แค่เซียนเหรินท่านหนึ่งเท่านั้น มีวิชาอภินิหารเทียบเท่าขอบเขตบินทะยานได้ตั้งแต่เมื่อไหร่? ต่อให้ฆ่าข้าแล้ว แล้วจะอย่างไร?”

“อยู่บนมหามรรคา ตบะสูง หมัดแข็ง ก็แค่ว่าทำลายบรรยากาศดีๆ ไปมากหน่อยเท่านั้น เจ้าสู้อาจารย์ของเจ้าไม่ได้เลยจริงๆ”

ผู้เฒ่าคนพายเรือใช้ไม้พายตีน้ำเบาๆ พลางพูดกลั้วหัวเราะเสียงดังว่า “สีขุนเขาเหมือนคิ้ว สีบุปผาเหมือนแก้ม บนภูเขาว่างเปล่าไร้ผู้คน น้ำไหลดอกไม้ผลิบาน เมฆขาวไร้คนเหยียบย่ำ บุปผาร่วงโรยไร้คนเก็บกวาด นี่ย่อมเป็นธรรมชาติมากที่สุด”

ทางด้านของบนฝั่ง เฉินผิงอันได้ยินแล้วก็ยิ้มเอ่ยว่า “เก็บสมุนไพรบนภูเขาฤดูใบไม้ผลิกลับคืน เดินบนเส้นทางยากลำบาก ยามที่ดอกบัวไม่ร่วงโรย บุปผามีปัญญาย่อมเบ่งบานได้เอง”

ผู้เฒ่าคนพายเรือหัวเราะเสียงดังก้อง ถึงขั้นโยนไม้พายไผ่เขียวที่เกิดจากการรวมตัวกันของแก่นน้ำบริสุทธิ์ทิ้งไป ปล่อยให้มันไหลไปตามกระแสน้ำ เห็นเพียงว่ายอดฝีมือนอกโลกท่านนี้สลายเวทอำพรางตาออก บนร่างสวมชุดขนนกที่มีประกายแสงศักดิ์สิทธิ์ไหลเวียนวน ชอบพูดภาษาธรรมกับคนอื่น ทว่าด้านใต้เสื้อคลุมกลับสวมชุดลัทธิเต๋าสีเหลืองตัวหนึ่ง

นักพรตที่มีโฉมหน้าของวัยกลางคน มือหนึ่งคีบก้อนดินสีทองไว้หนึ่งเม็ด มือขวาประคองหยกขาวหรูอี้ บนไหล่มีคางคกสามขาที่เป็นสีทองทั้งตัวนั่งอยู่

ชุยตงซานแอบเก็บไม้พายไผ่เขียวมาอย่างเงียบเชียบ วัตถุชิ้นนี้ไม่ธรรมดา เท่ากับการรวมตัวกันของโอสถวารีหลายเม็ด มากพอจะสร้างองค์เทพแห่งสายน้ำที่ร่างทองมั่นคงเพิ่มมาในพื้นที่มงคลรากบัวเปล่าๆ หนึ่งองค์แล้ว

นักพรตเต๋าเก็บโอสถทองเม็ดนั้นลงไปแล้วก็เอ่ยประโยคหนึ่งที่มีความหมายลึกล้ำกับเฉินผิงอันว่า ‘หากมีวาสนาย่อมได้พบกันอีก’ แล้วร่างก็เปล่งวูบหายไป ประหนึ่งเซียนเหรินสละร่าง ชุดคลุมตัวนั้นพลิ้วหล่นลงบนตัวเรือ

ชุยตงซานจึงได้แต่ช่วยเก็บเอาชุดคลุมขนนกที่เทียบเท่ากับคราบร่างเซียนเหรินมาอีกครั้ง จะช่วยดูแลรักษาแทนไว้ให้หลายร้อยปีหรืออาจถึงหลายพันปี

บนฝั่ง เผยเฉียนถามเสียงเบา “อาจารย์พ่อ ท่านมองรากฐานของคนพายเรือผู้นี้ออกตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม?”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ไม่ใช่เสียหน่อย ขึ้นเรือข้ามแม่น้ำแค่เพื่อมาขอโทษเท่านั้น แต่ว่าก่อนหน้านี้ตอนที่ไปยังศาลาชมทัศนียภาพของหาดหินหวงเฮ้อ อาจารย์พ่อแค่ชำเลืองมองผิวน้ำโดยไม่ตั้งใจแวบหนึ่ง เห็นว่าผืนน้ำกระเพื่อมรุนแรง เรือน้อยโยกคลอนไม่หยุด ฝีมือการแสดงของผู้อาวุโสในตอนนั้น…ไม่ถือว่าเข้าขั้นยอดเยี่ยมสักเท่าไร เพราะถึงอย่างไรผู้อาวุโสก็คือยอดฝีมือนอกโลก คงดูแคลนที่จะจงใจทำเช่นนั้นกระมัง ไม่อย่างนั้นแค่จะปล่อยให้เรือพลิกคว่ำตกน้ำจะไปยากอะไร”

เผยเฉียนรีบเอ่ยอย่างปลงอนิจจังทันที “ยังคงเป็นอาจารย์พ่อที่ท่องยุทธภพมาจนคุ้นเคย มีประสบการณ์โชกโชนกว่าข้าเป็นร้อยเท่าเลยนะ”

