บทที่ 787.4 ถ้าอย่างนั้นก็ตีกัน

อาเหลียงหัวเราะหึหึ เจ้าทึ่มจั่วโย่วผู้นี้เริ่มหัวไวขึ้นมาบ้างแล้ว

ลู่จือกล่าว “ตอนที่อาเหลียงเพิ่งไปถึงกำแพงเมืองปราณกระบี่ ตอนอยู่บนโต๊ะเหล้าได้สาบานว่าเขามีสุดยอดเคล็ดวิชาอย่างหนึ่ง ขอแค่ดื่มเหล้าจนเกิดแรงบันดาลใจ ใต้หล้านี้ก็ไม่มีของอย่างกระโปรงหรือชุดคลุมอาคมอะไรนี่อีก อีกทั้งเขายังเป็นจิตรกรเอกคนหนึ่ง อาศัยสิ่งนี้ทำให้หาเงินเทพเซียนมาได้ไม่น้อย ผลคือรอกระทั่งเขาเอาภาพปึกใหญ่นั้นออกมา วันนั้นก็ถูกผู้ฝึกกระบี่หลายสิบคนไล่ฟันไปตลอดทางเลย”

จั่วโย่วถามอย่างสงสัย “ฝีมือวาดภาพแย่มากหรือ?”

ลู่จือพยักหน้า “แย่สุดๆ ไปเลยล่ะ แถมยังวาดอินเฉินผู้นั้น รักษาสัญญาเป็นอย่างดี วาดแบบไม่ได้สวมเสื้อผ้าจริงๆ”

จั่วโย่วผงกศีรษะ “เซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสอดทนกับอาเหลียงมาร้อยปีก็ไม่ง่ายเลยจริงๆ”

อยู่ดีๆ อาเหลียงก็ทอดถอนใจ หยิบเหล้ากาหนึ่งออกมากรอกใส่ปากอึกใหญ่

ผู้ฝึกตนของใต้หล้าไพศาลอาจไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลยว่าผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตก่อกำเนิดคนหนึ่ง เหตุใดถึงได้รู้สึกว่ามีชีวิตอยู่ก็ไร้ความหมาย แต่ขณะเดียวกันก็คิดแล้วไม่เข้าใจว่าเหตุใดทั้งๆ ที่ไม่ได้กลัวตาย แต่กลับยอมปล่อยให้ชีวิตผ่านไปวันแล้ววันเล่า อันที่จริงนอกจากคนต่างถิ่นคนหนึ่งที่บางครั้งจะไปพูดคุยด้วยแล้ว แม้แต่คนของบ้านเกิดก็ยังไม่มีใครยินดีจะสนใจผู้เฒ่าที่นิสัยแปลกแยกผู้นั้น อีกทั้งไม่เพียงไม่อยากจะสนใจเขา ผู้ฝึกกระบี่หลายคนยังรังเกียจผู้เฒ่าคนนั้นจากใจจริง อีกทั้งยังรังเกียจได้อย่างสมเหตุสมผลยิ่ง

ดังนั้นบนสนามรบในหลายๆ ปี หากผู้ฝึกกระบี่เฒ่าไม่เฝ้าสถานที่ฝึกตนที่อยู่บนกำแพงเพียงลำพัง ก็จะลงสนามรบคนเดียว ก็เหมือนกับหลายๆ ครั้งที่มีชีวิตรอดกลับมาคนเดียว ครั้งสุดท้าย ก็ไปตายคนเดียว

อาเหลียงพลันถามว่า “เฉินผิงอัน เจ้ารู้อดีตของอินเฉินหรือไม่?”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ

อาเหลียงหัวเราะ “แบบนี้ก็ดี ถ้าอย่างนั้นหากรวมข้าด้วย อย่างน้อยก็มีสองคนแล้ว”

ปีนั้นอาเหลียงหวังให้ผู้ฝึกกระบี่ของกำแพงเมืองปราณกระบี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกคนหนุ่มสาวและพวกเด็กๆ สามารถจดจำว่ามีผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่ง ชื่อว่าอินเฉิน นิสัยเจ้าอารมณ์อย่างมาก แล้วก็เข้ากับคนอื่นไม่ได้เลย ออกกระบี่ก็เอาแต่ผลประโยชน์ แต่อย่างน้อยที่สุดก็จำได้ว่ามีคนคนหนึ่งชื่ออินเฉิน

