ตอนที่ 2064
บทที่ 844.4 ร่วมกันโค่นเปลี่ยวร้าง
October 21, 2026
ซูหลางมั่นใจได้นานแล้วว่าในอนาคตยามที่ตนสวมชุดแพรกลับคืนบ้านเกิดจะต้องถือโอกาสผ่านทางแวะไปเยี่ยมเยือนซ่งอวี่เซาแห่งแคว้นซูสุ่ยและตระกูลหลิวแห่งแคว้นไฉ่อีเสียหน่อย จากนั้นก็ง่ายดายมาก ไม่ต้องไปมาหาสู่กันบ่อยๆ เพราะแบบนั้นจะดูเป็นวิธีการของคนต่ำช้าเกินไป แค่ต้องคอยดูแลสองฝ่ายอย่างลับๆ บ้างก็พอ
เฉินผิงอันเดินไปถึงปากตรอกพร้อมกับซูหลางก็เป็นฝ่ายหยุดเดินก่อน เอ่ยว่า “จากลากันตรงนี้”
ซูหลางกุมหมัดเอ่ยอำลา แต่จู่ๆ ก็อดไม่ไหวถามว่า “ไม่ทราบว่าตอนนี้เจ้าสำนักเฉินอายุเท่าไร?”
เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ไม่ถึงหนึ่งร้อย”
ซูหลางเอ่ยอย่างปลงอนิจจัง “เจ้าสำนักเฉินช่างเป็นผู้มีพรสวรรค์บนวิถีกระบี่จริงๆ ในสายตาของผู้เยาว์แล้ว ไม่ด้อยไปกว่าเซียนกระบี่ใหญ่เว่ยแห่งศาลลมหิมะเลย”
เฉินผิงอันเพียงคลี่ยิ้มไม่เอ่ยอะไร มิน่าเล่าเซียนกระบี่ไผ่เขียวท่านนี้ถึงอยู่กับโจวไห่จิ้งได้ คนหนึ่งไม่ดูบุปผาในคันฉ่องจันทราในสายน้ำ อีกคนหนึ่งไม่อ่านรายงานภูเขาสายน้ำ
ทางฝั่งของรถม้า โจวไห่จิ้งเอ่ยสัพยอกผ่านผ้าม่าน “เก๋อเต้าลู่ พวกเจ้าคงจะไม่ใช่ผู้ถวายงานในวังหลวงกระมัง หรือว่าเป็นฮ่องเต้ที่อยากพบข้าน้อย?”
ภิกษุน้อยที่นั่งอยู่ข้างเก๋อหลิ่งสองเท้าลอยอยู่กลางอากาศ รีบร้องภาษาพระธรรมคำหนึ่งทันที
กลิ่นหอมของเครื่องประทินโฉมในห้องโดยสารรถม้าลอดผ่านม่านไม้ไผ่ม่วงออกมาจางๆ รมจนภิกษุน้อยเกือบจะเวียนหัวตาลายแล้ว
เก๋อหลิ่งขับรถม้าอย่างคล่องแคล่ว คนรุ่นบิดาเป็นขุนนางหลัวเจี้ยง ตอนเด็กก็เรียนขี่ม้ายิงธนูมาอย่างคุ้นเคย เขายิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ปรมาจารย์โจวพูดเรื่องตลกแล้ว”
เณรน้อยรู้สึกอิจฉายิ่งนัก “ปรมาจารย์โจวเพิ่งเคยได้พบเจอกับอาจารย์เฉินวันนี้ก็ได้รับคำเรียกขานอย่างเคารพว่าอาจารย์มาจากอาจารย์เฉินแล้ว ช่างทำให้อาตมาอิจฉายิ่งนัก”
โจวไห่จิ้งพูดหยอก “เป็นภิกษุรูปหนึ่งก็สนใจชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้ด้วยหรือ?”
เณรน้อยรีบส่ายหน้าอย่างแรงทันที “รับคำว่า ‘ภิกษุ’ นี้ไม่ไหวหรอก อาตมายังไม่เคยเข้าพิธีอุปสมบทอย่างเป็นทางการเลย”
หนิงเหยากลับมาถึงโรงเตี๊ยมก็เจอกับคนสองคนที่ไม่คาดคิด จึงยิ้มถามว่า “พวกเจ้ามาได้อย่างไร?”
