บทที่ 764.2 บนยอดเขาจี้เซ่อ

ซ่งจี๋ซินกลับมีสีหน้าแช่มชื่น ยื่นมือมาคว้าแขนของเฉินผิงอัน กดเสียงต่ำเอ่ยว่า “ไม่ต้องรีบร้อน ข้ารอได้!”

เฉินผิงอันสะบัดแขนเบาๆ สลัดมือของซ่งจี๋ซินทิ้งไป “นิสัยเสียๆ อย่างโลภมากชอบความสมบูรณ์แบบ วันหน้าต้องปรับเปลี่ยนบ้างแล้ว”

เดินไปถึงหน้าประตูศาล ขาดอีกแค่ก้าวเดียวก็จะก้าวข้ามธรณีประตูออกไป ซ่งจี๋ซินพลันเอ่ยว่า “จำไว้ว่าต้องแยกส่วนรวมกับส่วนตัวออกจากกันอย่างชัดเจน อย่าให้โอกาสใดๆ แก่คนอื่น”

นิ้วโป้งข้างขวาของเฉินผิงอันดันอยู่ที่ด้ามกระบี่อย่างเงียบเชียบแล้ว “เจ้าอย่าลืมว่าใช้มือขวาถือธูป เท้าซ้ายก้าวออกไปล่ะ”

ซ่งจี๋ซินยิ้มพลางยกเท้าซ้ายก้าวข้ามธรณีประตู เดินออกไปจากศาลลำน้ำใหญ่ หลังจากเดินลงบันไดไปแล้วก็หมุนตัวกลับมามองกลอนคู่

เฉินผิงอันเองก็ทำแบบเดียวกัน จึงมายืนเคียงบ่ากับซ่งจี๋ซินอีกครั้ง

ซ่งจี๋ซินถาม “ยังมีกรอบป้ายที่ว่างเปล่านั้น มีความคิดอะไรหรือไม่? หากเจ้ามีความคิด ข้าสามารถทำได้อย่างเงียบเชียบ ไม่มีช่องโหว่แม้สักเสี้ยว”

เฉินผิงอันเงียบไม่ตอบ

ซ่งจี๋ซินเอ่ยเบาๆ ว่า “ทางฝั่งของยอดเขาของแต่ละทวีป อันที่จริงต่างก็รู้ว่าคนที่ถูกตั้งบูชาในศาลลำน้ำคือใคร แล้วก็รู้ว่าเทวรูปในห้องโถงหลักเป็นเพียงแค่ของประดับเท่านั้น เชื่อว่าอีกไม่นานก็จะมีคนเสนอแนะให้ต้าหลีเปลี่ยนมาเป็นจื้อกุยที่สมชื่อสมศักดิ์ศรีมากกว่า เพราะถึงอย่างไรนางก็คือมังกรที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวบนโลก และจื้อกุยมีนิสัยอย่างไร เจ้าเองก็รู้ดี นางต้องไม่มีทางปฏิเสธแน่นอน ถึงขั้นยังรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลตามหลักฟ้าดินอีกด้วย ประเด็นสำคัญคือในเรื่องนี้ ขนาดข้าก็ยังไม่อาจใช้เหตุผลมาพูดคุยกับนางได้ พอถึงช่วงเวลานั้น คาดว่าหลังจากฮ่องเต้ปฏิเสธไปครั้งสองครั้งก็คงจะพยักหน้าตอบตกลงแล้ว จะว่าไปแล้วเจ้าคลายพันธะสัญญากับจื้อกุยแต่เนิ่นๆ ไม่รับโชควาสนาส่วนนั้นไป อันที่จริงก็ทำถูกแล้ว ผลประโยชน์ที่ได้รับมหาศาล ทว่าภัยแฝงที่อาจตามมาเบื้องหลังก็มีไม่น้อย”

เฉินผิงอันพยักหน้า “วันหน้าขอแค่เป็นวิธีการที่ใช้เล่นงานสายเหวินเซิ่งของพวกเรา ไม่ว่าจะเป็นเบื้องหน้าหรือเบื้องหลัง เฉินผิงอันและภูเขาลั่วพั่วล้วนจะรับไว้ แน่นอนว่าเจ้าเองก็อย่าได้อยู่นิ่งเฉย”

ซ่งจี๋ซินยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเราสองคนจะยังมีวันที่ได้เคียงบ่าร่วมมือกัน”

เฉินผิงอันอืมรับหนึ่ง “เป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดใจมากจริงๆ”

