บทที่ 813.2 ขึ้นเขา

นักพรตคนนั้นเบิกตากว้าง กัดฟันก้าวเดินว่องไวด้วยเท้าพายุลมกรด สองนิ้วทำมุทราเรียกวัตถุแห่งชะตาชีวิตชิ้นหนึ่งออกมา คือภูเขาหยกแกะสลักเป็นรูปชือหลงนูนขึ้นมาหนึ่งชิ้น มองดูเหมือนมีชือหลงหกตัวขดตัวอยู่ในภูเขา เขาสามารถรับหน้าที่เป็นคนเฝ้าประตูของสำนักสั่วอวิ๋นได้ ต่อให้ขอบเขตจะไม่สูง แต่ก็มีตบะมีฝีมืออยู่บ้างไม่มากก็น้อย ผู้ฝึกตนตัดใจใช้วิธีการที่ต้องทุ่มด้วยด้วยการใช้แก่นเลือดในหัวใจมาช่วย ‘แต้มนัยน์ตา’ ให้กับกลุ่มของชือหลงไม่ลง เพราะถึงอย่างไรก็จะทำให้จิตวิญญาณเสียหายหลายส่วน คนเฝ้าประตูจึงได้แต่รีบก้มหน้าลง กัดปลายนิ้วให้แตก แต้มไปยังหกจุดของภูเขาหยก ทันใดนั้นแสงสว่างก็เปล่งจ้าอยู่กลางท้องฟ้าราตรี ชือตัวเล็กสีเหลืองหลายตัวถูกเซียนซือแต้มนัยน์ตาแล้วก็พลันมีชีวิตชีวา เริ่มส่ายหัวสะบัดหาง หมายจะออกมาจากภูเขาหยก กระโจนเข้าหาอาจารย์และศิษย์คู่นั้น

คิดไม่ถึงว่านาทีนี้เอง นักพรตเฒ่าที่ก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นบันไดจะเพียงแค่ยิ้มเอ่ยสองคำว่า กลับไป

กลุ่มชือหลงเหมือนได้รับคำสั่งจึงกลับไปหลับสนิทต่อจริงๆ

บนขั้นบันได กลุ่มผู้ฝึกกระบี่ที่มีผู้ฝึกตนโอสถทองคนหนึ่งเป็นผู้นำพากันขี่กระบี่มาถึงอย่างพร้อมเพียง ผู้ฝึกกระบี่โอสถทองคือชายสวมชุดสีทองมีโฉมหน้าเป็นวัยกลางคน สะพายกระบี่หลุบตามองต่ำมาจากมุมสูง เอ่ยเสียงเย็นว่า “พวกเจ้าสองคนรีบไสหัวออกไปจากประตูภูเขาซะ สำนักสั่วอวิ๋นไม่เคยออกเงินค่าโลงศพให้ใคร”

คนผู้นี้คือผู้ฝึกกระบี่เซียนดินเพียงหนึ่งเดียวของสำนักสั่วอวิ๋น คือลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่เป็นที่ภาคภูมิใจที่สุดของบรรพจารย์ภูเขาชิงจือเล็ก แล้วก็มีสถานะเป็นเจ้ายอดเขาของภูเขาในทุกวันนี้ ส่วนบรรพจารย์ก่อกำเนิดท่านนั้น ไม่ได้สนใจเรื่องราวทางโลกมาร้อยกว่าปีแล้ว

ผู้ฝึกกระบี่ท่านนี้คิดไม่ถึงว่าคนสองคนที่เดินขึ้นเขาจะเอาแต่เดินมุ่งหน้าขึ้นสู่ที่สูงอย่างเดียว แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูด

เขาจึงหัวเราะหยันเย็นชา ชักกระบี่ยาวออกจากฝัก เอามาถือไว้ในมือ กระบี่หนึ่งฟันฉับลงไป ปราณกระบี่พุ่งทะยานดุจน้ำตกที่ทิ้งตัวดิ่งลงไปยังขั้นบันไดเบื้องล่าง

แต่จากนั้นก็ไม่เห็นว่านักพรตทั้งสองคนจะลงมืออย่างไร ปราณกระบี่ที่เป็นดั่งสายน้ำท่วมทะลักก็เป็นฝ่าย…แยกตัวออกเป็นสองส่วน ตรงดิ่งไปที่ประตูภูเขาโดยไม่แม้แต่จะย้อนกลับมา

ในใจผู้ฝึกกระบี่โอสถทองสะท้านสะเทือน พยายามข่มอารมณ์ให้เยือกเย็น เรียกกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตเล่มหนึ่งออกมา เส้นยาวสีเงินยวงเส้นหนึ่งพลันถูกดึงออกมาระหว่างผู้ฝึกกระบี่และนักพรต