เผยเฉียน ในมือถือไม้เท้าเดินป่า เฉาฉิงหล่าง สวมชุดลัทธิขงจื๊อ
เผยเฉียนยิ้มตอบ “ก่อนหน้านี้ได้รับกระบี่บินส่งข่าวจากอาจารย์พ่อ บอกว่าจะอยู่ที่นี่ประมาณครึ่งเดือน ศิษย์พี่เล็กจึงให้เฉาฉิงหล่างมาร่วมงานแต่งที่นี่ บอกว่าอาจารย์พ่อไม่สะดวกจะออกหน้า สถานะของเฉาฉิงหล่างกลับค่อนข้างจะเหมาะสม ข้าก็เลยตามมาหาอาจารย์พ่อกับอาจารย์แม่ที่นี่”
เฉาฉิงหล่างประสานมือคารวะ “ศิษย์เฉาฉิงหล่างคารวะอาจารย์แม่”
เขาแอบผ่อนลมหายใจโล่งอก ในที่สุดเผยเฉียนก็ไม่ได้ลงไปนั่งคุกเข่าโขกหัวปังๆๆ โดยไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกแล้ว
ยืดตัวขึ้นตรง เฉาฉิงหล่างก็อธิบายว่า “เผยเฉียนเข้าเมืองหลวงมาพร้อมข้าครั้งนี้ เพราะศิษย์พี่เล็กต้องการป้องกันเรื่องไม่คาดฝันที่ไม่จำเป็น นอกจากนี้ข้าเองก็ต้องลาออกจากตำแหน่งขุนนางที่สำนักบัณฑิตฮั่นหลินอย่างเป็นทางการด้วย”
ออกจากแจกันสมบัติทวีป เดินทางลงใต้ไปเลือกสำนักเบื้องล่างที่ใบถงทวีป
เดิมทีก็เป็นความต้องการของศิษย์พี่เล็ก เพื่อรักษาสถานะของเปียนซิว (ชื่อตำแหน่งขุนนาง ทำหน้าที่เรียบเรียงตำราต่างๆ เช่นตำราประวัติศาสตร์ของแคว้น) แห่งสำนักบัณฑิตฮั่นหลินเอาไว้ บอกว่าศิษย์พี่เล็กย่อมต้องมีวิธี
แต่เฉาฉิงหล่างไม่ตอบตกลง รับเงินเดือนมาโดยไม่ทำงาน ไม่ไปขานชื่อในที่ว่าการ ถึงอย่างไรก็ไม่ถูกหลักมารยาท หากอยากให้จิตใจของตัวเองเที่ยงตรง ก็ต้องซื่อสัตย์กับตัวเองให้ได้เสียก่อน ในฐานะบัณฑิตสายเหวินเซิ่ง จำเป็นต้องใช้คำว่าจริงใจมาเป็นบรรทัดฐานในการทำสิ่งต่างๆ
หนิงเหยาพยักหน้า “อาจารย์พ่อของพวกเจ้าไปพบสหายคนหนึ่งในยุทธภพ อีกพักหนึ่งถึงจะกลับมา”
นางขอยืมมานั่งยาวสองตัวมาจากเถ้าแก่ผู้เฒ่า พอนั่งลงแล้ว หนิงเหยาก็ถามทันทีว่า “การถามหมัดที่ศาลเทพอัคคี ทำไมพวกเจ้าถึงไม่ไปดูสักหน่อยล่ะ?”
เผยเฉียนกล่าวอย่างเขินอาย “มารออาจารย์พ่อที่นี่สำคัญกว่า”
เฉาฉิงหล่างที่นั่งอยู่บนม้านั่งยาวอีกตัวไม่ได้พูดอะไร
บนถนนมีเด็กสาวคนหนึ่งเดินกระโดดโลดเต้นมา พอขยับเข้าใกล้โรงเตี๊ยมท่าทางก็สำรวมขึ้นหลายส่วนทันที
เด็กสาวไม่เกรงใจอาจารย์หนิง นางนั่งแปะลงข้างกายหนิงเหยา ถามอย่างสงสัยว่า “อาจารย์หนิง ไม่ได้ไปดูคนตีกันที่ศาลเทพอัคคีหรอกหรือ? สนุกมากเลยล่ะ เมื่อเทียบกับพวกเด็กๆ ของตรอกอี้ฉือกับถนนฉือเอ๋อร์ขว้างอิฐ ข่วนหน้ากันแล้วก็น่าดูกว่ามากจริงๆ”
หนิงเหยายิ้มกล่าว “ไปมาแล้ว แต่คนเยอะเกินไป บวกกับที่ไปสายก็เลยไม่ได้ที่นั่งดีๆ มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนัก”
เด็กสาวเอ่ยอย่างละอายใจ “ต้องโทษข้า ต้องโทษข้า ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าตรู่ กังวลว่าจะถูกท่านพ่อข้าขัดขวางก็เลยไม่ได้เรียกอาจารย์หนิงไปด้วย ข้ากับสหายในยุทธภพหลายคนได้ที่นั่งดีๆ แถบใหญ่เลยล่ะ!”
