บทที่ 790.2 ผู้ครองกระบี่

แรกเริ่มเด็กชายยังคลางแคลงอยู่บ้าง ด้วยรู้สึกว่าหูเหนียงเนียง (หูแปลว่าจิ้งจอก) ที่งามเลิศล้ำของบ้านตนไม่น่าจะเห็นชายสกปรกมอมแมมที่ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าหล่อเหลาสง่างามแม้แต่น้อยผู้นี้อยู่ในสายตาได้

อาเหลียงจึงอธิบายกับเด็กชายอย่างอดทน บอกว่าเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขายังไม่ซูบซีดอิดโรยเช่นนี้ ต้องเรียกว่าใบหน้านวลผ่องเหมือนผงแป้ง ดวงตากระจ่างใสราวดวงดารา ทั้งยังมีความรู้อัดแน่นเต็มท้อง มาดองอาจสง่างาม ภูตจิ้งจอกของใต้หล้ามีใครบ้างที่ไม่ชอบบัณฑิตมากความสามารถที่หาได้ยากเช่นนี้? ดังนั้นครั้งแรกที่เขากับแม่นางเลี่ยนเจินพบเจอกันในภูเขา ลมทองน้ำค้างหยกมาพบเจอกัน จึงทำให้นางชื่นชอบหลงใหลในตัวเขาทันที บุรุษมากความสามารถสตรีสะคราญโฉม ย่อมเป็นคู่ที่สวรรค์สรรสร้างมาอยู่แล้ว

เพียงแต่ว่าติดที่สถานะของแม่นางเลี่ยนเจินของเขา จึงได้ถูกเทียนซือใหญ่ของจวนเทียนซือพวกเจ้าบังคับจับตัวไป เขาอาเหลียงต้องผ่านความยากลำบากนานัปการ เพื่อคำว่ารักคำเดียวที่ทำให้เขาเดินทางไปสุดหล้าฟ้าเขียว เดินผ่านพันภูเขาหมื่นสายน้ำ คืนนี้กว่าจะเดินทางมาถึงที่นี่ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้ต้องต่อสู้จนตัวตาย เขาก็ต้องได้พบหน้าแม่นางเลี่ยนเจินสักครั้ง

ตอนนั้นดวงตาทั้งคู่ของเด็กชายทอประกายเจิดจ้า รู้สึกไม่เป็นธรรมแทนอาเหลียง ต้องเป็นบรรพจารย์บ้านตนที่ไร้เหตุผลเกินไป ถึงกับพรากคู่รักเทพเซียนที่ชายลุ่มหลงหญิงปักใจคู่หนึ่งออกจากกันได้ลงคอ ขาดคุณธรรมหรือไม่?

ด้านหนึ่งก็สั่งน้ำมูกป้ายลงบนไหล่ของชายฉกรรจ์เต็มแรง ด้านหนึ่งก็บอกว่าพี่อาเหลียงท่านรอก่อน ข้าจะต้องช่วยท่านนำจดหมายรักฉบับนั้นไปมอบให้หูเหนียงเนียงแน่นอน จะต้องให้พวกท่านได้เป็นกระจกร้าวที่ประสานกลับคืนมาดีดังเดิมให้จงได้

ส่วนตอนนั้นที่อาเหลียงบอกว่าความปรารถนายิ่งใหญ่ของมนุษย์ ชายหญิงล้วนมีเหมือนกัน ทว่าจะฟังเป็นให้ความดีงามหรือความต่ำช้า จุดประสงค์มักจะแตกต่างกัน ต่างกันแค่คำเดียวก็ต่างราวฟ้ากับเหว

เด็กชายกลับฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก แค่รู้สึกว่ามีเหตุผลอย่างยิ่ง ต้องเป็นบัณฑิตเท่านั้นจริงๆ ถึงจะพูดออกมาได้ จวนเทียนซือบ้านตนมีตำราเก็บสะสมไว้นับไม่ถ้วน ทว่าต่อให้เปิดตำราอ่านครบทุกเล่มก็ยังเอ่ยประโยคเช่นนี้ออกมาไม่ได้

