ตอนที่ 2060
บทที่ 843.3 ใครล้อมฆ่าใคร
October 21, 2026
คนหนึ่งคือผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสิบสี่ที่หลอมตำหนักอิงหลิงทั้งหลัง เจ้าว่าเจ้าเซียวสวิ้นต้องการอะไร จำเป็นต้องคับแค้นอยากเอาชนะเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสขนาดนี้เชียวหรือ? ตัวเป็นผู้ฝึกกระบี่ แต่กลับเดินไปบนทางนอกรีตที่หลอมฟ้าดินผสานมรรคาเป็นขอบเขตสิบสี่ อันที่จริงด้วยคุณสมบัติและฐานกระดูกของเซียวสวิ้น ขอแค่ยินดีรออีกสักหน่อยก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้เลย เพียงแต่ว่าแต่ไหนแต่ไรมาเซียวสวิ้นก็ทำอะไรโดยใช้อารมณ์อยู่เสมอ ไม่สนฟ้าไม่สนดิน ถึงขั้นไม่สนใจว่าจะเป็นหรือตาย ขอแค่ให้สะใจเป็นพอ ถ้าอย่างนั้นยิ่งใต้หล้าไพศาลสงบสุขมีสันติมากเท่าไร นางที่อยู่กำแพงเมืองปราณกระบี่ก็ยิ่งไม่สบอารมณ์มากเท่านั้น หากเซียวสวิ้นไม่ได้ถูกจั่วโย่วรั้งตัวเอาไว้ ก็มีความเป็นไปได้ว่าอย่างน้อยที่สุดใต้หล้าไพศาลต้องเสียทวีปไปอีกหนึ่งแห่ง ยกตัวอย่างเช่นพายัพหลิวเสียทวีป
อีกคนหนึ่งคืออดีตเซียนกระบี่ใหญ่แห่งกำแพงเมืองปราณกระบี่ที่เป็นสหายรักบนโต๊ะสุรา สหายส่วนสหาย สนามรบคือสนามรบ เป็นตายรับผิดชอบกันเอาเอง
ส่วนแม่นางน้อยขอบเขตหยกดิบคนนั้น…แค่นั่งดูไปเฉยๆ ก็พอแล้ว
อันที่จริงตัวหลิวป๋ายเองก็ยังไม่รู้ว่าเหตุใดถึงถูกเรียกให้มาเข้าร่วมการล้อมสังหารครั้งนี้ แต่นี่คือความต้องการของเฝ่ยหรานและบรรพบุรุษท่านนั้น
ทว่าวันนี้มาอยู่ในสนามรบ หลิวป๋ายไม่เหลือความขลาดกลัวแม้แต่น้อย จิตแห่งกระบี่หนักแน่นมั่นคง สำหรับอาเหลียงที่ทำให้ใต้หล้าเปลี่ยวร้างปวดหัวอย่างถึงที่สุด นางก็มีเพียงความเคารพเท่านั้น
มีแค่คนบางคนที่ถึงจะทำให้นางรู้สึกเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ จิตมารแทบจะก่อกวนอาละวาดทั้งที่มองเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
