ตอนที่ 2070
บทที่ 846.2 เผด็จศึกไร้ศัตรู
October 21, 2026
ฟังเฉินผิงอันพูดอธิบายอย่างละเอียด หนิงเหยาพลันถามว่า “หนี้ภายนอกก้อนใหญ่ที่สุดที่ต้าหลีกู้ยืมมาจากสำนักโม่ ศาลบุ๋นจะช่วยชดใช้ให้จริงหรือ?”
เฉินผิงอันอืมรับหนึ่งที หนี้ก้อนนี้ เดิมทีก็เป็นเงินเทพเซียนจำนวนมหาศาล ดังนั้นการระดมพลโยกย้ายกองกำลังของกองทัพชายแดนราชสำนักต้าหลีในทุกวันนี้จึงยิ่งทำได้อย่างคล่องแคล่ว เจ้าหนี้รายใหญ่นอกเหนือจากนี้อย่างพวกสกุลอวี้แผ่นดินกลางและสกุลหลิวของธวัลทวีปนั้น สกุลซ่งต้าหลีคิดจะชดใช้กลับง่ายมาก ย่อมมีบนและล่างภูเขาของใบถงทวีปช่วยทำแทนให้
ดูเหมือนว่าไม่ว่าศิษย์พี่ชุยฉานจะทำอะไรก็ล้วนไม่เคยทิ้งเรื่องเละเทะไว้ให้คนข้างหลังต้องมาคอยเก็บกวาด
เห็นว่าเฉินผิงอันเริ่มเหม่อลอยอีกครั้ง หนิงเหยาก็ดึงมืออกมา เฉินผิงอันพลันคืนสติแล้วจึงเล่าเรื่องการพัฒนาของใต้หล้าไพศาลให้นางฟังต่อ
อาณาเขตของเก้าทวีปในไพศาล เทพแม่น้ำลำคลองที่ระดับขั้นค่อนข้างสูงแทบทั้งหมดซึ่งนำโดยตั้นตั้นฮูหยินแห่งหลุมน้ำลู่ผู้ควบคุมโชคชะตาน้ำบนแผ่นดิน ต่างก็แบกรับหน้าที่คล้ายคลึงกับผู้คุ้มภัยของยุทธภพ คอยเดินทางไปกลับเส้นทางทางน้ำของกุยซวีสี่แห่ง ต่างฝ่ายต่างบัญชาการณ์เสมียนเซียนน้ำ ภูตเผ่าพันธ์น้ำใต้การปกครองของจวนตัวเอง บุกเบิกท่าเรือกลางน้ำแต่ละแห่งขึ้นมาชั่วคราว ให้คอยรับส่งเรือข้ามฟากที่มาจากแต่ละทวีป
หูจวินใหญ่ห้าคนที่มีหลี่เย่โหวแห่งทะเลสาบเจี่ยวเยว่เป็นหนึ่งในนั้น ทุกวันนี้มีสามคนที่พอการประชุมในศาลบุ๋นผ่านพ้นไปก็ได้ถือโอกาสเลื่อนขั้นไปหนึ่งระดับ กลายมาเป็นสุ่ยจวินของมหาสมุทรแห่งหนึ่ง แบ่งอาณาเขตแยกกันพิทักษ์สี่มหาสมุทร
นอกจากนี้ศาลบุ๋นยังเปิดการแต่งตั้งแห่งลำน้ำใหญ่ขึ้นมาใหม่ หลังจากมีลำน้ำจี้ตู๋ของอุตรกุรุทวีปและลำน้ำฉีตู้ของแจกันสมบัติทวีปแล้ว ก็ได้ทยอยแต่งตั้งกง โหว ป๋อและสุ่ยเจิ้งของลำน้ำใหญ่กลุ่มใหม่ขึ้นมา เจียวเฒ่าของถ้ำเฟิงสุ่ยแห่งแม่น้ำเฉียนถังแจกันสมบัติทวีปก็เพิ่งจะได้เลื่อนขั้นชดเชยตำแหน่งหลินหลีป๋อของลำน้ำฉีตู้ เฉินผิงอันยังได้ยินมาว่าทางฝั่งของราชสำนักต้าหลีคล้ายจะตั้งใจให้หยางฮวาเทพวารีแห่งลำน้ำเถี่ยฝูได้เข้าไปชดเชยตำแหน่งฉางชุนโหวที่ว่างอยู่ชั่วคราว