ส่วนจุดจบสุดท้ายของจ้าวเหยากวงในปีนั้น แน่นอนว่าโดนฟาดเสียน่วม โดนจังๆ แบบเน้นๆ ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น ตีจนเด็กชายแผดเสียงร้องไห้จ้า แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ยอมรับผิด

ตอนนั้นในมือจิ้งจอกฟ้าเลี่ยนเจินถือ ‘จดหมายรัก’ ที่เทียนซือใหญ่มอบให้นาง ก่อนหน้านี้ที่ได้จดหมายฉบับนี้มาจากมือเจ้าเด็กเหยากวง แน่นอนว่านางไม่กล้าเปิดอ่านเองโดยพลการ กังวลว่าจะเป็นยอดฝีมือขอบเขตล้ำเลิศคนใดที่แอบแฝงตัวเข้ามาในภูเขามังกรพยัคฆ์ หวังมาก่อกวนจวนเทียนซือ จึงต้องมอบให้เทียนซือใหญ่อ่านก่อน ผลคือพอนางได้เปิดอ่านเองก็ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

‘แม่นางเลี่ยนเจิน เด็กคนนี้ของพวกเรานิสัยบริสุทธิ์ใสซื่อ คือผู้มีพรสวรรค์ด้านการฝึกตนที่ร้อยปีก็ยากจะพานพบ หลุมศพบรรพบุรุษของภูเขามังกรพยัคฆ์มีควันเขียวผุดขึ้นแล้ว จะต้องทะนุถนอมเอาไว้ให้ดี จำไว้ให้ดี จำไว้ให้ดี’

ส่วนเจ้าเด็กที่ไม่รู้จักระแวดระวังใดๆ ตอนนั้นถูกตีแล้วก็ยังแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม ร้องไห้พลางพูดโน้มน้าวไปด้วยว่าหูเหนียงเนียงจะต้องไปพบอาเหลียงสักครั้ง อย่าทำให้เขาต้องเสียใจอีกเลย

เทียนซือใหญ่จ้าวเทียนไล่ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้พ่อแม่ของจ้าวเหยากวงตีเด็กน้อยซุกซน แต่อันที่จริงเทียนซือใหญ่กลับไม่โกรธแม้แต่น้อย

กลับกันนับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จ้าวเทียนไล่ก็ได้เริ่มถ่ายทอดมรรคกถาให้กับเด็กชายด้วยตัวเอง ช่วยไขข้อข้องใจบนด่านของการฝึกตน คลายสิ่งกีดขวางม่านหมอกบนมหามรรคาให้จ้าวเหยากวงด้วยตัวเองอยู่หลายครั้ง

ส่วนเซียนกระบี่จั่วโย่วผู้นั้น อันที่จริงกลับเป็นข้อต้องห้ามที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กของจวนเทียนซือภูเขามังกรพยัคฆ์ ผู้ฝึกตนในจวนพูดถึงเขาไม่มาก ทว่าทุกคนกลับรู้ชัดเจนดีอยู่ในใจ ส่วนสาเหตุ นอกจากตัวอ่อนเซียนกระบี่คนหนึ่งที่เดิมทีมีอนาคตบนเส้นทางการฝึกตนอย่างมากต้องมาตายไปก่อนวัยอันควรใต้คมกระบี่ของจั่วโย่วแล้ว นอกจากนั้นก็ยังเป็นเพราะท่าทีที่นักพรตหญิงจวนเทียนซือคนหนึ่งที่มีลำดับศักดิ์สูงมากมีต่อจั่วโย่ว คนทั่วทั้งจวนเทียนซือต่างก็รู้กันชัดเจน

จ้าวเหยากวงอยากเชื้อเชิญอาจารย์จั่วให้ไปเป็นแขกที่จวนเทียนซือจากใจจริง

จั่วโย่วตามองตรงไปข้างหน้า เอ่ยอย่างเฉยเมยว่า “จะถามกระบี่รึ?”

