ตอนที่ 2089
บทที่ 851.3 เฉินสืออี
October 21, 2026
ในสายตาของเด็กชายเวลานั้นค่อยๆ ส่องประกายสดใส สว่างเจิดจ้าจนราวกับว่าดวงตาคู่หนึ่งมีทั้งดวงตะวันและจันทราอยู่ในนั้น
เด็กจากตรอกยากจนที่เป็นกำพร้าไร้ที่พึ่งคนหนึ่ง ในช่วงเวลานั้นได้ปล่อยประกายความเป็นมนุษย์ที่เจิดจ้าหาใดเปรียบออกมา
นั่นก็คือความหวัง
และความเป็นมนุษย์กับความหวังเช่นนี้นี่เองที่คอยประคับประคองให้เด็กชายได้เติบใหญ่
อาจารย์ผู้เฒ่าหันหน้าไปมอง มีกำแพงแถบหนึ่งกั้นขวาง มองไกลๆ ไปยังทะเลสาบซูเจี่ยนในอนาคตแห่งนั้น มองเห็นนักบัญชีที่ใบหน้าซูบซีด จิตใจแห้งเหี่ยวเศร้าซึมคนนั้น
อาจารย์ผู้เฒ่าดึงสายตากลับมา ถอนหายใจ ชุยฉานที่เดินไปบนคมกระบี่ (เปรียบเปรยว่าเสี่ยงอันตราย) ผู้นี้ ปีนั้นไม่กลัวว่าเฉินผิงอันจะต่อยให้กู้ช่านตายด้วยหมัดเดียว หรือไม่ก็จากไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราวกันจริงๆ หรือ?
หากเส้นสายของนิสัยใจคอความเป็นคนของเฉินผิงอันขาดสะบั้นไปนับแต่นี้ ภัยแฝงที่ทิ้งไว้เบื้องหลังจะใหญ่มากจนมิอาจจินตนาการได้ วันหน้าการเดินทางไกลหาประสบการณ์ในแต่ละครั้งของเฉินผิงอัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขัดเกลาด้านจิตใจเมื่อรับหน้าที่เป็นอิ่นกวาน จะทำให้ความสามารถในการอำพรางความผิดของเฉินผิงอันขยับเข้าใกล้การหลอกคนอื่นและหลอกตัวเองของชุยฉานอย่างไร้ที่สิ้นสุด กลายมาเป็นว่าแม้แต่เทพก็ไม่รู้ผีก็ไม่เห็น
มารดามันเถอะ หากเจ้าซิ่วหู่ไม่ทันระวัง ไม่แน่ว่าเฉินผิงอันในวันนี้อาจจะกลายเป็นหนึ่งนั้นที่ ‘ซ่อมเก่าให้กลายเป็นเก่า ไม่ได้ให้กลายเป็นใหม่เอี่ยม’ ไปแล้ว
อาจารย์ผู้เฒ่าพึมพำ สบถด่าไปหนึ่งประโยค
เฉินหลิงจวินยืนอยู่หน้าประตูบ้านของนายท่านตัวเองตลอดเวลา อยู่ตรงนี้ จิตใจสงบมากหน่อย
อาจารย์ผู้เฒ่าหันหน้ามายิ้มเอ่ย “จิ่งชิง เจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะไปสถานที่แห่งหนึ่ง แปบเดียวก็กลับมาแล้ว”
เฉินหลิงจวินรีบยืดเอวตั้งตรงทันที ตอบรับด้วยเสียงดังกังวาน “รับบัญชา! ข้าจะยืนนิ่งๆ อยู่ตรงนี้ไม่ขยับไปไหนแล้ว!”