เฉินผิงอันเหลือบตามองกระบี่บินที่ ‘ค่อยๆ หยุดลอยนิ่ง’ เบื้องหน้าตนเล่มนั้น เพียงแค่ยื่นนิ้วข้างหนึ่งออกไป ปัดเบาๆ หนึ่งทีกระบี่บินก็ลอยออกไปด้านข้างไกลหลายร้อยจั้ง

ผู้ฝึกกระบี่โอสถทองใจสั่นรัว จิตวิญญาณแกว่งไกวเหมือนคลื่นน้ำ ตวาดกร้าวใส่คนเฝ้าประตู ยังไม่รีบเรียกยันต์หลากสีออกมาแจ้งข่าวแก่ศาลบรรพจารย์อีก!”

คนเฝ้าประตูเรียกยันต์หลากสีออกมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ผู้ฝึกกระบี่ของสำนักสั่วอวิ๋นส่วนใหญ่มาจากภูเขาชิงจือเล็ก ผู้ฝึกกระบี่ที่ชุดคลุมสีทองสะดุดตาอย่างถึงที่สุดผู้นั้นเอ่ยเสียงหนัก “วางค่ายกล”

แสงกระบี่ผุดขึ้นจากสี่ทิศ ทำให้ทั้งดวงตาและจิตใจของคนมองสะท้านไหว

เป็นค่ายกลกระบี่ชิงจือของสำนักสั่วอวิ๋น แต่ว่าภูเขาชิงจือเล็กต้องยืมตัวผู้ฝึกกระบี่สองคนมาจากภูเขาบรรพบุรุษ ไม่อย่างนั้นหากจำนวนคนไม่พอก็จะไม่สามารถจัดวางค่ายกลที่สมบูรณ์แบบได้

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ชิงจือ (คือชื่อสมุนไพรชนิดหนึ่งของจีน) ออกดอก ไม่ต้องขอบคุณข้า”

ก้าวออกไปหนึ่งก้าว มายังจุดศูนย์กลางของค่ายกลกระบี่ ค่ายกลกระบี่ที่เพิ่งจะก่อตัวก็สลายกระจายออก คนเจ็ดคนที่รวมผู้ฝึกกระบี่โอสถทองเป็นหนึ่งในนั้นปลิวกระเด็นออกไปเหมือนกลีบบุปผาผลิบาน

เฉินผิงอันกล่าว “ภูเขาที่ไม่มีผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตเซียนเหรินนั่งพิทักษ์ หรือสำนักที่ไม่มีผู้ฝึกลมปราณขอบเขตบินทะยานก็ควรถามกระบี่อย่างพวกเรานี่แหละ”

หลิวจิ่งหลงเอ่ยอย่างอ่อนใจ “เรียนรู้แล้ว”

บนจุดที่สูงขึ้นไปบนขั้นบันได ตำแหน่งอยู่กึ่งกลางภูเขา มีผู้ฝึกตนเฒ่าขอบเขตก่อกำเนิดคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือประคองแส้ปัดฝุ่น ทั่วร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเซียน คือเจ้ายอดเขาโล่วเยว่

ผู้ฝึกตนเฒ่ายิ้มกล่าว “หากเกาเจินลัทธิเต๋าทั้งสองท่านยอมหยุดมือ ถอยออกไปจากประตูภูเขาแต่เพียงเท่านี้ ทางสำนักสั่วอวิ๋นก็จะไม่เอาเรื่องในความผิดที่พวกเจ้าก่อไว้”

พูดแบบนี้ก็จริง แต่อันที่จริงค่ายกลใหญ่พิทักษ์ภูเขาของสำนักสั่วอวิ๋นกลับถูกเปิดใช้งานแล้ว ภูเขาทั้งลูกมีประกายแสงหลากสีเป็นจุดๆ พร่างพราวละเลื่อม สาดส่องให้ทั่วทั้งสำนักสั่วอวิ๋นสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน ถึงขั้นที่ว่าเทพทวารบาลทั้งหมดล้วนพากันปรากฏตัว มีทั้งสิ้นหนึ่งร้อยแปดตน

เฉินผิงอันจุ๊ปากอย่างชื่นชม ถามว่า “ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นเจ้าบ้างไหม?”

หลิวจิ่งหลงยิ้มเอ่ย “เจ้ามีฝีมือขนาดนั้น แล้วก็ยังไม่ได้เจอผู้ฝึกใหญ่ขอบเขตบินทะยานเสียหน่อย”

เฉินผิงอันพยักหน้ารับ กระทืบเท้าหนักๆ หนึ่งที “ถ้าอย่างนั้นก็ถอยอีกรอบ!”