ซ่งจี๋ซินบื้อใบ้พูดไม่ออก

เขาเงียบไปพักใหญ่ นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ สีหน้าก็เปลี่ยนมาเป็นเคร่งเครียด “ต้องระวังผู้ฝึกตนกลุ่มหนึ่งที่ออกเดินทางไกลไปเยือนทวีปต่างๆ หากพบเจอโดยบังเอิญ ทางที่ดีที่สุดก็ควรอ้อมไปให้ไกล คนกลุ่มนี้นอกจากมีผู้เฒ่าสองคนที่เป็นผู้ปกป้องมรรคาแล้ว คนที่เหลือล้วนอายุไม่มาก สถานะพิเศษอย่างถึงที่สุด และยามลงมือทำอะไรก็ยิ่งลึกลับ ดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยชอบทะยานลม แต่ชอบใช้สองขาเดินขึ้นเขาลงห้วยมากกว่า ผู้ฝึกกระบี่บางส่วนของอุตรกุรุทวีปที่อยู่ต่อในแจกันสมบัติทวีป ก่อนหน้านี้ก็เจอกับความลำบากใหญ่หลวงไปแล้ว เวลานี้ยังไม่รู้ร่องรอยของพวกเขา เหมือนหายไปกลางอากาศอย่างไรอย่างนั้น ต้องรู้ว่าคนหนึ่งในนั้นยังเป็นเซียนกระบี่ขอบเขตหยกดิบด้วย อีกทั้งเรื่องนี้ นอกจากคนจำนวนน้อยนิดของต้าหลีซึ่งรวมถึงตัวข้าเองแล้ว บนภูเขาล่างภูเขา ก็ยังมีไม่ถึงห้าคน เพราะคนอื่นๆ ล้วนไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้รู้ การที่ข้ารู้เรื่องนี้ยังเป็นเพราะอีกฝ่ายได้ ‘ทักทาย’ มายังสกุลซ่งต้าหลีของพวกเรา ถือว่าเป็นมารยาทที่ควรมีต่อเจ้าบ้าน หลีกเลี่ยงไม่ให้อุตรกุรุทวีปสูญเสียผู้ฝึกกระบี่ไปหลายสิบคนแล้วพวกเรายังต้องคอยตามหากันอย่างส่งเดช แต่โอกาสที่เจ้าจะได้เจอกับพวกเขาคงมีไม่มาก”

เฉินผิงอันคิดแล้วก็พยักหน้า “หากเดาไม่ผิดน่าจะเป็นผู้ฝึกลมปราณสำนักหยินหยางและสำนักคำนวณที่มีศาลบุ๋นแผ่นดินกลางเป็นผู้นำ กำลังทำการกำหนดขีดระดับเวลาใหม่ รวมไปถึงยืนยันในเรื่องของความสั้นยาว น้ำหนักและพื้นที่ความจุ นี่คือเรื่องใหญ่อันดับหนึ่งของใต้หล้าไพศาลหลังจากสงครามใหญ่ผ่านพ้นไป จำเป็นต้องมีคนเดินทางไปทั่วขุนเขาสายน้ำของเก้าทวีปถึงจะสามารถตั้งมาตรฐานในการวัดความยาว ความจุและน้ำหนักที่หลี่เซิ่งกำหนดไว้ในอดีตได้ใหม่อีกครั้ง หากใครไปเจอเข้ากับพวกเขาในเวลานี้ ไม่เรียกว่ารนหาที่ตายจะเรียกว่าอะไร กินข้าวแดงในคุกของศาลบุ๋นหลายปีก็ยังถือว่าศาลบุ๋นมีเหตุผลมากแล้ว”

สภาพดินฟ้าอากาศของใต้หล้าไพศาลในทุกวันนี้ไม่ถือว่ามั่นคงมากนัก นอกจากจะเป็นเพราะได้รับอิทธิพลจากการที่ใต้หล้าเปลี่ยวร้างชักนำแล้ว ยังเกี่ยวข้องกับ ‘รูโหว่’ บางอย่างของตัวมหามรรคาของใต้หล้าไพศาลเองด้วย ดังนั้นเฉินผิงอันถึงเดาว่าอุปกรณ์ทั้งหลายที่ใช้คำนวณความยาว ความจุและน้ำหนักอย่างแม่นยำ ได้เกิดความคลาดเคลื่อนบางอย่าง และความต่างเพียงเสี้ยวเดียวของพวกมันก็เท่ากับว่าทุกอย่างล้วนถือเป็นโมฆะทั้งหมด ส่วนใครที่สามารถสร้างความเสียหายทางมหามรรคาประเภทนี้ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเดาเลย ก็คือบรรพบุรุษใหญ่ภูเขาทัวเยว่ รวมไปถึงมหาสมุทรความรู้โจวมี่ นอกจากนี้แล้วไม่ว่าปีศาจใหญ่บนบัลลังก์ตนใดก็ล้วนไม่อาจทำได้

