ตอนที่ 2029
บทที่ 834.2 ประหนึ่งลากเรือกลวง
October 21, 2026
เฉินผิงอันเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถามว่า “อาจารย์ผู้เฒ่า ดูเหมือนว่าครั้งนี้จำนวนคนจะมากเป็นพิเศษ ดูท่าแล้วมีถึงประมาณสามหมื่น?”
ผู้ถวายงานเฒ่าพยักหน้ารับ “เพราะหากนับย้อนขึ้นมาจะเป็นกลุ่มที่สอง ดังนั้นจำนวนจึงค่อนข้างมาก”
อันที่จริงเดิมทีผู้ถวายงานเฒ่าไม่เต็มใจจะพูดคุยด้วยมากนัก เพียงแต่แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้เอ่ยคำว่า ‘จำนวนคน’ ไม่ได้ใช้ถ้อยคำประเภทว่าวิญญาณหรือภูตผีอะไร ผู้เฒ่าถึงได้ยินดีคุยด้วย
อาณาเขตทิศเหนือของต้าหลี ในสถานที่มังกรลุกผงาดมักจะมีพิธีขมากรรมธรณีธาราที่หน่วยแปลคัมภีร์ของเมืองหลวงเป็นผู้ดำเนินงานและพิธีบวงสรวงสวรรค์ที่หน่วยจงซวีเป็นผู้รับผิดชอบถูกจัดขึ้นทุกปี เพื่อนำพาวิญญาณที่ตายดับไปแล้วซึ่งอยู่บนซากปรักสนามรบให้หวนกลับคืนมาตุภูมิทางทิศเหนือ จัดมานานหลายปีแล้ว ไม่หยุดพักทั้งกลางวันและกลางคืน จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่สิ้นสุดลง นั่นเป็นเพราะคนของกองทัพชายแดนต้าหลีที่ไปรบตายต่างบ้านต่างเมืองมีมากเกินไปจริงๆ หลายปีมานี้ราชสำนักต้าหลีได้ฮ่องเต้เป็นผู้ออกราชโองการ กรมพิธีการเป็นผู้นำในการเตรียมการด้านต่างๆ กรมคลังควักเงิน กรมกลาโหมส่งคนมาดูแลความปลอดภัย ลำพังเพียงแค่กองทัพหยินข้ามดินแดนที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรขบวนแล้วขบวนเล่าก็ต้องเปิดเส้นทางขุนเขาสายน้ำที่สิ้นเปลืองทรัพยากรไปนับไม่ถ้วนถึงสามเส้นแล้ว
ทุกครั้งที่ออกเดินทางจะต้องมีวิญญาณเร่ร่อนที่ตายอยู่บนสนามรบหลายพันหรืออาจถึงหมื่นกว่าดวงที่ต้องหยุดพักตอนกลางวัน หลีกเลี่ยงไม่ให้ถูกแสงแดดชำระล้างเศษซากดวงวิญญาณที่เหลืออยู่ จะไปพักพิงอยู่ในค่ายกลขุนเขาสายน้ำที่ผู้ฝึกลมปราณของต้าหลีสร้างขึ้นรายทาง ออกเดินทางเฉพาะยามค่ำคืนเท่านั้น มีทั้งภิกษุสมณศักดิ์สูงที่ท่องคัมภีร์ไปตลอดทาง ถือบาตรนำทาง แล้วก็มีเจินเหรินลัทธิเต๋าคอยท่องคาถา แกว่งกระดิ่งชักนำ ยิ่งมีผู้ฝึกลมปราณจากกองโหราศาสตร์และกองทัพม้าเหล็กต้าหลีคอยอยู่สองข้างทาง ป้องกันไม่ให้วิญญาณเร่ร่อนหนีกระจัดกระจายไปที่อื่น บวกกับความร่วมมือจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำ เทพอภิบาลเมืองและศาลบุ๋นบู๊ของแต่ละสถานที่ ถึงได้ทำให้เรื่องนี้ไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดใหญ่ ไม่ไปรบกวนชาวบ้านในโลกคนเป็น
