บทที่ 786.1 ไม่มีอะไรให้พูด

หมื่นปีที่ผ่านมา บางทีอาจมีเพียงการประชุมของเซียนกระบี่ชั้นสูงของกำแพงเมืองปราณกระบี่เท่านั้น นอกจากนี้ก็ไม่มีใครแล้วที่จะสามารถทำให้เซียนกระบี่ทั้งสี่ท่านยินยอมพร้อมใจเป็นเหมือนใบไม้เขียวที่ประดับส่งเสริมให้บุปผาโดดเด่นได้เช่นนี้อีก

ฉีถิงจี้

เจ้าสำนักกระบี่หลงเซี่ยงแห่งทักษินาตยทวีป เจ้าประมุขสกุลฉีแห่งกำแพงเมืองปราณกระบี่ เซียนกระบี่ผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่เคยแกะสลักตัวอักษรลงบนหัวกำแพง ขอบเขตบินทะยานขั้นสูงสุด ออกกระบี่ติดต่อกันในสนามรบสามแห่งของต่างบ้านต่างเมือง อาศัยกำลังของคนคนเดียวช่วงชิงเอาความเคารพนับถือมาจากคนทั้งใต้หล้าไพศาล

ลู่จือ

เซียนกระบี่ใหญ่ที่เป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวบนกำแพงเมืองปราณกระบี่ เล่าลือกันว่าแท้จริงแล้วนางคือคนของไพศาล แต่ลู่จือกลับเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ฝึกกระบี่ในท้องถิ่นของกำแพงเมืองปราณกระบี่ด้วยความภาคภูมิใจมาโดยตลอด พลังพิฆาตมหาศาล ไม่ใช่ขอบเขตบินทะยาน แต่กลับสามารถมองเป็นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตบินทะยานคนหนึ่งได้เลย ไม่อย่างนั้นลำดับรายชื่อของนางก็คงไม่มีทางอยู่เบื้องหน้าเฒ่าหูหนวกที่เป็นขอบเขตบินทะยานได้ น่าหลันเซาเหว่ยหนึ่งในสิบเซียนกระบี่บนยอดเขาใหญ่ของหัวกำแพงเมืองก็ยิ่งเคยพูดเองกับปากว่า ในฐานะที่ตนคือผู้ฝึกกระบี่ซึ่งอยู่ในอันดับสุดท้าย ตัวสำรองยอดเขาทั้งหลายที่อยู่ห่างจากด้านหลังเขาไปไม่ไกลอย่างเยว่ชิง หมี่ฮู่นี้ อันที่จริงระหว่างพวกเขากับลู่จือมีน่าหลันเซาเหว่ยกั้นขวางอยู่ถึงสองคน

อาเหลียง เป็นทายาทของจวนอริยะ แต่กลับไปท่องเที่ยวอยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่นานร้อยปี เคยเป็นบัณฑิตคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในกำแพงเมืองปราณกระบี่

ก่อนที่อาเหลียงจะปรากฏตัว ความรู้สึกที่ผู้ฝึกกระบี่ของกำแพงเมืองปราณกระบี่มีต่อไพศาลเรียบง่ายอย่างยิ่ง มีเพียงสายตาเย็นชาที่มองอย่างดูแคลนเท่านั้น และหลังจากที่อาเหลียงไปเตร็ดเตร่อยู่ที่นั่นร้อยปี พวกเขาก็เปลี่ยนความคิดเสียใหม่ ไม่ว่าจะนิสัยการเล่นพนัน นิสัยยามดื่มเหล้า หรือนิสัยใจคอของตัวเขาเอง ล้วนทำให้ผู้ฝึกกระบี่ในท้องถิ่น ‘ตาเป็นประกาย’ ได้ทั้งสิ้น หากไม่เป็นเพราะถูกภูเขาทัวเยว่กดทับมานานหลายปี และเขาก็ไม่เสียดายมหามรรคาที่ถูกกัดกร่อนลดทอนไป ใช้กระบี่สังหารผีร้ายวิญญาณอาฆาตไปนับไม่ถ้วน ไปเยือนดินแดนพุทธะสุขาวดีมารอบหนึ่ง ไม่อย่างนั้นทุกวันนี้ก็คงเป็นขอบเขตสิบสี่ไปแล้ว ส่วนตัวอักษรใหญ่ที่อาเหลียงแกะสลักลงไปบนหัวกำแพงเมืองนั้น ก็สะเทือนฟ้าสะท้านดินเทพผีร่ำไห้ได้มากที่สุด เชื่อว่าเมื่อรายงานขุนเขาสายน้ำได้รับอนุญาตอีกครั้ง หัวกำแพงเมืองสองท่อนของกำแพงเมืองปราณกระบี่มีบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำ ตัวอักษร ‘เหมิ่ง’ (ห้าวหาญ) นั้น จะต้องได้รับคำกล่าวที่เต็มไปด้วยความหมายของการอึ้งตะลึงอย่าง ‘หลิวชา’ มานับไม่ถ้วนแน่นอน

