ตอนที่ 2019
บทที่ 831.3 ฝึกฝน
October 21, 2026
หลังจากเฉินผิงอันเข้าเมืองหลวงมาก็เรียกกระบี่บินหลายเล่มที่จำแลงมาจากจันทร์ในบ่อให้ทะยานไปตามที่ต่างๆ อย่างลับๆ
หันโจ้วจิ่นเหลือบมองแสงจันทร์เหนือยอดไม้ของต้นป่ายโบราณที่ห่างไปไม่ไกล เอ่ยสัพยอกด้วยคำพูดดั่งสำลีซ่อนเข็ม “อาจารย์เฉินเป็นเซียนกระบี่ห้าขอบเขตบนแล้ว ทำเช่นนี้ไม่ค่อยเหมาะสมกระมัง?”
“จิตใจป้องกันผู้อื่นไม่ควรขาด ระมัดระวังขับเรือได้นานหมื่นปี”
สีหน้าเฉินผิงอันเป็นธรรมชาติ ยกชายแขนเสื้อขึ้นโบกอย่างง่ายๆ แสงกระบี่เส้นหนึ่งก็ถูกเก็บเข้ามาไว้ในชายแขนเสื้อ
แสงกระบี่คล้ายได้ผสานเป็นหนึ่งเดียวกับแสงจันทร์อยู่นานแล้ว จึงไร้ร่องรอยใดๆ ให้ตามหาสืบเสาะ
ซ่งซวี่นับถือยิ่งนัก เขาคือผู้ฝึกกระบี่ ดังนั้นจึงรู้ถึงน้ำหนักของวิธีการนี้ของเฉินผิงอันดีที่สุด
กระบี่บินจำแลงเป็นภาพมายาหลบซ่อนอยู่ตามมุมต่างๆ ขอแค่เป็นผู้ฝึกกระบี่ ไม่ว่าใครก็ทำได้
ทว่าปราณวิญญาณระหว่างฟ้าดินไม่ได้หยุดนิ่งไม่ขยับ กลับกันยังหมุนเวียนไม่หยุดเฉย ไม่อย่างนั้นก็ต้องหลอมยันต์เข้าไปไว้ในกระบี่ หล่อหลอมเอาไว้ในปณิธานกระบี่ เพียงแต่ว่าเวทคาถาประเภทนี้ทับซ้อนกันมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ข้อดีคือยากจะตามหาร่องรอย วิถีโคจรของกระบี่บินยิ่งลึกลับอำพรางมากกว่าเดิม ข้อเสียคือทำลายความ ‘บริสุทธิ์’ ของกระบี่บิน ส่งผลต่อพลังพิฆาต
ทว่าแสงกระบี่เส้นนี้ของเฉินผิงอันกลับเหมือนแม่น้ำแห่งกาลเวลาสายหนึ่งที่มีปลาแหวกว่ายอยู่ภายใน
ประหนึ่งปลาที่แหวกว่ายอยู่ในสายน้ำ
อิ่นกวานแค่แสดงวิธีการนี้ก็ทำให้ซ่งซวี่รู้แล้วว่าความต่างอยู่ที่ใด
พูดง่ายๆ ก็คือ หากเฉินผิงอันคิดจะฆ่าคนในคืนนี้จริงๆ ก็เหมือนอย่างที่อวี๋อวี๋พูดไว้ก่อนหน้านี้ ฟันแตงหั่นผัก สังหารคนได้ตามใจชอบ
แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่ไม่มีวิธีรับมือที่ ‘ไม่ค่อยมีเหตุผล’ อยู่บ้างเลย แต่เมื่อมาเจอกับอิ่นกวานแห่งกำแพงเมืองปราณกระบี่ท่านนี้กลับไม่มีโอกาสชนะเลยจริงๆ
ไม่มีอะไรให้ยอมรับไม่ได้ ถึงอย่างไรตัวอ่อนเซียนกระบี่ห้าคนของกระโจมเจี่ยเซิน ผู้มีพรสวรรค์ชั้นยอดของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง พวกเขาวางแผนล้อมสังหารอย่างตั้งใจ แต่ก็ยังไม่อาจทำได้สำเร็จเหมือนกัน
และพวกเขาหกคน ถึงอย่างไรก็เป็นแค่คนมีฝีมือของขุนเขาสายน้ำหนึ่งในทวีปเท่านั้น
เฉินผิงอันคิดเสียว่ามาเจอพวกเขาแค่ให้คุ้นหน้าคุ้นตากัน จึงเตรียมจะจากไปแล้ว เพราะถึงอย่างไรต่งหูก็ยังคงรอคอยอยู่ที่หน้าตรอกเล็ก สำหรับรองเจ้ากรมผู้เฒ่าที่เคยพบเจอตอนเป็นเด็กหนุ่มผู้นี้ เฉินผิงอันยินดีจะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในวันวาน
เก๋อหลิ่งเรียกคำหนึ่งว่าเซียนกระบี่เฉิน
เฉินผิงอันเอ่ยอย่างสงสัยว่า “ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ?”