ศาลเทพวารีแห่งหนึ่งของแคว้นชิงหลวน ศาลพ่อปู่ลำคลองที่กินอาณาบริเวณสิบกว่าไร่ โชคดีไม่ถูกไฟสงครามลามมาเดือดร้อน สามารถรักษาเอาไว้ได้ ทุกวันนี้ควันธูปยิ่งนานวันก็ยิ่งโชติช่วง
กลางระเบียงชั้นที่สี่ของเรือน อาจารย์ผู้เฒ่ายืนอยู่ด้านล่างกำแพงแห่งนั้น ตัวอักษรที่เขียนบนกำแผงมีทั้งประโยคว่า ‘ฟ้าดินผสานเป็นหนึ่ง’ ‘เผยเฉียนและอาจารย์พ่อมาเยือนที่แห่งนี้’ ของเผยเฉียน แล้วก็มีตัวอักษรฉ่าวซูของจูเหลี่ยนที่เขียนด้วยน้ำหมึกอ่อนจาง ร้อยกว่าตัวอักษร เขียนเสร็จในรวดเดียว แต่ความสนใจส่วนใหญ่ของอาจารย์ผู้เฒ่ากลับอยู่ที่ตัวอักษรสองประโยคซึ่งเขียนแบบบรรจงที่อยู่ด้านบนมากกว่า
อาจารย์ผู้เฒ่าเงยหน้ามองดูตัวอักษรแล้วลูบหนวดยิ้ม
จันทราบนนภา พระจันทร์ในโลกหล้า แบกหีบหนังสือทัศนาจร เหนือไหล่มีแสงจันทร์ ยืนสูงพิงรั้วมองจันทร์ ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำแตกแต่กลม
สายลมบนภูเขา สายลมริมสายน้ำ ขี่กระบี่เดินทางไกลใต้ฝ่าเท้าคือสายลม สายลมพลิกเปิดตำราอริยะปราชญ์ สายลมพัดผ่านจอกแหนล่องลอยพบพา
สายลมจันทราไร้ที่สิ้นสุด จันทร์เสี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นจันทร์เต็มดวงแล้วได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง ช่างกล่าวได้ดีจริงๆ
ลู่เฉินที่อยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่บอกว่าดวงจันทร์บนฟ้าคือหิมะที่มารวมตัวกัน หิมะบนโลกมนุษย์คือดวงจันทร์ที่ปริแตก สืบสาวราวเรื่องกันแล้วก็ยังคงพูดถึงการไปกลับครั้งแล้วครั้งเล่า
ส่วนตัวอักษรฉ่าวซูที่เขียนไว้บนผนังของจูเหลี่ยน ร้อยกว่าตัวอักษร ล้วนถือเป็นถ้อยคำโดยมิได้ตั้งใจ ในความเป็นจริงแล้วนอกเหนือจากตัวอักษรแล้ว หากไม่พูดถึงเนื้อหา สิ่งที่ต้องการแสดงออกอย่างแท้จริงยังคงเป็นความหมายของ ‘รวมและสลาย’ ของประโยคที่ว่า ‘รวมกันเหมือนขุนเขา แยกสลายเหมือนลมฝน’ มากกว่า จูเหลี่ยนในอดีตและลู่เฉินในตอนนี้ ถือเป็นการขานรับกันอยู่ไลๆ ซึ่งเป็นความลี้ลับมหัศจรรย์อย่างหนึ่ง
มรรคาจารย์เต๋ามาเจอกับลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่ดีแต่ชอบชมเรื่องสนุก ไม่ชอบความสงบสุข ไยเวลาพูดจาถึงยังใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างเช่นนั้นได้อีก
สุดท้ายก่อความเคลื่อนไหวครึกโครมขนาดนี้อยู่ในถ้ำสวรรค์หลีจู ลู่เฉินที่เคยมาตั้งแผงอยู่ที่นี่นานหลายปี คนที่คอยช่วยผลักดันคลื่นมรสุมอยู่อย่างลับๆ ต้องนับเขาไปด้วยคนหนึ่ง มิอาจปฏิเสธได้เลย
ครั้งนี้ยอมให้เฉินผิงอันยืมมรรคกถาขอบเขตสิบสี่ของบนร่างชั่วคราว เดินทางไปเยือนพื้นที่ใจกลางของเปลี่ยวร้างร่วมกับผู้ฝึกกระบี่ทั้งหลาย ถือเป็นการทำความดีชดใช้ความผิดแล้ว
การที่ก่อนหน้านี้มรรคาจารย์เต๋ายินดีที่จะรอดูอีกหน่อย ทางเลือกที่เฉินผิงอันซึ่งเป็นอิ่นกวานหนุ่มเลือกมา คือสิ่งที่สำคัญอย่างถึงที่สุด
ย้อนกลับมาที่ตรอกหนีผิง