และผลกระทบบนมหามรรคาที่ลึกล้ำยาวไกลซึ่งมองไม่เห็นนี้ ผู้ฝึกลมปราณบนยอดเขาคนหนึ่งของใต้หล้าไพศาล ยิ่งขอบเขตสูงเท่าไรก็จะยิ่งสัมผัสได้อย่างลึกซึ้งมากเท่านั้น

ซ่งจี๋ซินจุ๊ปากยิ้มพูด “ไม่เสียแรงที่เป็นอิ่นกวาน แม้แต่เรื่องนี้ก็ยังคาดเดาได้”

คนทั้งสองหมุนตัวกลับ สาวเท้าเดินไปเนิบช้า เฉินผิงอันถามว่า “หม่าขู่เสวียนก่อเรื่องส่งเดชเช่นนี้ ไม่มีใครควบคุมบ้างเลยหรือ?”

เซอเยว่ ฉุนชิง สวี่ป๋าย หนึ่งคนรุ่นเยาว์และสองตัวสำรองของหลายใต้หล้า

แม้ว่าหม่าขู่เสวียนผู้นี้จะทำอะไรโอหังกำแหง แต่อย่างน้อยที่สุดก็ไม่เคยพูดจาคุยโว ดังนั้นทั้งสามคนนั้นก็คงต้องเคยเจอกับความยากลำบากด้วยน้ำมือของหม่าขู่เสวียนมาก่อนจริงๆ ดูเหมือนว่าเซอเยว่จะไม่เชี่ยวชาญการเข่นฆ่าสักเท่าไร ส่วนฉุนชิงแห่งถ้ำสวรรค์จู๋ไห่ รวมไปถึงเด็กหนุ่มเจียงไท่กงผู้นั้น เฉินผิงอันไม่เคยพบมาก่อน จึงบอกได้ยาก ทว่าอิงตามรายงานขุนเขาสายน้ำฉบับที่แพร่ไปถึงหัวกำแพงเมืองของปีนั้น สองคนหลังนี้อายุน้อยเกินไป อีกทั้งดูเหมือนว่าจะไม่ได้ท่องยุทธภพมาอย่างโชกโชนด้วย พ่ายแพ้ให้แก่หม่าขู่เสวียน อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

ซ่งจี๋ซินกล่าว “คุณความชอบทางการสู้รบมีมากเกินไป จึงเอามาผลาญใช้อย่างสิ้นเปลืองได้ตามใจ แล้วนับประสาอะไรกับที่ความสามารถในการหาเรื่องคนอื่นของหม่าขู่เสวียน คนอื่นไม่รู้ เจ้าและข้าจะยังไม่รู้ด้วยหรือ? ประลองฝีมือกันบนภูเขา อีกทั้งยังเป็นคนรุ่นเดียวกัน ไม่มีการแบ่งเป็นตาย คนนอกมาล้อมวงดูเรื่องสนุกกันแทบไม่ทัน จะมีใครห้ามเล่า ทุกวันนี้หม่าขู่เสวียนที่อยู่ในแจกันสมบัติทวีปสามารถเดินกร่างได้แล้ว ผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์ที่เลื่อมใสหม่าขู่เสวียนจากใจจริงก็ยิ่งมีมากมายนับไม่ถ้วน คนที่ไม่ชอบนิสัยกำเริบเสิบสานของเขา นึกอยากจะให้หม่าขู่เสวียนดื่มน้ำเย็นแล้วสำลักตาย เวลาเดินสะดุดล้มขอบเขตถดถอย ฝ่ายคนหนุ่มสาวบนภูเขาที่ชอบหม่าขู่เสวียนกลับนึกอยากจะให้พรุ่งนี้หมู่เสวียนได้เป็นเซียนเหริน วันมะรืนได้เป็นขอบเขตบินทะยานไปเลยด้วยซ้ำ”

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “อันที่จริงก็แค่เพราะเขายังไม่เคยได้เจอกับเฉาสือหรือไม่ก็เฝ่ยหราน ไม่อย่างนั้นหม่าขู่เสวียนก็คงต้องได้เปลี่ยนชื่อทันทีแล้ว”

ซ่งจี๋ซินถาม “หม่าขู่เสวียนรอเจ้าอยู่ที่นั่น?”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ “แยกตัวอวี๋สืออู้ออกไปแล้วด้วย”

ซ่งจี๋ซินถามอย่างคลางแคลง “ทำไมเจ้าถึงเปลี่ยนใจล่ะ?”