ตอนอินเฉินเป็นเด็กหนุ่ม เนื่องจากความอืดอาดชักช้าของตัวเองกับผู้ฝึกกระบี่อีกสองสามคนที่เป็นสหายร่วมเดินทาง ได้ทำให้เซียนกระบี่หญิงคนหนึ่งที่เดิมทีไม่ควรตายและไม่มีทางตายต้องมาตายไป

เด็กหนุ่มอินเฉินไม่ได้ชอบนาง เพียงแค่รู้สึกว่าสตรีที่งดงามขนาดนั้น เซียนกระบี่คนหนึ่ง เพื่อช่วยเหลือเศษสวะสองสามคนที่สมควรตาย นางกลับต้องมาตายอย่างไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย ตายอย่างไม่น่าดูเอาเสียเลย ถูกปีศาจใหญ่ใช้หนึ่งกระบี่ฟันจนร่างผ่าครึ่ง ไส้ทะลักเลือดสดไหลนองเต็มพื้น

ประเด็นสำคัญคือสตรีที่กำลังจะตายคนนั้น ตอนที่นางกวาดสายตามองมายังพวกตะพาบอย่างพวกเขา กลับไม่มีความเคียดแค้น ไม่มีความเสียใจภายหลัง เพียงแค่สายตาเดียวนั้นของนางก็ทำให้อินเฉินจดจำไปชั่วชีวิต จิตใจไม่อาจสงบไปได้ชั่วชีวิต

ดังนั้นภายหลังผู้ฝึกกระบี่ก่อกำเนิดคนหนึ่งที่เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มมาเป็นผู้เฒ่าที่สันโดษและเอาแต่ใจตัวเอง ครั้งสุดท้ายก่อนที่จะพกกระบี่ออกจากเมืองกระโจนสู่ความตาย อันที่จริงได้แอบพลิกเปิดหน้าหนึ่งของตำราตราประทับเล่มหนึ่ง แล้วคัดลอกลายตราประทับลายหนึ่งในนั้นมาไว้อย่างตั้งใจ

ตัวอักษรของตราประทับมีแค่สี่คำ

เมฆสีพลันมาถึง

ตอนที่ผู้ฝึกกระบี่เฒ่าคนหนึ่งดื่มเหล้าเลี้ยงอำลาตัวเอง ถึงกับไม่รู้ว่าน้ำตาไหลอาบใบหน้าของตัวเอง

ผู้เฒ่ารู้สึกแค่ว่าเหล้าไม่อร่อยเอาเสียเลย ทว่านับตั้งแต่วันแรกที่ได้ดื่มเหล้าตอนที่ยังเป็นเด็กหนุ่มก็ไม่เคยรู้สึกว่ามันอร่อยมาก่อน

อันที่จริงเดิมทีผู้เฒ่าอยากจะพูดกับอาเหลียงสักคำ พูดหยอกเย้าสักสองสามประโยค หรือไม่ก็เอ่ยขอบคุณอะไรทำนองนั้น แล้วก็อยากจะพูดกับอิ่นกวานหนุ่มคนนั้นด้วยว่า ตอนนั้นที่ไม่ได้ช่วยผู้ฝึกกระบี่พวกนั้น ทำได้ถูกแล้ว เจ้าหนูเจ้าไม่ใช่คนเลว

เพียงแต่ว่ามัวสนแต่จะดื่มสุราที่รสชาติยากจะกลืน ผู้ฝึกกระบี่เฒ่าจึงไม่ได้พูด

บนสนามรบ ตายอย่างเงียบเหงาและเฉยชา อันที่จริงไม่เพียงแค่เขาเท่านั้น ผู้ฝึกกระบี่หลายคนต่างก็เป็นเช่นนี้

ทางฝั่งของศาลบุ๋นนี้ คนสวนใหญ่ที่นอกจากจะเงี่ยหูตั้งใจฟังเนื้อหาของการประชุมแล้ว ที่มากกว่านั้นคือกำลังมองประเมินห้าขอบเขตบนของใต้หล้าเปลี่ยวร้างที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ลูกศิษย์คนแรกของหลิวชา ผู้ฝึกกระบี่จู๋เชี่ย

เจ้านครจินชุ่ย ชุดคลุมอาคมบนร่างนางตัวนั้น แค่มองก็รู้ว่าเป็นอาวุธเซียน เส้นทางน้ำแบ่งหยินหยาง มีกลิ่นอายของมหามรรคาที่ตะวันจันทราหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนดาราเคลื่อนโคจร