จางลู่กอดกาเหล้าที่ว่างเปล่า ยิ้มเอ่ยว่า “ไม่เคยเห็นกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของอาเหลียงกับตาตัวเองมาก่อน ปีนั้นร่วมมือกับคนอื่นมอมเหล้าอาเหลียงก็ยังไม่อาจหลอกให้เขาบอกชื่อกระบี่บินได้ ทุกครั้งที่ไอ้หมอนี่ดื่มเหล้าเสร็จ ขอแค่บนโต๊ะมีสตรี เขาก็ต้องใช้เท้าซ้ายเหยียบเท้าขวา ทว่าทุกครั้งกลับไม่อาเจียนไม่ล้มลงไปกอง ยังสามารถพูดความในใจกับสตรีได้ แล้วยังพูดเสียไพเราะว่าเป็นความจริงใจที่ออกจากปากหลังเมามาย”
เซียวสวิ้นพยักหน้ารับ ยกสองแขนกอดอก หัวเราะหยันเอ่ยว่า “ข้าก็มาเพราะกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตของเขานี่แหละ ไม่อย่างนั้นก็คร้านจะมาร่วมวงความครึกครื้นด้วย”
จางลู่ถามอย่างใคร่รู้ “ปีนั้นข้าเคยถามอาเหลียงว่าเอาชนะต่งซานเกิงได้หรือไม่ อาเหลียงเพียงยิ้มทะเล้นบอกว่าสู้ไม่ได้ เขาจะเอาชนะตาเฒ่าต่งได้อย่างไร”
เซียวสวิ้นลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนเอ่ยว่า “นอกจากเฉินชิงตู บางทีอาจไม่มีใครรู้ว่าวิถีกระบี่ของอาเหลียงสูงเพียงใดกันแน่”
สงครามใหญ่กำลังจะปะทุขึ้น ในค่ายกล โซ่วเฉินใช้เสียงในใจเอ่ยเตือนว่า “ซินจวง ระวังว่าอาเหลียงจะฆ่าเจ้าเป็นคนแรก เขาอาจหมายหัวจะสังหารเจ้าอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นเจ้าต้องรักษาชีวิตรอดให้ได้ พยายามถ่วงเวลาไว้ให้นานที่สุด”
ผู้ฝึกตนรำคาญผู้ฝึกตนลมปราณประเภทใดมากที่สุด? ก็คืออาจารย์ค่ายกล
อาจารย์ค่ายกลในความหมายแคบๆ ก็เหมือนอย่างหันโจ้วจิ่นแห่งสายแผนภูมิดิน สืบสาวราวเรื่องกันแล้วก็ยังเป็นเพราะสามารถพลิกกลับฟ้าอำนวย ช่วงชิงดินอวยพร ยึดครองคนสามัคคีมาได้นั่นเอง
ส่วนอาจารย์ค่ายกลในความหมายกว้างๆ อริยะทุกท่านที่บัญชาการณ์ฟ้าดินเล็กล้วนถือว่าใช่ทุกคน หรือยกตัวอย่างเช่นเฉินผิงอัน เนื่องจากมีกระบี่บิน ‘นกในกรง’ ก็ถือว่าใช่เหมือนกัน
ซินจวงพยักหน้า
แม้จะบอกว่านางคือเหยื่อล่อ แต่ก็กลัวว่าอาเหลียงจะลงมือได้สำเร็จเร็วเกินไป
หากล้อมฆ่าผู้ฝึกตนขอบเขตบินทะยานทั่วไป ไหนเลยจะต้องมีความกังวลเช่นนี้ ยังต้องกังวลว่าเหยื่อล่อจะถูกกินเร็วเกินไปด้วยหรือ?