ผู้ฝึกตนของไพศาลที่ทยอยกันเดินทางมาถึงใต้หล้าเปลี่ยวร้างแล้วมาปักหลักอยู่ที่ท่าเรือสามแห่ง กุยซวีสี่แห่ง เรียกได้ว่าไม่เคยได้หยุดพักแม้ชั่วขณะเดียว อาศัยเวทคาถาวิชาอภินิหารต่างๆ มาบงการมัลละยันต์และภูตหุ่นเชิดจำนวนมาก เปิดภูเขาย้ายสายน้ำ ขยับขุนเขาเคลื่อนทะเลสาบ สร้างค่ายกลใหญ่ไปตลอดเส้นทางของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง พูดถึงแค่สำนักการค้า ก็ได้โปรยเงินราวกับเม็ดฝนอย่างแท้จริงอยู่ที่ประตูใหญ่ของกุยซวีสี่แห่ง คอยเปลี่ยนแปลงฟ้าอำนวยของแต่ละสถานที่ เพิ่มเติมปราณวิญญาณฟ้าดิน จากนั้นให้ผู้ฝึกลมปราณย้ายภูเขามา ทำให้โชคชะตาขุนเขาสายน้ำมารวมกันไม่สลายหายไปไหน ส่วนผู้ฝึกตนของสำนักกสิกรรมและสำนักโอสถก็ได้ปลูกพืชเซียนและธัญพืชห้าชนิด เรียกลมเรียกฝน ผลัดเปลี่ยนชัยภูมิ โชคชะตาขุนเขาสายน้ำ เปลี่ยนมลพิษสกปรกของเปลี่ยวร้างให้กลายเป็นสถานที่สำหรับการฝึกตน หรือไม่ก็กลายเป็นผืนนาดีที่เหมาะแก่การเพาะปลูก…
หนิงเหยาถาม “สามทวีปอย่างใบถง ฝูเหยาและเกราะทอง ใต้หล้าเปลี่ยวร้างต้องช่วงชิงทรัพยากรปริมาณมหาศาลมาแน่ ทุกวันนี้ภูเขาทัวเยว่เอาไปใช้ที่ไหนแล้ว?”
โดยไม่ทันรู้ตัวก็ถูกเฉินผิงอันกุมมือเอาไว้
เฉินผิงอันเขย่ามือหนิงเหยาที่อยู่ในมือตัวเองเบาๆ นิ้วของนางเย็นเล็กน้อย เขายิ้มตาหยีเอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้มีการประชุมที่ศาลบุ๋น เรื่องนี้ก็คือเรื่องสำคัญในสำคัญอีกที อันที่จริงตอนแรกคนหลายคนต่างก็หลงลืมไป ดูเหมือนว่าตอนนี้จะยังไม่มีเบาะแสที่แน่ชัด ไม่มีคนที่สามารถให้คำตอบที่แท้จริงได้”
ดื่มเหล้าหมักร้อยบุปผาหนึ่งกาหมดไป โยนกาเหล้าว่างเปล่าคืนให้เฉินผิงอัน เว่ยจิ้นก็เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ฉีถิงจี้และลู่จือมาที่นี่ แต่แค่หยุดพักอยู่ครู่เดียว เพียงไม่นานก็ต่างคนต่างพาสิบแปดกระบี่ของสำนักกระบี่หลงเซี่ยงกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าไปยังท่าเรือสองแห่งอย่างท่าเรือปิ่งจู๋และท่าเรือโจ่วหม่า”
ถึงอย่างไรเว่ยจิ้นก็มีตำแหน่งเป็นเค่อชิงที่ได้รับการบันทึกชื่อของภูเขาลั่วพั่วในนาม เรื่องของการเข้าร่วมงานพิธีที่ภูเขาตะวันเที่ยง เขาเองก็มีส่วนเหมือนกัน
เฉาจวิ้นที่ถือว่าเป็นผู้ฝึกตนของภูเขาลั่วพั่วครึ่งตัวแล้วนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้เช่นกัน เขาหมุนจอกเหล้าในมือเล่น เอ่ยว่า “แม้ว่าทางศาลบุ๋นจะเคยมีคำเตือน ไม่อนุญาตให้ผู้ฝึกลมปราณออกไปโดยพลการ ต่อให้จะได้รับผลเก็บเกี่ยวเพิ่มเติมมาก็ล้วนไม่อาจนับรวมเป็นคุณความชอบทางการสู้รบได้ แต่ก็ยังมีผู้ฝึกลมปราณหลายกลุ่มที่ไม่เคารพกฎ ข้ามดินแดนเดินทางไกลไปโดยพลการ”
เฉินผิงอันพยักหน้า “หวังฉกฉวยผลประโยชน์ ผลเป็นอย่างไร?”