แม่ทัพเทพสวมเสื้อเกราะสีทองขี่ม้าถือทวน บนใบหน้าสวมหน้ากากคนหนึ่ง ตรงเอวห้อยค้อนดาวตกเล็กจิ๋วสองชิ้น ไม่ต่างจากของเล่นเด็ก แต่กลับมาจากการดักเอาดาวตกจากนอกฟ้าสองดวงที่ร่วงลงมาในใต้หล้าเปลี่ยวร้างแล้วหล่อหลอมอย่างตั้งใจ

ในช่วงท้ายของเอกสารลับฉบับหนึ่งของคฤหาสน์หลบร้อน เคยถูกผู้ฝึกกระบี่สายอิ่นกวานเขียนไว้สองคำว่า ‘ต้องฆ่า’ ผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจสองขอบเขตอย่างหยกดิบและเซียนเหรินที่ได้รับการปฏิบัติเช่นนี้ อันที่จริงมีแค่สามคนเท่านั้น นอกจากนี้สองคนที่ว่าก็คือเซียนกระบี่โซ่วเฉินและผู้ฝึกกระบี่หญิงเผ่าปีศาจขอบเขตเซียนเหรินอีกคนหนึ่งที่ใช้นามแฝงว่าโหรวถี ฉายาซั่วเหริน เล่าลือกันว่าเป็นคู่รักของปีศาจใหญ่บนบัลลังก์หวงหลวน แล้วก็เล่าลือกันว่าเป็นกากเดนตัวประหลาดสามอสุภะที่ถูกหวงหลวนสังหาร นางมีสมบัติอาคมเยอะมาก อีกทั้งทุกชิ้นล้วนมีระดับขั้นสูงมาก ตอนที่อยู่บนสนามรบสองแห่งอย่างกำแพงเมืองปราณกระบี่และนครมังกรเฒ่า นางก็เคยแสดงฝีมือที่ไม่ธรรมดามาก่อน

วันนี้โหรวถิงแต่งกายเป็นนักพรตหญิง บนศีรษะสวมกวานหางปลาของสายป๋ายอวี้จิง แต่กลับสวมชุดคลุมเต๋าลักษณะเหมือนผู้สูงศักดิ์หวงจื่อแห่งจวนเทียนซือ ในมือถือประคองหยกหรูอี้ ประทินโฉมบางเบา เรือนกายอวบอิ่ม เป็นเหตุให้ชุดคลุมเต๋าคล้ายจะรัดรึงอยู่บ้าง

นางมองไปยังเซียนกระบี่ผู้อาวุโสฉีที่อ่อนเยาว์หล่อเหลา แต่ฉีถิงจี้กลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นนาง

ปีศาจใหญ่สามตนในสี่อำมหิตของลำคลองเย่ลั่วยืนเคียงไหล่กัน หย่างจื่อถูกรั้งตัวไว้ในใต้หล้าไพศาล ทุกวันนี้พวกมันจึงสวามิภักดิ์ต่อเฟยเฟย ส่วนหนีชิวหนึ่งในสี่อำมหิตได้ถูกกักขังอยู่ในคุกนานแล้ว แล้วก็คาดว่าต้องเจอกับการลงมืออย่างเหี้ยมโหดจากอิ่นกวานหนุ่มผู้นั้นแน่นอน

เซียนกระบี่ใหญ่ที่ทรยศกำแพงเมืองปราณกระบี่ คนเฝ้าประตูจางลู่ ทุกวันนี้ก็อยู่ในกลุ่มคนด้วย

ในสงครามก่อนหน้านี้ ตั้งแต่ต้นจนจบจางลู่ไม่ได้ออกกระบี่เลยสักครั้ง ทั้งไม่ได้ไปสังหารเผ่าปีศาจของเปลี่ยวร้างที่หัวกำแพง แล้วก็ไม่ได้ติดตามเซียวสวิ้นออกกระบี่ต่อใต้หล้าไพศาล เพียงแค่นั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงหน้าประตูเท่านั้น

จางลู่ในเวลานี้ก็ยังคงมีท่าทางแบบเดิม นั่งขัดสมาธิดื่มเหล้าเพียงลำพัง เมื่อหลายปีก่อนเซียวสวิ้นมอบเหล้าให้เขาไม่น้อย ตามข้อตกลงของทั้งสองฝ่าย ทุกครั้งที่นางทำลายภูเขาของไพศาลได้ลูกหนึ่งจะต้องมอบสุราดีๆ ให้เขาหนึ่งกา