อาจารย์ผู้เฒ่าเดินไปอยู่ข้างกายเฉินหลิงจวิน มองกำแพงดินเหนียวที่อยู่ในลานบ้าน สามารถจินตนาการได้ว่าตอนที่เจ้าของบ้านยังเป็นเด็กชาย แบกผักป่าหนึ่งตะกร้ากลับจากลำคลองมาที่บ้าน ในมือมักจะถือหญ้าหางสุนัขร้อยปลาเล็กปลาน้อยไว้เป็นพวง เอาไปตากแดดทำเป็นปลาตากแห้ง ไม่ยอมปล่อยให้เสียเปล่าแม้แต่น้อย กัดเคี้ยวดังกร้วมๆ ปลาแห้งทั้งตัว เด็กชายมีแต่จะกลืนลงท้องไปทั้งชิ้น บางทีอาจจะยังไม่อิ่ม แต่ก็ทำให้มีชีวิตรอดต่อไปได้
สำหรับชาวบ้านแล้วเรื่องกินเป็นเรื่องสำคัญใหญ่เทียมฟ้า
ห้าธัญพืชและแพรพรรณ คือรากฐานในการเลี้ยงดูผู้คน
ทุกบ้านทุกครอบครัว ต้องมีเสื้อผ้าสวมใส่มีอาหารให้กินอิ่ม
คนเดินถนน สวมรองเท้าเสื้อผ้าให้ความอบอุ่น
อาจารย์ผู้เฒ่าเอาสองมือไพล่หลัง ยืนอยู่นอกประตูมองไปด้านในประตู เงียบงันไปนาน
เฉินหลิงจวินฟุบตัวอยู่บนหัวกำแพงผนังดิน สองเท้าลอยห้อยอยู่กลางอากาศ พึมพำว่า “ปรมาจารย์มหาปราชญ์ แม้ว่านายท่านของข้าจะเป็นเซียนกระบี่ เป็นปรมาจารย์ผู้ฝึกยุทธ เป็นเจ้าขุนเขาของภูเขาลั่วพั่ว เป็นใต้เท้าอิ่นกวานของกำแพงเมืองปราณกระบี่ แต่ข้ารู้ว่าสถานะที่นายท่านบ้านข้าคิดถึงพะวงหามากที่สุดยังคงเป็นการที่ได้เป็นบัณฑิตอย่างสมศักดิ์ศรี ตลอดทางที่เดินมานี้ไม่ง่ายเลย หลักการเหตุผลพูดจนฟ้าทะลุ ข้าวที่ไม่อยากกินมากที่สุดในใต้หล้าก็ยังไม่ใช่ข้าวร้อยบ้านหรอกหรือ? (เปรียบเปรยถึงคนที่คนอื่นต้องคอยหยิบยื่นอาหารให้จึงเติบโตมาได้ มักใช้กับเด็กกำพร้า ขอทาน) เพราะตัวเองไม่มีบ้านแล้ว ถึงจำต้องกินข้าวร้อยบ้าน อีกทั้งนายท่านของข้ายังเป็นคนเห็นแก่ความสัมพันธ์ในวันวานมากที่สุด ทั้งรู้บุญคุณคนมากที่สุด บุพเพกับพวกผู้อาวุโสได้มาอย่างไร ไม่ใช่ว่าหล่นลงมาจากฟ้าเสียหน่อย แต่เป็นเพราะนายท่านบ้านข้าคุยกับพวกคนเฒ่าคนแก่มาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ดังนั้นอันที่จริงหลายปีมานี้จึงยากลำบากอย่างมาก ทุกครั้งที่กลับมาถึงบ้านเกิดก็มักจะมานั่งอยู่ที่นี่ เป็นเพราะนายท่านกำลังเตือนตัวเองว่าเป็นคนไม่ควรลืมกำพืดของตัวเอง ท่านผู้อาวุโสคือบรรพจารย์ของบัณฑิต ห้ามอนุญาตให้คนอื่นรังแกเขานะขอรับ”
อาจารย์ผู้เฒ่ายิ้มเอ่ย “แล้วถ้าเป็นคนที่ลืมกำพืดตัวเอง นายท่านบ้านเจ้าก็จะมีชีวิตที่สบายกว่านี้หรือ?”
เฉินหลิงจวินตอบอย่างไม่ลังเล “คนดีสงบสุขปลอดภัยไปชั่วชีวิต สงบสุขปลอดภัยทั้งชีวิตเพื่อเป็นคนดี!”
อาจารย์ผู้เฒ่ายิ้มกล่าว “นี่เป็นเรื่องที่งดงามเรื่องหนึ่งจริงๆ คู่ควรให้พวกเราฝากความหวังเอาไว้”
เฉินหลิงจวินยิ้มกว้าง ฟุบตัวอยู่บนราวระเบียง ในที่สุดก็พอจะทำอะไรเพื่อนายท่านบ้านตนได้บ้างแล้ว
ดูเหมือนว่าเวลานี้อาจารย์ผู้เฒ่าจะอารมณ์ดีมาก เขาตบไหล่ของเด็กชายชุดเขียว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ไป”
เฉินหลิงจวินปล่อยมือ พอทิ้งตัวลงพื้นแล้วก็เอ่ยอย่างอัดอั้นว่า “ปรมาจารย์มหาปราชญ์ ต่อจากนี้จะไปที่ไหนหรือ? ไปเดินเล่นที่ศาลบุ๋นบู๊ดีไหม?”
อาจารย์ผู้เฒ่ายิ้มตาหยีเอ่ยว่า “ขนาดไหล่ของมรรคาจารย์เต๋าก็ยังเคยตบมาแล้ว ขาดไปแค่ท่านเดียวเท่านั้น วันหน้ายามอยู่บนโต๊ะสุราพูดถึงวีรบุรุษผู้กล้า ใครเล่าจะมาเป็นคู่ต่อกรของเจ้าได้?”
เฉินหลิงจวินเหงื่อแตกเต็มศีรษะ โบกมือเป็นพัลวัน ไม่เอ่ยอะไรสักคำ
ปรมาจารย์มหาปราชญ์ ท่านแกล้งข้าหรือไร?!