เฉาจวิ้นที่ดื่มเหล้าไปหนึ่งอึกเบ้ปาก “ยังจะเป็นอย่างไรได้อีก คนตายเพราะทรัพย์สิน นกตายเพราะอาหารน่ะสิ คิดว่าใต้หล้าเปลี่ยวร้างคือสถานที่ที่สามารถไปมาได้ตามใจชอบจริงๆ หรือไร ล้วนตายอย่างเฉียบพลันกันไปหมดแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่เหลือกระทั่งซากศพ ยังไม่เหลือร่องรอยใดๆ ทิ้งเอาไว้ ดูเหมือนว่าหลังจบเรื่องแม้แต่ผู้ฝึกตนสำนักหยินหยางก็ยังทำนายหาสาเหตุไม่ออก”
เฉาจวิ้นรินเหล้าอีกหนึ่งจอก “ได้ยินมาว่าเมื่อหลายวันก่อน ตรงหน้าประตูแห่งหนึ่งที่เชื่อมโยงกับกุยซวี ยังมีผู้ฝึกตนอิสระขอบเขตเซียนเหรินของเกราะทองทวีป แต่ข้าจำชื่อไม่ได้แล้ว พี่ชายท่านนี้คงรู้สึกว่าอาศัยขอบเขตและวิชาการหลบหนีทำให้มีโอกาสได้ฉกฉวย ก็เลยแอบไปเยือนภูเขาที่ตั้งพรรคแห่งหนึ่งของเผ่าปีศาจ หมายจะปล้นสะดมสักรอบแล้วค่อยเผ่นหนีออกมา ผลเป็นอย่างไรเจ้าลองเดาดูสิ?”
เฉินผิงอันส่ายหน้า “เดาไม่ถูก”
“เหล้าหมักเลิศรสเช่นนี้ ขาดกับแกล้มไปสักหน่อย”
เฉาจวิ้นสูดเหล้าหนึ่งคำ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย “ตอนที่กลับมา เหลือชีวิตแค่ครึ่งเดียว ดูเหมือนว่าจะผลาญวัตถุแห่งชะตาชีวิตระดับอาวุธกึ่งเซียนชิ้นหนึ่งไปถึงพอจะฝืนรักษาจิตวิญญาณเอาไว้ได้ ขอบเขตหล่นลงมาที่ก่อกำเนิด อันที่จริงไอ้หมอนี่ก็ถือว่าระมัดระวังมากแล้ว ได้ส่งหุ่นเชิดเซียนดินไปสำรวจก่อน ก่อกวนไปยกใหญ่แต่กลับไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น เขาถึงได้ปรากฏตัว แต่กลับไปเจอผู้ฝึกตนอายุน้อยกลุ่มหนึ่งเข้าพอดี ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเฝ้าตอรอกระต่าย รอให้เขาตกเข้ามาในวงล้อม เขาถึงกับเห็นหน้าตาและจำนวนคนของอีกฝ่ายไม่ชัดด้วยซ้ำ เพียงแค่ชั่วพริบตาก็มีจุดจบเช่นนี้แล้ว”
เฉินผิงอันกล่าวอย่างเฉยเมย “พอๆ กับการตกปลา จับใหญ่ปล่อยเล็ก พวกเขารอล่าผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนของใต้หล้าไพศาลโดยเฉพาะ คุณความชอบทางการสู้รบที่มอบไปให้เปล่าๆ ไม่เอาก็เสียเปล่าน่ะสิ”
เซียนเหรินคนหนึ่งที่แม้แต่เฉาจวิ้นยังจำชื่อไม่ได้ หลังจากเฉินผิงอันกลับมายังใต้หลาไพศาลก็ยังไม่เคยได้ยินว่าบนสนามรบเกราะทองทวีปมีผู้ฝึกตนอิสระขอบเขตเซียนเหรินคนใดปรากฎตัว เผยเฉียนไม่เคยพูดถึง ตนที่อยู่ศาลบุ๋นก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน
เฉินผิงอันพลันขมวดคิ้วแน่น เอ่ยเสียงทุ้มหนัก “ไม่ถูก! เว่ยจิ้น เจ้ารีบส่งกระบี่บินแจ้งข่าวไปเตือนอาจารย์เฮ้อให้ระวังคนผู้นี้!”