ผู้เฒ่าคนนั้นยิ้มถาม “อาเหลียงในวันนี้ ดูแล้วไม่ค่อยเหมือนที่พวกเจ้าพูดถึงเลยนะ อยู่ในสถานการณ์ที่คนคนเดียวท้าทายคนทั้งกลุ่มเหมือนกัน แต่วันนี้กลับไม่ได้พูดจาเหน็บแนมชวนระคายหูสักเท่าไร”
เฝ่ยหรานพยักหน้า “อาเหลียงที่เป็นเช่นนี้น่ากลัวอย่างมาก”
อาเหลียงที่ตกอยู่ท่ามกลางวงล้อมกวาดตามองรอบด้านแล้วพยักหน้า ค่อนข้างพึงพอใจ ต้องอย่างนี้สิถึงจะพอใช้ได้
ขบวนรบระดับนี้ การจัดวางกองกำลังเอิกเกริกเช่นนี้ อันที่จริงเหนือกว่าศึกที่ฝูเหยาทวีปเสียอีก
ไม่เพียงแต่มีขอบเขตสิบสี่มาสองคน วันนี้ยังมีผู้ฝึกกระบี่มาเยอะด้วย
ไม่เสียแรงที่ตนเรียกจั่วโย่วให้มาช่วยคุมหลัง
ต่อให้จะอยู่บนสนามรบของกำแพงเมืองปราณกระบี่ อาเหลียงก็ยังคงร่วมมือกับผู้อื่นออกกระบี่น้อยครั้งนัก
จั่วโย่วเองก็เช่นเดียวกัน
อาเหลียงจากสายหย่าเซิ่ง จั่วโย่วจากสายเหวินเซิ่ง แต่กลับเป็นสหายที่สนิทสนมกันดี ต่อให้มีศึกตรีจตุครั้งนั้น พวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนรักที่ดีต่อกันไม่แปรเปลี่ยน
อาเหลียงเหลือบมองม่านฟ้า สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งที
ธารสวรรค์ชำระล้างอาวุธเสื้อเกราะ เหมาะให้หลอมกระบี่เป็นที่สุด
การถามกระบี่ในวันนี้ไม่จำเป็นต้องให้ตนพูดอะไรมากจริงๆ เพราะถึงอย่างไรหลักการเหตุผลทั้งหมดของผู้ฝึกกระบี่ก็อยู่แค่บนกระบี่เท่านั้น
เส้นยาวเส้นหนึ่งลากจากซากปรักกำแพงเมืองปราณกระบี่ทางทิศเหนือสุดของใต้หล้าเปลี่ยวร้างมา
ปราณกระบี่โชติช่วงข้ามผ่านขุนเขาสายน้ำมาเกือบครึ่งของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง แต่กระนั้นแสงกระบี่เส้นนี้ก็ยังคงรวมตัวกันหนาแน่นไม่แยกสลาย
ราวกับว่าได้พาดสะพานยาวปราณกระบี่แห่งหนึ่งไว้ในใต้หล้าครึ่งหนึ่ง
ทางฝั่งของหัวกำแพงเมือง เฉาจวิ้นปากอ้าตาค้าง ตรงจุดที่ห่างไปไกลอย่างถึงที่สุด สุดสายตาที่จะมองเห็นแล้ว ก็ยังคงมองไม่เห็นว่าเส้นยาวเส้นนั้นไปสิ้นสุดที่ตรงใด
คาดว่านี่ก็คงเป็น…กระบี่ตัดใต้หล้ากระมัง?
เฉาจวิ้นเบิกตากว้างเพ่งมองจนรู้สึกปวดตา ถึงได้ถอนสายตากลับมา ขยี้ตา อดไม่ไหวหันไปถามว่า “เว่ยจิ้น หากเจ้าเลื่อนเป็นขอบเขตบินทะยานจะทำแบบนี้ได้ไหม?”
“แน่นอนว่าทำไม่ได้”
เว่ยจิ้นกล่าวอย่างไม่ลังเล “เวทกระบี่ของอาจารย์จั่วอยู่บนยอดสูงสุดแล้ว คนที่เวทกระบี่จะสามารถเหนือกว่าอาจารย์จั่วได้ในอนาคตก็มีเพียงอาจารย์จั่วที่เลื่อนสู่ขอบเขตถัดไปเท่านั้น”