จั่วโย่ว

ขอบเขตบินทะยานขั้นสูงสุด ถูกมองเป็นผู้ที่เวทกระบี่สูงส่งที่สุดในใต้หล้าไพศาล และยิ่งเป็นเซียนกระบี่ที่ไม่ชอบยิ้มแย้มพูดคุย ใจร้อนเจ้าอารมณ์ที่สุดของกำแพงเมืองปราณกระบี่ และก็เป็นคนคนหนึ่งที่ยามเข่นฆ่าขึ้นมามี ‘มาดของเซียนกระบี่’ มากที่สุด เล่าลือกันว่าบนสนามรบเคยมีวีกรรรมที่คนคนเดียวถามกระบี่ต่อสิบสี่บัลลังก์ราชาในเวลาเดียวกัน และจั่วโย่วที่อยู่นอกมหาสมุทรของทักษินาตยทวีปส่งหนึ่งกระบี่อยู่ไกลๆ ซัดเซียวสวิ้นร่วงลงไปยังก้นมหาสมุทรลึก ก็ยิ่งเป็นภาพแห่งความยิ่งใหญ่ตระการตาที่ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนได้เห็นกับตาตัวเอง

กำแพงเมืองปราณกระบี่ ผู้ฝึกกระบี่ห้าท่าน สามบินทะยาน หนึ่งเซียนเหริน หนึ่งหยกดิบ

ทว่าคนที่ขอบเขตต่ำที่สุด เฉินผิงอันมือกระบี่ชุดเขียวที่อายุน้อยที่สุดกลับยืนอยู่ตรงกลาง อีกทั้งเมื่อปรากฎอยู่ในสายตาของผู้คนกลับไม่ให้ความรู้สึกเกะกะไม่เข้าพวกแม้แต่น้อย

ประเด็นสำคัญคือผู้ฝึกกระบี่ทั้งสี่คนนี้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีความเห็นต่างกับเรื่องนี้เลยสักนิด

แม้จะบอกว่าใจคนมีแค่หนังหน้าท้องกางกั้น ผู้ฝึกตนบนยอดเขาส่วนใหญ่มักจะอบรมบ่มเพาะนิสัยใจคอมาอย่างดีเยี่ยม ทว่าเมื่อผู้ฝึกกระบี่ห้าคนยืนเคียงบ่ากัน มหามรรคากลับสอดคล้อง ปณิธานกระบี่กลมเกลียว นี่ไม่มีทางเป็นการเสแสร้งไปได้

ต่อให้เป็นจั่วโย่วที่ทำให้ ‘ตัวอ่อนเซียนกระบี่’ ของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางกลายเป็นเรื่องตลก อีกทั้งยังมีสถานะเป็นศิษย์พี่ร่วมสำนักสายบุ๋นกับเฉินผิงอัน เวลานี้ก็ยังทำเพียงแค่ยืนอยู่ข้างกายเฉินผิงอันเท่านั้น

ความยโสทระนงตนของผู้ฝึกกระบี่กำแพงเมืองปราณกระบี่ ใต้หล้าไพศาลกระจ่างชัดเจนดีอยู่ในใจ ถึงขั้นที่ว่ายังมีผู้ไปเยือนหลายคนเคยไปประสบความยากลำบากอย่างใหญ่หลวงอยู่ที่นั่น หลังจากที่ทำได้เพียงกลับคืนมายังบ้านเกิด อย่างมากสุดก็ได้แต่ทำตัวเหมือนแม่นางน้อยคนหนึ่งที่ระบายทุกข์ฟ้องอาจารย์และสหายรัก แต่กลับไม่มีความกล้าและความสามารถมากพอที่จะแก้แค้น

ที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ ตลอดหมื่นปีที่ผ่านมา ไม่ยอมรับในเรื่องตัวตน ชื่อเสียง ไม่ยอมรับในเรื่องสำนักหรือที่พึ่ง ยอมรับกันแค่เรื่องของเวทกระบี่ ยอมรับแค่เรื่องผลงานทางการสู้รบเท่านั้น

บวกกับเฉินผิงอันที่อยู่ตรงกลาง

ผู้ฝึกกระบี่ห้าคนนี้

ก็เหมือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ใหม่เอี่ยมแห่งหนึ่ง เหมือนฟ้าดินปราณกระบี่ที่ไร้ศัตรูทัดเทียมแห่งหนึ่ง

ต่อให้เจ้าจะเป็นผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตสิบสี่ ไม่ว่าจะผสานมรรคากับฟ้าอำนวย ดินอวยพรหรือคนสามัคคี มาเป็นศัตรูกับพวกเขาก็ต้องตายเหมือนกันโดยไม่ต้องสงสัย

ช่วงต้นของการประชุม คนกลุ่มน้อยที่ถูกผู้คนมองมามากที่สุด หากไม่เป็นคนที่ตบะหรือขอบเขตสูง ขณะเดียวกันยังเป็นคนที่มีความสัมพันธ์กับคนอื่นดีเยี่ยมมากพอ