แม้ว่าเทพทวารบาลทั้งหลายจะไม่ได้กลับไปยังตำแหน่งเดิม แต่ก็พร้อมใจกันหยุดอยู่กับที่ไม่เดินหน้าต่อ

นี่ทำให้ผู้ฝึกตนเฒ่าตะลึงพรึงเพริดสุดขีด

หลิวจิ่งหลงถามอย่างสงสัย “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เฉินผิงอันกล่าว “เรื่องนี้เริ่มจากทะเลสาบซูเจี่ยน ข้าจึงใคร่ครวญอยู่นานมาก ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ตก ภายหลังไปอยู่ที่คฤหาสน์หลบร้อนก็เปิดตำราอ่านอยู่ตลอด บางทีอาจเกี่ยวข้องกับพวกยันต์ทั้งหลายที่เคยศึกษามาตอนที่เพิ่งเรียนหมัด แต่ก็เป็นแค่ความเป็นไปได้ ความจริงเป็นอย่างไรก็ยากที่จะรู้ได้แล้ว”

ปีนั้นระหว่างการเดินทางไปเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่ครั้งแรก เฉินผิงอันได้แปะยันต์ปราณที่แท้จริงแปดตำลึงไว้บนมือและเท้าทั้งหมดสี่แผ่น แต่ก่อนที่จะไปเจอกับเจิ้งต้าเฟิงที่นครมังกรเฒ่า ยันต์พวกนั้นก็ได้สลายไปหมดแล้ว

ทุกวันนี้เรือนด้านหลังร้านตระกูลหยางไม่มีผู้เฒ่าคนนั้นอยู่อีกแล้ว เฉินผิงอันเคยถามหลี่เอ้อตอนอยู่บนยอดเขาสิงโตเกี่ยวกับความเป็นมาของยันต์ชนิดนี้ หลี่เอ้อบอกว่าเขาเองก็ไม่รู้ถึงความนัยที่ซ่อนอยู่เหมือนกัน แต่ศิษย์น้องอย่างเจิ้งต้าเฟิงน่าจะรู้ น่าเสียดายที่เจิ้งต้าเฟิงไปอยู่นครบินทะยานของใต้หล้าห้าสีแล้ว รอกระทั่งเฉินผิงอันอยู่ในคุกของกำแพงเมืองปราณกระบี่แล้วหลอมวัตถุแห่งชะตาชีวิตชิ้นสุดท้ายออกมาก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้ต้องสืบสาวราวเรื่องกันให้รู้แน่ชัด

หลิวจิ่งหลงกล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็เปลี่ยนให้ข้าทำ”

จากนั้นคนทั้งสองก็เดินขึ้นเขากันไป ผู้ฝึกตนสำนักสั่วอวิ๋นที่รวมถึงก่อกำเนิดผู้เฒ่ายอดเขาโล่วเยว่เป็นหนึ่งในนั้นดูเหมือนจะยืนอยู่ที่เดิมกันทั้งหมด ต่างคนต่างร่ายเวทคาถาส่งเดช คนที่มองศึกอยู่ไกลๆ เห็นภาพนี้แล้วก็ได้แต่รู้สึกว่าน่าเหลือเชื่อ

นักพรตเฒ่าสองคนหนึ่งแก่หนึ่งเด็กจึงเดินสวนทางผู้ฝึกตนคนแล้วคนเล่าที่พยายามจะมาขวางทางไปทั้งอย่างนี้

เฉินผิงอันเอ่ยอย่างปลงอนิจจัง “กระบี่บินเล่มนี้ของเจ้าไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”

หลิวจิ่งหลงเอ่ยอย่างเฉยเมย “อยู่ในกฎเกณฑ์ ล้วนต้องฟังข้า”

เฉินผิงอันถาม “ขอบเขตกว้างแค่ไหน?”

หลิวจิ่งหลงตอบ “เท่าที่สายตามองเห็น”

เฉินผิงอันถามอีก “ก่อนหน้านี้เจ้าเลื่อนเป็นห้าขอบเขตบน เซียนกระบี่สามท่านอย่างพวกลี่ไฉ่มาถามกระบี่ที่ยอดเขาเพียนหรานตามประเพณี ตอนนั้นเจ้าไม่ได้เรียกกระบี่บินเล่มนี้ออกมาใช่ไหม?”

หลิวจิ่งหลงพยักหน้า “การถามกระบี่ประเภทนั้นเป็นมารยาทที่พึงมีกันทั้งทวีป อันที่จริงไม่ควรจะเอาจริงเอาจังเกินไป”

แล้วคนทั้งสองก็เดินไปถึงยอดเขาหย่างอวิ๋นภูเขาบรรพบุรุษกันทั้งอย่างนี้ เฉินผิงอันไม่มีเรื่องอะไรให้ทำจึงได้แต่ปลดน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ลงมาดื่มเหล้าอีกครั้ง