นางนั่งอยู่ข้างกายหนิงเหยา พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
“จอมยุทธ์หญิงโจวผู้นั้นสวยมากเลย!”
“เทพเซียนผู้เฒ่าอวี๋ก็สมคำเล่าลือจริงๆ เรียกได้ว่าเป็นยอดฝีมือล้ำโลกที่สามารถมอบตำราหรือไม่ก็ถ่ายทอดกำลังภายในหกสิบปีให้คนอื่นได้ง่ายๆ อย่างที่กล่าวถึงในตำรา อาจารย์หนิงก่อนหน้านี้ท่านคงเห็นแล้วกระมัง เขาบินลงมาจากฟ้าตลอดทาง แล้วก็มายืนอยู่บนเวทีประลอง บารมีอำนาจของยอดฝีมือเช่นนั้น มาดของปรมาจารย์เช่นนั้น สุดยอดไปเลย!”
“ไม่รู้จริงๆ ว่าเผยเฉียนที่ลำดับอยู่สูงกว่าพวกเขา จอมยุทธหญิงใหญ่เผยจะมีมาดห้าวหาญเพียงใด เพียงแค่นางถลึงตาคงต้องทำให้คนที่เป็นศัตรูกับนางอกสั่นขวัญผวา ตกใจจนบาดเจ็บภายในได้เลยกระมัง!”
“ข้าได้ยินมาว่าจอมยุทธหญิงเผยอายุไม่มาก เป็นผู้มีพรสวรรค์ด้านการฝึกยุทธที่ร้อยปีก็ยากจะพานพบ ฝึกปรือฝีมือหมัดเท้าจนเข้าขั้นนานแล้ว ทั่วร่างเปี่ยมไปด้วยความเที่ยงธรรม อาจารย์หนิง ท่านเองก็เป็นจอมยุทธหญิงที่ออกท่องยุทธภพ เคยโชคดีได้เห็นจอมยุทธหญิงเผยไกลๆ สักครั้งบ้างหรือไม่?”
หนิงเหยากลั้นขำ “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”
เด็กสาวคิดแล้วก็เอ่ยปลอบใจนางว่า “ไม่เป็นไรๆ ข้าเองก็ไม่เคยเห็นเหมือนกัน”
เผยเฉียนที่นั่งอยู่อีกข้างของหนิงเหยาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์รับฟังด้วยความปวดกบาล
โชคดีที่อาจารย์พ่อไม่อยู่
แล้วก็โชคดีที่หมี่ลี่น้อยซึ่งควบหน้าที่คนคาบข่าวและลำโพงกระจายข่าวไม่ได้ตามมาที่เมืองหลวงด้วย ไม่อย่างนั้นกลับภูเขาลั่วพั่วไปจะไม่ถูกพวกพ่อครัวเฒ่า เฉินหลิงจวินหัวเราะเยาะตายเลยหรือ
เฉาฉิงหล่างนั่งนิ่งอยู่บนม้านั่งยาวอีกตัวหนึ่งตลอดเวลา สองมือกำเป็นหมัดวางบนหัวเข่าเบาๆ สายตามองตรงไปเบื้องหน้า
เขาคลี่ยิ้มอบอุ่น วิญญูชนผู้อ่อนน้อม สุขุมหนักแน่น ก็หนีไม่พ้นเช่นนี้เอง
หนิงเหยาหันหน้ามายิ้มเอ่ยกับเผยเฉียน “ก่อนหน้านี้อาจารย์พ่อของเจ้าคิดอยากจะรับแม่นางหลิวไว้เป็นลูกศิษย์ แม่นางหลิวกลับไม่ยอมตกลง”
เผยเฉียนโน้มตัวไปข้างหน้า ยิ้มบางๆ ให้กับเด็กสาวคนนั้น