เทียนซือน้อยที่เดิมทีเก็บสะสมคำพูดไว้เต็มท้องหุบปากฉับทันใด

กับเจ้าคนที่ไม่เป็นการเป็นงานอย่างอาเหลียงนี้สามารถพูดจาตลกขบขัน พูดจาสัปดนด้วยได้ แต่กับจั่วโย่ว อาจารย์จั่ว เซียนกระบี่ใหญ่จั่วผู้ที่เวทกระบี่สูงสุดในไพศาลคนนี้…จะพูดจาอะไรต้องระวังแล้วระวังอีก

คนหนุ่มหล่อเหลาคนหนึ่งที่มาจากสุกลฟ่านเสวียนอวี๋แห่งแผ่นดินกลางใช้เสียงในใจเอ่ยกับสหายรักข้างกายอย่างเสียดายว่า “น่าเสียดายที่ครั้งนี้ไม่ได้พบอิ่นกวาน”

หลินจวินปี้ใช้เสียงในใจตอบกลับ “น่าจะยังมีโอกาส”

คนหนุ่มยิ้มเอ่ย “จวินปี้ อยู่ที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ เจ้าดื่มเหล้าฝ่าทะลุสามขอบเขต ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยได้ยินเจ้าเล่าให้ฟังเลยเล่า”

ในใจหลินจวินปี้ตกตะลึง ความคิดแล่นอย่างว่องไว ก่อนจะยิ้มเอ่ยว่า “อยู่ที่นั่น ผู้ฝึกกระบี่ฝ่าทะลุขอบเขตเป็นเรื่องที่ไม่ได้สลักสำคัญอะไรที่สุด”

เกี่ยวกับขั้นตอนการไปเที่ยวเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ น้อยครั้งนักที่หลินจวินปี้จะเล่าให้คนอื่นฟัง ต่อให้จะเป็นลูกหลานสกุลฟ่านซึ่งถือว่าเป็นสหายสนิทข้างกายตนคนนี้ เขาก็ยังแค่เล่าเรื่องบางอย่างที่ ‘เพราะเห็นแก่มิตรภาพ จึงจำต้องพูด’ เท่านั้น อีกทั้งมองดูเหมือนทั้งสองคนคุยเล่นกัน แต่แท้จริงแล้วทุกคำพูดล้วนกะน้ำหนักได้อย่างดีเยี่ยม เป็นถ้อยคำที่หลินจวินขบคิดแล้วร่างคำพูดเตรียมไว้ในหัวก่อนหน้าแล้ว

อันที่จริงหลินจวินปี้ยังคงเป็นหลินจวินปี้ที่ความคิดละเอียดรอบคอบคนนั้นมาโดยตลอด

แล้วก็คงมีแค่ตอนที่อยู่ในคฤหาสน์หลบร้อนเท่านั้น หลินจวินปี้ถึงจะมีนิสัยของเด็กหนุ่มอย่างแท้จริงอยู่บ้าง

เพราะเป็นผู้ฝึกกระบี่สายอิ่นกวาน ถึงจะสามารถเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ไม่ต้องครุ่นคิดถึงผลประโยชน์ได้อย่างแท้จริง

แรกเริ่มหลินจวินปี้จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ต้องเข้าเมืองตาหลิ่วหลิ่วตาตามถึงจะทำตัวกลมกลืนเข้ากับทุกคนได้ แต่ภายหลังกลับเป็นดั่งน้ำมาคลองสำเร็จ ทำให้คนลืมรักตัวกลัวตายไปได้อย่างเป็นธรรมชาติ

คนหนุ่มรีบเอ่ยเสริมไปอีกประโยคทันที “จวินปี้ เรื่องนี้เป็นเมื่อครู่ที่ท่านปู่ทวดแอบกระซิบให้ข้าฟัง เจ้าแค่ฟังผ่านไปก็พอ”

หลินจวินปี้พยักหน้า “พูดจาระวังกระทำการรอบคอบ ข้าเห็นด้วย”

หลินจวินปี้เอ่ยไปได้ครึ่งหนึ่งก็เอ่ยเสริมมาอีกประโยคอย่างไม่ช้าไม่เร็วว่า “คราวหน้าข้าจะช่วยขอเหล้าภูเขาชิงเสินที่รสชาติดั้งเดิมที่สุดกาหนึ่งจากอิ่นกวานมาให้เจ้า”