เก๋อหลิ่งชี้ไปยังจุดหนึ่ง เอ่ยอย่างจนใจว่า “นักพรตน้อยมีแค่ตบะตื้นเขินเท่านี้จะมีเรื่องอะไรได้อีก เพียงแต่ว่ากระบี่บินอีกเล่มของเซียนกระบี่เฉิน ช่วยเก็บไปได้หรือไม่ นักพรตน้อยเย็นสันหลังวาบๆ ขนลุกขนชันอยู่ตลอด”
เฉินผิงอันพยักหน้าเอ่ยชื่นชม “เซียนจวินน้อยตาแหลมเหมือนมีทิพย์จักษุอย่างไรอย่างนั้น”
สองมือของเก๋อหลิ่งกุมเป็นหมัดวางไว้ที่หน้าอก เขย่าเบาๆ ยิ้มเอ่ยว่า “เซียนกระบี่เฉินชมเกินไปแล้ว มิกล้ารับ มิกล้ารับ แต่ก็ขอให้สมพรปากเซียนกระบี่เฉิน ข้าจะได้เลื่อนขั้นเป็นเซียนจวินในเร็ววัน”
“ได้เลยๆ หากถูกชะตากัน ที่ข้ายังมีคำพูดดีๆ คำพูดมงคลอีกเป็นกระบุงโกยเชียวล่ะ”
เฉินผิงอันยิ้มพลางกวักมืออีกครั้ง แสงกระบี่เส้นหนึ่งก็กลับเข้ามาในชายแขนเสื้อ จากนั้นก็ตามมาอีกเส้นแล้วเส้นเล่า
ทั้งก่อนและหลัง รวมกันแล้วมีแสงกระบี่หกเส้น คนหกคนบนหลังคาเรือน ทุกคนล้วนมีส่วนแบ่ง
เก๋อหลิ่งหันมามองสบตากับหันโจ้วจิ่นอาจารย์ค่ายกลที่อยู่ข้างกาย ต่างก็ได้แต่ยิ้มจืดเจื่อน
พวกเขาสองคน ในบรรดาคนทั้งหกถือว่าเป็นผู้ฝึกตนที่เชี่ยวชาญการตรวจสอบการไหลรินของปราณวิญญาณในฟ้าดินและการสืบสาวเบาะแสที่สุดแล้ว
แม่นางน้อยคนนั้นหันหน้ามา ครั้งนี้นางเรียนรู้ที่จะทำตัวดีๆ แล้ว รู้ว่าควรจะมองไปยังจุดอื่น แต่จากนั้นก็พึมพำขึ้นมาอีกว่า “ชั่วร้ายจริงๆ ไม่เหมือนคนของฝ่ายธรรมะเลย เป็นถึงเซียนกระบี่ใหญ่แล้ว แต่กลับยังรังแกผู้ฝึกกระบี่เล็กๆ อย่างพวกเรา”
เฉินผิงอันยื่นนิ้วข้างหนึ่งออกมาเคาะข้างหูเบาๆ ยิ้มเอ่ยว่า “แม่นางคนนี้ ยอมตีคนดีกว่าด่าคน ด่าคนก็อย่าให้คนเขาได้ยิน นี่ก็คือกฎเก่าแก่ในการท่องยุทธภพ”
แม่นางน้อยพยักหน้ารัวๆ เหมือนไก่จิกเมล็ดข้าวเปลือก “แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดเซียนกระบี่เฉินถึงจู้จี้เช่นนี้ แต่ข้ากลับรู้สึกว่ามีเหตุผล มีเหตุผล”
เฉินผิงอันยิ้มบางๆ “ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม สามารถรับฟังถ้อยคำที่แสดงความหวังดีได้ ก็เหมือนชาวบ้านที่เก็บเล็กผสมน้อยจนตัวเองกลายเป็นเศรษฐี มีเงินหมื่นก้วนร้อยเอว”
พูดถึงเรื่องเงินใช่ไหม? คำพูดแบบนี้นางชอบฟัง จึงรู้สึกถูกชะตามือกระบี่ชุดเขียวผู้นี้มากขึ้นทันที
เก๋อหลิ่งยิ้มเอ่ย “อันที่จริงอารามเล็กที่เซียนกระบี่เฉินเดินผ่านก่อนหน้านี้ นักพรตน้อยฝึกตนอยู่ที่นั่นชั่วคราว น้ำชารับรองแขกถึงอย่างไรก็ยังมี”
ที่เขาพูดถึงก็คืออารามเต๋าขนาดเล็กที่อยู่ใต้การปกครองของหน่วยจงซวีที่ดูแลกิจธุระของลัทธิเต๋าในเมืองหลวง
เฉินผิงอันไม่ได้เอ่ยถ้อยคำที่เกรงใจอะไร บอกว่าช่างเถิด ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่อแล้ว แล้วร่างของเขาที่อยู่บนหลังคาของหอเทียนลู่ก็พลันเปล่งวูบหายไป
พอเฉินผิงอันจากไป ตรงจุดนี้ก็ยังคงเงียบงันไร้เสียงพูดคุยอยู่เหมือนเดิม ครู่หนึ่งต่อมานักพรตหนุ่มก็เก็บวิชาอภินิหารบทหนึ่งมา บอกว่าเขาน่าจะจากไปแล้วจริงๆ แม่นางน้อยคนนั้นถึงได้ถอนหายใจ มองไปยังผู้ฝึกลมปราณลัทธิขงจื๊อคนนั้น อย่าบอกนะว่ารั้งตัวเฉินผิงอันไว้พูดคุยกันมากมายขนาดนี้ เขาเองก็ยอมคุยกับพวกเราหลายประโยค นี่ยังไม่สำเร็จอีกหรือ?