“ผู้ฝึกตนอิสระขอบเขตเซียนเหรินคนนี้ตายไปแล้วจริงๆ ทั้งยังตายอย่างจริงแท้แน่นอนแล้ว!”
“สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าคนที่สุดท้ายมีชีวิตรอดกลับมาเป็นเทพเซียนจากฝ่ายใดกันแน่ ต่อให้จะเป็นแค่ผู้ฝึกตนก่อกำเนิดอย่างที่บอกจริงๆ ก็สามารถสร้างความวุ่นวายครั้งใหญ่ได้เหมือนกัน”
เว่ยจิ้นสะบัดชายแขนเสื้อ แสงกระบี่เส้นหนึ่งพุ่งวูบออกไปยังม่านฟ้า เตือนอริยะปราชญ์ผู้มีเทวรูปตั้งอยู่ในศาลบุ๋น
อริยะปราชญ์ผู้มีเทวรูปซึ่งเฝ้าพิทักษ์สถานที่แห่งนี้แซ่เฮ้อ
เฉินผิงอันพลันถาม “เป็นช่องทางกุยซวีแห่งใด?”
เฉาจวิ้นชิงตอบ “ฉิงจี”
เฉินผิงอันเปลี่ยนคำพูดใหม่ “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องส่งกระบี่บินไปแล้ว สามารถเก็บกลับมาได้ พวกเราอย่าได้ปล่อยไก่ แหวกหญ้าให้งูตื่นดีกว่า”
เว่ยจิ้นเองก็คร้านจะถามอะไรให้มากความ ถอนกระบี่บินส่งข่าวกลับมาทันที
ตรงกุยซวีเทียนมู่คือรองเจ้าลัทธิสองท่านของศาลบุ๋นกับผู้อำนวยการใหญ่ของสถานศึกษาสามแห่งที่ร่วมมือกันจัดการดูแล
ที่เสินเซียงมีฝูลู่อวี๋เสวียนที่สามารถหวนกลับมายังโลกมนุษย์ได้ตลอดเวลา จ้าวเทียนไล่เทียนซือใหญ่แห่งภูเขามังกรพยัคฆ์ ว่ากันว่าจะสะพายกระบี่เดินทางไกลไปเยือนเปลี่ยวร้างเพื่อตามหาบรรพบุรุษย้ายภูเขา และยังมีฮว่อหลงเจินเหรินที่เคยลงมือในใต้หล้าเปลี่ยวร้างไปแล้วครั้งหนึ่ง รวมไปถึงป๋ายฉางเซียนกระบี่ใหญ่แห่งอุตรกุรุทวีปที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน
ทางฝั่งของฉิงจี คือเจิ้งจวีจงแห่งนครจักรพรรดิขาว เผยเปยเทพีแห่งการต่อสู้ของต้าตวน และยังมีไหวอินผู้ฝึกตนใหญ่หนึ่งในสิบคนของแผ่นดินกลาง กวอโอ่วทิงผู้ฝึกตนเผ่าปีศาจขอบเขตบินทะยานของภูเขาต้นไม้เหล็ก หลิวทุ่ยเจ้าสำนักเทียนเหยาเซียงของฝูเหยาทวีป ชงเชี่ยนเซียนเหรินหญิงแห่งหลิวเสียทวีป นางยังเป็นเจ้าของพื้นที่มงคลซงอ่าย อยู่ในสำนัก สถานะของชงเชี่ยนค่อนข้างคล้ายคลึงกับเจียงซ่างเจินที่ได้ครอบครองพื้นที่มงคลถ้ำเมฆาของใบถงทวีป
รื่อจุ้ยก็มีซูจื่อ หลิ่วชี ซ่งจ่างจิ้งแห่งต้าหลี เหวยอิ๋งเจ้าสำนักกุยหยก
เฉาจวิ้นถามอย่างระมัดระวัง “ไม่ต้องเตือนสักหน่อยจริงๆ หรือ? หากพวกเรารู้เรื่องแล้วไม่รายงาน หลังจบเรื่องทางศาลบุ๋นอาจกล่าวโทษเอาได้ แล้วยังเป็นโทษที่ไม่เล็กเลยนะ”