เป็นคนจะระแวดระวังเกินไปนักไม่ได้ ยามอยู่กับสหายควรต้องผ่อนคลายบ้าง สหายที่ดีต้องเป็น สหายที่ร้ายก็จำต้องเป็น

คนหนุ่มสกุลฟ่านที่มีชื่อว่า ‘ชิงรุ่น’ ตาเป็นประกาย “เยี่ยมไปเลย! ใช่แล้ว จวินปี้ หากข้าเดาไม่ผิดล่ะก็ ใต้เท้าอิ่นกวานจะต้องเป็นคนสุภาพสง่างามที่มากความสามารถใช่ไหม? ต้องให้ข้าจัดงานเลี้ยงสุราที่เกาะยวนยางหรือไม่ ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่กล้าไปเยี่ยมเยือนอิ่นกวานมือเปล่าหรอกนะ ของสามัญราคาถูก ข้าไม่กล้าเอาออกมาให้ขายหน้า พวกยันต์สาวงามในห้องหนังสือของข้า เจ้าเองก็เคยเห็นมาก่อน อิ่นกวานจะรังเกียจหรือไม่?”

ฟ่านชิงรุ่นขึ้นชื่อว่าเป็นคุณชายเจ้าสำราญ ตั้งชื่อห้องหนังสือของตัวเองว่า ‘สิงอิ่ง’ ชอบวาดอักษรภาพ วาดต้นไผ่ก้อนหิน ตั้งฉายาให้ตัวเองว่า ‘ฮวาหนง’ อีกชื่อหนึ่งคือคนเติมคำดอกซิ่งฝนวสันต์

บทกวีละมุนละไมไพเราะจำนวนไม่น้อยของเขาแพร่หลายในทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางอย่างมาก ยกตัวอย่างเช่นสาวใช้เร่งสุราไม่หยุดเสียง และยังมีสาวงามนั่งชดช้อยดุจจันทรา สุราเลื่องชื่อลือชาช้อนบุปผา

หลงใหลในหินทอง แกะสลักตราประทับไม่ต่ำกว่าพันชิ้น เรียกตัวเองด้วยความภาคภูมิใจว่า ‘กิจการในชีวิตคือดีดพิณ เล่นหมากล้อม เขียนพู่กัน วาดภาพ ดื่มเหล้าหมักเคล้าโฉมงาม’

หลินจวินปี้ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ใต้เท้าอิ่นกวานพูดคุยด้วยง่ายมาก เจ้าไม่ต้องตื่นเต้น ส่วนยันต์สาวงามอะไรนั่น ข้าจะถือว่าไม่เคยได้ยิน เจ้าคงเข้าใจ ล้วนเป็นความคิดของเจ้าเอง”

อย่าเห็นว่าดูเหมือนวันๆ ฟ่านชิงรุ่นไม่ทำอะไรเป็นการเป็นงาน แต่อันที่จริงกลับเป็นผู้ที่สร้างคุณความชอบไว้สูงมาก กิจการครึ่งหนึ่งของสกุลฟ่านเสวียนอวี๋ล้วนได้คนหนุ่มผู้นี้จัดการอยู่เบื้องหลัง ทุกเรื่องเป็นระเบียบเป็นขั้นตอน อีกทั้งเงินที่หามาได้ยังไม่เหม็นกลิ่นทองแดงอีกด้วย นี่ถือว่าร้ายกาจมากแล้ว

ไม่อย่างนั้นหลินจวินปี้ก็ไม่มีทางเป็นเพื่อนสนิทกับเขา

ฟ่านชิงรุ่นพูดอย่างเข้าใจ “เข้าใจ เข้าใจ”

หลินจวินปี้ตบบ่าฟ่านชิงรุ่น คลี่ยิ้มเต็มใบหน้า สีหน้าเปี่ยมไปด้วยการให้กำลังใจ แต่ในใจกลับพึมพำประโยคหนึ่งว่า พี่ฟ่านจงรักษาตัวให้ดี