ฝ่ายหลังส่ายหน้า เพียงแค่เอ่ยว่าตัวอักษรทุกตัวล้วนแน่นิ่งไม่ขยับ
ผลคือมีแสงกระบี่อีกเส้นเปล่งวูบผ่านไป
ภิกษุน้อยยกสองมือขึ้นพนม “หากพระโพธิสัตว์คุ้มครองให้คืนนี้ไม่เกิดเรื่อง พรุ่งนี้ข้าก็จะเอาเงินค่าธูปเทียนไปบริจาคใส่กล่องกงเต๋อ”
อวี๋อวี๋กระทืบเท้าหนึ่งที “น่ารำคาญเสียจริง ในที่สุดกูไหน่ไนก็เข้าใจแล้วว่าเหตุใดกระโจมเจี่ยเซินถึงได้เสียเปรียบ มีขอบเขตสูงเสียเปล่า แต่กลับทำเรื่องต่ำช้าปลายแถวเช่นนี้”
ซ่งซวี่ยิ้มเอ่ยเตือนอีกครั้งว่า “ปีนั้นถูกซุ่มโจมตีที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ อันที่จริงขอบเขตการฝึกตนของอาจารย์เฉินไม่ได้สูงเลย”
กลุ่มของพวกเขาคร้านจะเปลี่ยนสถานที่แล้วเหมือนกัน แต่ละคนจึงนั่งลงบนหลังคา คนที่ดื่มเหล้าก็ดื่มเหล้า คนที่ฝึกตนก็ฝึกตนไป
ตามแผนการของราชครูชุยฉาน ต่อจากนี้อีกหนึ่งร้อยปี ภายในอาณาเขตทางทิศใต้ของแจกันสมบัติทวีปจะมีสำนักแห่งหนึ่งปรากฎขึ้นมากะทันหัน มีผู้ฝึกลมปราณสิบเอ็ดคน อย่างน้อยที่สุดก็ต้องเป็นขอบเขตหยกดิบ บวกกับผู้ฝึกยุทธขอบเขตปลายทางอีกหนึ่งคน พวกเขาจะก่อตั้งสำนักขึ้นมา ทุกคนที่อยู่ที่นี่ บวกกับอีกห้าคนที่เหลือล้วนจะกลายเป็นบรรพจารย์ผู้บุกเบิกภูเขา
เจ้าสำนักทุกคนจำเป็นต้องเป็นลูกศิษย์สำนักศึกษาลัทธิขงจื๊อ อีกทั้งอย่างน้อยที่สุดต้องมีสถานะเป็นวิญญูชน
เรื่องที่ศาลบุ๋นแผ่นดินกลางของพวกเจ้าไม่สะดวกใจจะทำ ราชวงศ์ต้าหลีของพวกเราก็จะเปิดทางก่อนเอง ลองดูผลลัพธ์ที่จะออกมา
กลยุทธ์ที่มหาสมุทรความรู้โจวมี่มอบให้ในปีนั้น ใต้หล้าไพศาลไม่ใช้ ทั้งยังปฏิเสธทุกข้อ
งานไม่สำเร็จเพราะตัวคน เดิมทีก็ขัดแย้งกับทฤษฎีคุณความชอบและลาภยศอยู่แล้ว
หันโจ้วจิ่นทิ้งตัวนอนหงายไปด้านหลัง พึมพำยิ้มเอ่ยว่า “อิ่นกวานหล่อเหลาจริงๆ”
อวี๋อวี๋นั่งขัดสมาธิ กลอกตามองบน