เล่าลือกันว่ารองเจ้ากรมกลาโหมของเมืองหลวงคนหนึ่งที่มาจากกองทัพชายแดนเคยข่มขู่ขุนนางกรมคลังอย่างเปิดเผยว่า อย่ามาพูดเรื่องความลำบากใจอะไรกับข้าผู้อาวุโส เรื่องนี้ไม่มีพื้นที่ให้ปรึกษา ต่อให้กรมคลังของพวกเจ้าต้องทุบหม้อขายเหล็ก รื้อถอนวัสดุต่างๆ ของห้องในที่ว่าการออกมาแลกเป็นเงินก็ต้องรับรองว่าวิญญาณของทหารชายแดนต้าหลีที่ตายไปทั้งหมดจะไม่ต้องติดค้างอยู่ในซากปรักสนามรบนานเกินไปจนเป็นเหตุให้วิญญาณแหลกสลาย ด้วยเรื่องนี้กรมกลาโหมยังตั้งใจดึงคนออกมาห้าหกคน ทุกวันจะต้องไป ‘ทำงาน’ ชั่วคราวอยู่ในที่ว่าการกรมคลัง รับหน้าที่คอยเฝ้าสังเกต ตรวจสอบความคืบหน้าของเรื่องนี้ การทะเลาะโต้เถียงเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นประจำ
นอกจากผู้ฝึกตนผู้ถวายงานของต้าหลี นักปราชญ์วิญญูชนของสำนักศึกษาลัทธิขงจื๊อ ยอดฝีมือสองลัทธิพุทธเต๋าที่คอยนำทางไปตลอดทางแล้ว ก็ยังมีอาจารย์แห่งผืนดินของกองโหราศาสตร์ วิญญาณวีรบุรุษศาลบุ๋นบู๊ของเมืองหลวง ศาลเทพอภิบาลเมืองประจำนครหลวง ศาลเทพผืนดินแห่งนครหลวง แต่ละคนต่างก็มีหน้าที่รับผิดชอบคอยรับดวงวิญญาณจากท่าเรือของแต่ละสถานที่
เฉินผิงอันยืนอยู่บนหัวกำแพงเมือง มองไกลๆ ไปยังภาพการเดินทางยามค่ำคืนนั้น
บ้านเมืองสงบสุข คนในอดีตอยู่ที่ใด ขุนเขาสายน้ำยาวไกล หมอกและควันแผ่ไกลสุดลูกหูลูกตา
การพบเจอกันในขุนเขาสายน้ำครานี้กลับมีความต่างระหว่างเป็นและตาย มีหยินและหยางมากางกั้น
ก็จริง จะมีแต่การเพียงพบเจอก็เหมือนเคยรู้จักกันมานาน ยิ้มแย้มพูดคุยกันอย่างอาลัยอาวรณ์มากมายขนาดนั้นได้อย่างไร
เฉินผิงอันหันหน้าไปมอง เห็นว่าผู้ฝึกตนรุ่นเยาว์กลุ่มของซ่งซวี่ที่อยู่ห่างไปไกลทะยานลมออกเดินทางไกลไปแล้ว คาดว่าคงจะไปช่วยเร่งการเดินทาง พยายามไปถึงเส้นทางปรโลกเส้นนั้นให้ได้โดยเร็วที่สุด ทุกคนพุ่งตัวออกไปว่องไวราวสายฟ้าแลบ ไม่ได้จงใจปิดบังร่องรอย ผู้ฝึกกระบี่ซ่งซวี่เหยียบอยู่บนกระบี่ลากเส้นยาวสีทองที่ยาวมากตามมาด้านหลัง อาจารย์ค่ายกลหันโจ้วจิ่นคล้ายกำลังเดินอยู่ ทุกก้าวที่ก้าวออกไป พริบตาเดียวก็ห่างไปหลายลี้ ใต้ฝ่าเท้ามีริ้วคลื่นลมปราณกระเพื่อมออกมาเป็นวงๆ ประหนึ่งดอกราตรีที่เบ่งบานยามค่ำคืน นอกจากนี้เต้าลู่อย่างเก๋อหลิ่ง ผู้ฝึกตนสำนัการทหารอวี๋อวี๋ ลูกศิษย์ลัทธิขงจื๊อลู่ฮุย เณรน้อยโฮ่วแจว๋ก็พากันร่ายวิชาอภินิหารของตัวเองออกเดินทางไกลกันอย่างรีบร้อน
เฉินผิงอันกลายร่างเป็นแสงกระบี่สิบแปดเส้น บนหัวกำแพงก็เหมือนมีบุปผาผลิบานในฉับพลัน ห่างออกไปหลายสิบลี้ เฉินผิงอันพลิ้วกายลงพื้นด้วยฝีเท้าที่โซเซเล็กน้อย จากนั้นใช้วิชากระบี่หลบหนีซึ่งยังใช้ได้ไม่คล่องออกเดินทางต่ออีกครั้ง สุดท้ายหยุดลอยตัวยืนนิ่งอยู่ตรงจุดสูงแห่งหนึ่ง ใช้ยันต์หลากหลายชนิดซึ่งมียันต์รอยหิมะเป็นหนึ่งในนั้นช่วยอำพรางลมปราณให้กับตัวเอง ไปนั่งยองอยู่บนกิ่งไม้บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่ง หลุบตาลงมองเส้นทางล่างภูเขาเส้นนั้น