ยกตัวอย่างเช่นอวี๋เสวียนที่เริ่มผสานมรรคากับธารดวงดาวนอกฟ้า ผู้ฝึกตนใหญ่ที่จะต้องกลายเป็นขอบเขตสิบสี่อย่างแน่นอน คำเรียกขานที่ว่าฝูลู่อวี๋เสวียน (อวี๋เสวียนแห่งสายยันต์) นี้ก็มีแต่จะยิ่งสมชื่อสมคำเล่าลือมากขึ้น

แน่นอนว่ายังมีฮว่อหลงเจินเหรินที่ชอบเดินทางไปทั่วเก้าทวีปของไพศาล อีกทั้งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยนั่งเรือข้ามฟากข้ามทวีปมาก่อน สายตาของเขากวาดมองคนครึ่งวงกลมไปอย่างว่องไว นอกจากอริยะปราชญ์แล้ว ผินเต้ามองใคร ใครกล้าไม่มองผินเต้า ผินเต้าก็จะไปเป็นแขกถึงบ้านคนนั้น เพิ่มความสัมพันธ์ควันธูป หลีกเลี่ยงไม่ให้ในอนาคตต้องเจอกับสถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนที่ยืนอยู่ตรงข้ามแต่ดันไม่รู้จักกันเช่นนี้อีก

ไม่อย่างนั้นก็คนแปลกหน้าบนภูเขาที่อายุยังน้อย ขณะเดียวกันก็ได้ลุกผงาดโดดเด่นท่ามกลางสงครามครั้งนี้ อายุน้อยแต่คุณูปการกลับยิ่งใหญ่ แน่นอนว่าอนาคตต้องยาวไกลไร้ขีดจำกัด

ยกตัวอย่างเช่นเฉาสือ หยวนพางและสวี่ป๋ายที่บ้านเกิดคือใต้หล้ามืดสลัว

สำหรับผู้ฝึกตนอายุน้อยทุกคนที่ได้เข้าร่วมการประชุม คำว่าอายุน้อยก็คือต่ำกว่าห้าร้อยปีลงไป ล้วนถือว่าอายุน้อย วันนี้สามารถมาอยู่ในที่แห่งนี้ได้ ก็เท่ากับว่าได้รับยันต์คุ้มกันกายที่ใหญ่ที่สุดไปจากใต้หล้าไพศาลแล้ว

แน่นอนว่าเฉาสือต้องเป็นข้อยกเว้น ผู้ฝึกยุทธเต็มตัวคนนี้ ไม่ต้องการ

สุดท้ายในนาทีนี้ ทุกคนที่เข้าร่วมการประชุมล้วนเพ่งสายตามายังจุดเดียวกัน ต่างคนต่างความคิด ต่างความรู้สึก

ต่างก็มองไปยังผู้ฝึกกระบี่คนที่ห้าของกำแพงเมืองปราณกระบี่คนนั้น

เฉินผิงอัน

มีชาติกำเนิดมาจากตรอกเก่าโทรมยากจนในถ้ำสวรรค์หลีจูของแจกันสมบัติทวีป ภูมิลำเนาคืออำเภอไหวหวง ถือเป็นคนของราชวงศ์ต้าหลี ตอนยังเป็นเด็กหนุ่มก็ชอบออกเดินทางไกล ไปเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่สองครั้ง ครั้งสุดท้ายรั้งอยู่นานหลายปี ใช้สถานะของคนต่างถิ่นเข้าแทนที่ผู้ฝึกกระบี่ทรยศอย่างเซียวสวิ้น แหกกฎรับหน้าที่เป็นอิ่นกวานคนสุดท้ายของกำแพงเมืองปราณกระบี่ เป็นผู้นำสายอิ่นกวานของคฤหาสน์หลบร้อน ช่วยเฉินชิงตูจัดวางขบวนรบ ออกคำสั่งแก่เซียนกระบี่ โยกย้ายผู้ฝึกกระบี่ คุณูปการทางการสู้รบเกริกก้อง

บรรพจารย์เว่ยหนึ่งในสองบรรพจารย์ใหญ่ของสำนักการทหาร แววตาสูงส่งอย่างถึงที่สุด ทว่ากลับให้คำประเมินคนหนุ่มที่ไม่เคยพบหน้า ไม่เคยไปมาหาสู่กันผู้นี้ไว้สูงสุด ไม่ขี้เหนียวคำชมเชยแม้แต่น้อย เอ่ยสองประโยคที่มีน้ำหนักมาก เบื้องหน้ามีอิ่นกวานบัญชาการณ์ผู้ฝึกกระบี่หนึ่งแสนเฝ้าพิทักษ์นคร เบื้องหลังมีซิ่วหู่ควบคุมกองทัพม้าเหล็กต้าหลีให้เฝ้าพิทักษ์ขุนเขาสายน้ำครึ่งทวีปไว้อย่างแน่นหนา ช่วงชิงเอาคนสามัคคีทั้งหมดมาให้ไพศาลเรา อิ่นกวานหนุ่มเรียกได้ว่าเป็นแม่ทัพผู้มีปัญญาความรู้