เฉินผิงอันพลิกหลังมือเขกมะเหงกไปหนึ่งที

ตอนอยู่ที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ คิดไปคิดมาตลอดเวลาหลายปีก็ยังคงรู้สึกว่าขนบธรรมเนียมของภูเขาลั่วพั่วถูกเผยเฉียนและชุยตงซานพาให้เสียอยู่ดี

บนพื้นผิวแม่น้ำ ชุยตงซานนอนคว่ำอยู่บนเรือลำน้อย ตะโกนเสียงดังว่าอาจารย์ศิษย์พี่หญิงใหญ่รอข้าด้วย แล้วใช้ชายแขนเสื้อใหญ่สองข้างจ้วงน้ำแทนไม้พายเต็มแรง

……

ด้านบนหาดหินหวงเฮ้อ ก่อนหน้านี้พอพวกเฉินผิงอันสามคนจากไป เจียงซ่างเจินก็หันไปมองพวกคนบนเส้นทางเดียวกันที่ชมเรื่องสนุกไม่รังเกียจว่าจะเป็นเรื่องใหญ่โตพวกนั้นแล้วโบกมือ “แยกย้ายๆ แยกย้ายกันไปได้แล้ว”

ส่วนบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำของจวนเซียนเปลือกหอยทั้งหลายของหาดหินหวงเฮ้อ วินาทีที่เผยเฉียนข้ามแม่น้ำขึ้นมาบนหาดหิน ก็ได้ถูกชุยตงซานกับเจียงซ่างเจินทยอยกันผนึกเอาไว้ ทำให้พวกผู้ฝึกตนหญิงโอดครวญกันไม่หยุด

เจียงซ่างเจินค้นพบว่าคำพูดของตัวเองไม่ได้ผล เลยได้แต่เอ่ยกับเย่อวิ๋นอวิ๋นว่า “พี่หญิงเย่ เจ้าเป็นคนพูดดีไหม?”

เย่อวิ๋นอวิ๋นหันไปกุมหมัดให้กับกลุ่มคน

พวกคนที่ออกจากเรือนมาดูเรื่องสนุกเหมือนกระแสน้ำลงเหมือนฝูงนกแตกฮือ ผู้ฝึกตนทุกคนที่พากันเดินออกมาจากประตูใหญ่ของสถานประกอบพิธีเปลือกหอยพากันถอยกลับเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็ว

หน้าตาของหวงอีอวิ๋น ต้องมอบให้กันบ้าง ไม่กล้าไม่ให้หน้านางจริงๆ

แล้วนับประสาอะไรกับที่บังเอิญได้มาพบเจอปรมาจารย์ใหญ่เย่อวิ๋นอวิ๋นในพื้นที่มงคลถ้ำเมฆา เรื่องครึกครื้นวันนี้ก็ไม่นับว่าเล็กแล้ว

แต่คนสามคนที่เดินออกมาจากในค่ายกลขุนเขาสายน้ำของหาดหินหวงเฮ้อกลับเดินไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับกลุ่มคน เดินมาทางศาลาชมทัศนียภาพพอดี

แบ่งออกเป็นลูกศิษย์ใหญ่เปิดขุนเขาของอู๋ซูอริยะบู๊แห่งใบถงทวีป กวอป๋ายลู่ผู้ฝึกยุทธขอบเขตร่างทอง ผู้ฝึกยุทธขอบเขตเดินทางไกลจากเรือนอวิ๋นฉ่าวผูซาน และผู้ฝึกตนหญิงที่สวมชุดคลุมอาคมกระโปรงมังกรสาว คนหนึ่งคือลูกศิษย์ผู้สืบทอดของหวงอีอวิ๋น เซวียไหว ผู้ฝึกยุทธขอบเขตแปด คนหนึ่งคือลูกศิษย์สกุลเย่ของภูเขาผูซาน บรรพบุรุษของนางคือศิษย์พี่ท่านหนึ่งของเย่อวิ๋นอวิ๋น ผู้ฝึกตนหญิงมีนามว่าเย่เสวียนจี ลูกศิษย์ของเรือนอวิ๋นฉ่าวเป็นพวกหน้าตาดี ส่วนใหญ่มักจะเรียนวิชาคาถาควบคู่ไปกับการฝึกวรยุทธ แต่ขอแค่ข้ามหนึ่งในสองธรณีประตูใหญ่อย่างโอสถทองหรือร่างทองมาได้ การฝึกตนหลังจากนี้ก็จะเลือกแค่อย่างใดอย่างหนึ่งเท่านั้น ตั้งใจฝึกตนหรือไม่ก็ตั้งใจฝึกวรยุทธ การที่เป็นเช่นนี้มาจากที่กระบวนท่าเกินครึ่งของวิชาหมัดภูเขาผูซานล้วนมีความเกี่ยวข้องกับภาพค่ายกลตระกูลเซียนหลายภาพที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษของภูเขาผูซาน

ดังนั้นภูเขาผูซานจึงมีคำกล่าวที่ว่า ‘กระบวนท่ามาจากภาพ หมัดพุ่งเข้าหาภาพ’ มาโดยตลอด

เพียงแต่ว่าพวกกวอป๋ายลู่สามคนเดินช้ามาก ไม่กล้ารบกวนการพูดคุยระหว่างหวงอีอวิ๋นกับสหาย