ลู่ฮุย โฮ่วแจว๋ เก๋อหลิ่งที่มาจากลัทธิขงจื๊อ ลัทธิพุทธและลัทธิเต๋า เห็นได้ชัดว่าคุ้นเคยกับการนำทางมานานแล้ว พวกเขาจึงพลิ้วกายลงตรงหน้าสุดของเส้นทางไปปรโลกที่มีกองทัพหยินข้ามผ่านดินแดนเดินขบวนมา เดินทางไปพร้อมกับผู้ฝึกลมปราณต้าหลีในสายของตัวเอง และยังมีแม่นางน้อยสำนักการทหารแซ่อวี๋เสาค้ำยันแคว้นที่ไม่ยอมถูกทิ้งให้อยู่เบื้องหลัง เดินเคียงบ่าไปพร้อมกับวิญญาณวีรบุรุษศาลบู๊กลุ่มหนึ่งที่มาจากเมืองหลวงและชานเมืองหลวง
เส้นทางที่นำพาดวงวิญญาณไปส่งข้ามดินแดนสายนี้กว้างขวางอย่างมาก พอจะมองเห็นได้เลือนรางว่าแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม จำนวนคนกลุ่มที่อยู่ด้านหลังอวี๋อวี๋และวิญญาณวีรบุรุษศาลบู๊เยอะที่สุด กินอาณาเขตไปเกือบครึ่งทาง
ซ่งซวี่กับหันโจ้วจิ่นหาบุรุษหนุ่มคนหนึ่งที่คุมขบวนอยู่ด้านหลังเจอ คนผู้นี้ควบม้าเดินอยู่ในกองทัพม้าเหล็กต้าหลี คือผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตก่อกำเนิดอายุไม่ถึงร้อยปีคนหนึ่ง
มองเห็นคนทั้งสอง ทหารม้านายนี้ก็เพียงแค่พยักหน้าให้ หันโจ้วจิ่นหยิบยันต์ม้าเกราะออกมาสองแผ่น ขี่ม้าเดินไปพร้อมกับซ่งซวี่ หันโจ้วจิ่นใช้เสียงในใจสอบถามสตรีคนหนึ่งที่มีความสัมพันธ์ไม่เลวต่อกัน “เกิดอะไรขึ้น?”
เพราะก่อนหน้านี้หันโจ้วจิ่นสังเกตเห็นว่าภิกษุสมณศักดิ์สูงและเจินเหรินลัทธิเต๋าที่นำขบวนในคืนนี้ต่างก็เป็นคนแปลกหน้า อีกทั้งสีหน้ายังเหนื่อยล้าคล้ายบาดเจ็บไม่เบา โดยเฉพาะอย่างยิ่งวิญญาณวีรบุรุษของศาลบู๊ทั้งหลายที่ยามก้าวเดินไปข้างหน้า นางถึงขั้นมองเห็นความเสียหายของร่างทองพวกเขา ถึงกับมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าว่าเป็นสะเก็ดแสงดาวที่วับหายไปท่ามกลางม่านราตรี
ผู้ฝึกตนหญิงสหายร่วมงานยากจะปกปิดสีหน้าเหนื่อยล้า เอ่ยว่า “ครั้งนี้จำนวนที่ชักนำมาเยอะเกินไป อีกอย่างก่อนหน้านี้ที่ว่าการกรมพิธีการยังออกคำสั่งเด็ดขาดมาข้อหนึ่ง เป็นลายมือของใต้เท้าเจ้ากรมเอง ถ้อยคำที่ใช้เฉียบขาดยิ่ง บอกว่าเส้นทางปรโลกสายนี้เผาผลาญปราณวิญญาณระหว่างทางมากเกินไป สร้างความปั่นป่วนให้กับโชคชะตาขุนเขาสายน้ำมากกว่าที่คาดการณ์ไว้อย่างน้อยสองส่วนแล้ว เห็นได้ชัดว่าโทษที่พวกเราทำงานไม่ดี กังวลว่าการเดินทางยามค่ำคืนครั้งสุดท้ายจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ใต้เท้าเจ้ากรมถึงกับพูดขนาดนี้แล้ว พวกเรายังจะทำอย่างไรได้อีก ก็ได้แต่แข็งใจ ไม่สนใจตบะที่ถูกลดทอน ไม่อย่างนั้นการประเมินของสองกรมอย่างพิธีการและอาญาคราวหน้า ไม่ว่าใครก็อย่าหวังว่าจะรอดตัวไปได้”
ซ่งซวี่ถาม “ฮว่าจิ้ง ระหว่างทางมีคนมาก่อกวนหรือไม่?”
ผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตก่อกำเนิดตอบด้วยสีหน้าเฉยชา “กลับไปอ่านรายงานเอาเอง”
ซ่งซวี่เคยชินกับท่าทีเช่นนี้ของอีกฝ่ายแล้ว หยวนฮว่าจิ้งผู้นี้มีฉายาว่าเย่หลาง คือผู้นำของผู้ฝึกลมปราณอีกห้าคนซึ่งเป็นภูเขาเล็กอีกลูกหนึ่ง
นิสัยของทั้งสองฝ่ายเข้ากันไม่ค่อยได้ เวลาปกติจึงมักจะขัดคอกันอยู่เสมอ มีเพียงอยู่บนสนามรบเท่านั้นถึงจะร่วมมือกันได้อย่างไร้ช่องโหว่
หยวนฮว่าจิ้งขมวดคิ้วน้อยๆ พบว่าวิญญาณบนสนามรบหลายสิบตนที่อยู่บนเส้นทางเบื้องหน้าเกิดร่องรอยว่าจิตวิญญาณจะสลายหายไปจึงตวาดเสียงหนัก “ตู้เจี้ยน เจ้าตาบอดรึ?”
ฝ่ายหลังคือคนหนุ่มที่สีหน้าซีดขาว ริมฝีปากแห้งแตกมีเลือดซึม แต่งกายเหมือนทหารม้า เขาเหน็ดเหนื่อยหมดสิ้นเรี่ยวแรงไปนานแล้ว เดิมทีกำลังนั่งงีบหลับอยู่บนหลังม้าพลางบำรุงลมปราณไปด้วย เป็นเพราะจิตใจอ่อนล้าถึงขีดสุดจริงๆ แต่พอได้ยินคำพูดของหยวนฮว่าจิ้งก็ลุกขึ้นอย่างไม่ลังเล ดีดปลายเท้าพุ่งตัวไปเบื้องหน้า ยกฝ่ามือข้างหนึ่งขึ้นสูง บิดหมุนข้อมือหนึ่งที ระหว่างฟ้าดินก็มีเส้นด้ายที่มองดูอ่อนนุ่มหลายเส้นปรากฎขึ้นมา เขายกมือขึ้นเบาๆ พริบตาเดียวเส้นด้ายก็มารวมตัวกันกลายเป็นค่ายกล แสงสีทองส่องประกายระยิบระยับ ถึงกับเป็นเข็มทิศที่ส่องแสงอัญมณีเรืองรองชิ้นหนึ่ง เส้นแสงสาดส่องลงบนพื้นดินที่พวกวิญญาณหยินเดินกันอยู่
ทหารม้าหนุ่มคอยทะยานลมพลางใช้ฝ่ามือถือประคองเข็มทิศปกป้องพื้นที่หนึ่งไปทั้งอย่างนี้ ขอแค่มีลางว่าดวงวิญญาณดวงใดจะสลายหายไปก็จะมีแสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องไปคุ้มกัน
ซ่งซวี่เอ่ยเตือน “อะไรที่มากเกินไปก็ไม่ดี”
หยวนฮว่าจิ้งกล่าวอย่างเฉยชา “ดูเหมือนว่ายังไม่ถึงคราวที่โอสถทองอย่างเจ้าจะมาเจ้ากี้เจ้าการ”
กลุ่มของหยวนฮว่าจิ้งนี้มีกันทั้งหมดห้าคน นอกจากผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตก่อกำเนิดอย่างเขาแล้ว ยังมีผู้ฝึกตนผีคนหนึ่ง ผู้ฝึกลมปราณสำนักหยินหยางคนหนึ่ง ส่วนอีกสองคนล้วนมีชาติกำเนิดเป็นผู้ฝึกตนอิสระ
เห็นได้ชัดว่าจิตสังหารของพวกเขาเข้มข้นกว่าภูเขาลูกเล็กอย่างพวกซ่งซวี่หกคน