เว่ยจวิ้นพลันเอ่ยว่า “เก็บความคิดจิตใจให้ดี เมื่อครู่นี้อันที่จริงจิตแห่งกระบี่ของเจ้ามีเสี้ยวหนึ่งที่แตกสลายไป”
เฉาจวิ้นอึ้งตะลึง ใบหน้าเต็มไปด้วยความแตกตื่น หากเว่ยจิ้นไม่พูดเตือน ตนก็มีแต่จะไม่รู้ตัวเลยสักนิด เฉาจวิ้นจึงรีบใช้ดวงจิตสำรวจฟ้าดินเล็ก ตรวจสอบสภาพจิตใจอย่างว่องไว ถึงได้ค้นพบว่าในดวงจิตของตนที่มีบัวเขียวหมื่นดอก มีดอกบัวแถบเล็กๆ แถบหนึ่งที่ยากจะสังเกตเห็นเกิดการโน้มเอียงลงไป เฉาจวิ้นรีบนั่งตัวตรงอย่างสำรวม ประคับประคองดอกบัวแต่ละดอกให้ ‘ตั้งตรง’ ขึ้นมาทันที
เว่ยจิ้นรอให้เฉาจวิ้นเก็บรวบรวมจิตแห่งมรรคาเรียบร้อยแล้วถึงได้พูดขึ้นว่า “คุณสมบัติการฝึกกระบี่ของเจ้าไม่เลวจริงๆ สามารถเก็บดวงจิตกลุ่มหนึ่งกลับมาได้เร็วเพียงนี้ หากเป็นผู้ฝึกกระบี่ทั่วไป ต่อให้คนข้างกายเอ่ยเตือนก็คงได้แค่มองดูจิตของตัวเองเกิดข้อบกพร่องคาตาเท่านั้น อาจารย์จั่วยินดีสอนเวทกระบี่ให้เจ้าก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล”
เฉาจวิ้นหัวเราะอย่างฉุนๆ “เซียนกระบี่ใหญ่เว่ย เจ้าไม่รู้จักเตือนข้าให้เร็วกว่านี้หรือ?”
เว่ยจิ้นส่ายหน้า “เจ้าไม่ใช่คนที่เพิ่งเดินขึ้นเขาฝึกตนเสียหน่อย คนอื่นปกป้องมรรคาไม่ใช่การประคับประคอง แต่เป็นการชี้ทางสว่างให้ ไม่ให้ถึงขั้นเดินแยก หลงเข้าไปผิดทาง”
เฉาจวิ้นถอนหายใจ “เหตุผลเป็นเหตุผลนี้จริง แต่ฟังแล้วก็ยังชวนให้คนอึดอัดขัดใจอยู่ดี”
เว่ยจิ้นยิ้มกล่าว “อายุมากกว่าข้าไม่น้อย ขอบเขตต่ำกว่าข้าสองขั้น แล้วต้องมาฟังคำพูดแบบนี้ แน่นอนว่าต้องขัดใจอยู่แล้ว”
เฉาจวิ้นรู้สึกว่าขนบธรรมเนียมของกำแพงเมืองปราณกระบี่ เอนเอียงไปหมดแล้ว
ผู้ฝึกลมปราณที่มาหาประสบการณ์ที่นี่ มีคนของทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางกับธวัลทวีปค่อนข้างมาก ฝ่ายหนึ่งตาสูงมองไม่เห็นหัวใครมากที่สุด อีกฝ่ายหนึ่งในกระเป๋ามีเงินให้ใช้เหลือเฟือ
จั่วโย่วกลายร่างเป็นรุ้งยาวมุ่งหน้าไปยังใต้หล้าเปลี่ยวร้าง แม้แต่ผู้ฝึกกระบี่ก่อกำเนิดอย่างเฉาจวิ้นยังมองตาค้าง ผู้ฝึกลมปราณเหล่านั้นแน่นอนว่ามีแต่จะยิ่งอกสั่นขวัญผวากันมากกว่า แต่ละคนหยุดยืนนิ่งอยู่บนหัวกำแพงเมืองราวกับไก่ไม้
จู่ๆ ก็มีคนพูดกลั้วหัวเราะขึ้นมา
“ตอนนี้ยังไม่อาจแบ่งเป็นตายกับเต๋าเหล่าเอ้อได้ ยังต้องฝ่าทะลุขอบเขตต่อไปจริงๆ เสียด้วย”
“จั่วโย่วจะเลื่อนเป็นขอบเขตสิบสี่ได้หรือไม่ ลู่จือจะเลื่อนเป็นขอบเขตบินทะยานได้หรือไม่ ล้วนเป็นเรื่องที่คู่ควรแก่การรอคอย”