ตอนที่ 2099
บทที่ 854.4 คำตอบของปริศนาที่ทายผิด
October 21, 2026
ป๋ายเสวียนคีบอาหารให้ชุยตงซานทันใด ถามอย่างใคร่รู้ว่า “นอกจากใต้เท้าอิ่นกวานแล้ว สรุปว่ามีใครที่เผยเฉียนกลัวหรือไม่?”
ชุยตงซานตอบ “มีสิ กวอจู๋จิ่วไงล่ะ”
ป๋ายเสวียนอึ้งค้างไปนาน แน่นอนว่าเขาต้องเคยได้ยินเรื่องของกวอจู๋จิ่วของที่บ้านเกิด เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงเลื่องลือคนหนึ่ง ดูเหมือนว่านางจะเข้าไปอยู่คฤหาสน์หลบร้อนเพื่อรับหน้าที่เป็นผู้ฝึกกระบี่สายอิ่นกวานด้วย
หลังจากอาหารมื้อหนึ่งผ่านไป หน่วนซู่และหมี่ลี่น้อยก็ช่วยกันเก็บถ้วยชาม แต่สุดท้ายยังคงเป็นพ่อครัวเฒ่าที่ไม่ยอมให้แม่นางทั้งสองช่วยเหลือ ผูกผ้ากันเปื้อนไว้ที่เอวแล้วเข้าไปทำความสะอาดห้องครัวเพียงลำพัง
จูเหลี่ยนเก็บกวาดทำความสะอาดเสร็จเรียบร้อยก็ปลดผ้ากันเปื้อนออก เดินมานอกห้องครัวแล้วหัวเราะ
ทุกคนต่างเป็นคนเขียนตำราในชีวิตของตัวเอง ขณะเดียวกันการมองดูคนอื่นก็คือการเปิดตำรา
บางทีโลกอาจดูเบาพวกเราอย่างมาก แต่พวกเรากลับเห็นตัวเองสำคัญเกินไป
……
เรือข้ามฟากลำหนึ่งขยับเข้ามาในอาณาเขตของเมืองหลวงต้าหลีช้าๆ ผู้ฝึกตนสายแผนภูมิดินสองคนอย่างซ่งซวี่และอวี๋อวี๋ต่างก็ทะยานลมมาขึ้นเรือ
ซ่งจี๋ซินวางตำราในมือลง เดินออกจากห้องมาที่หัวเรือ
ซ่งซวี่กุมหมัดเอ่ย “ผู้ถวายงานต้าหลีซ่งซวี่ขึ้นเรือมาพบท่านอ๋อง”
อวี๋อวี๋กุมหมัดยิ้มกล่าว “อวี๋อวี๋คารวะท่านอ๋อง”
ซ่งจี๋ซินยิ้มเอ่ย “นี่คือวางท่าว่าหน้าที่ก็ต้องเป็นหน้าที่อย่างนั้นหรือ?”
ซ่งซวี่เอ่ยอย่างจนใจ “หลานคารวะเสด็จอา”
ซ่งจี๋ซินกล่าวว่า “ขอแค่ข้าถอดชุดคลุมอ๋องที่อยู่บนร่างตัวนี้ออก ก็จะเป็นแค่ชาวบ้านอำเภอไหวหวงคนหนึ่งที่มาเที่ยวเมืองหลวง พวกเจ้าไม่ต้องตื่นเต้น”
ซ่งซวี่ส่ายหน้า ยังคงยืนกรานในความคิดของตัวเอง “เสด็จอา ท่านยังคงทำเช่นนี้ไม่ได้อยู่ดี”
ซ่งจี๋ซินหันหน้าไปมองแม่นางน้อยที่มีชาติกำเนิดมาจากสุกลอวี๋เสาค้ำยันแคว้น ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “ไปหาเหล้าดื่มเองเถอะ หาเจอได้เท่าไรก็ล้วนถือเป็นของเจ้า”
ในอดีตตอนที่อยู่จวนอ๋องเจ้าเมือง ซ่งจี๋ซินกับสิบคนของสายแผนภูมิดินต่างไม่ถือว่าเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน ทั้งไม่ได้ดึงมาเป็นพวก แต่ก็ไม่ห่างเหิน หยุดอยู่แค่พอสมควร
อวี๋อวี๋ใช้หมัดทุบฝ่ามือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลิงโลด เสด็จอาของซ่งซวี่ท่านนี้ช่างเป็นคนมีคุณธรรมอันดับหนึ่งเสียจริง เสียดายที่ทุกวันนี้ยังไม่แต่งภรรยามีบุตร ไม่รู้ว่าวันหน้าสตรีคนใดจะโชคดี
ในเมื่อได้รับคำสั่งจากท่านอ๋องแห่งพื้นที่ศักดินา นางจึงตั้งใจไปค้นหาสุราอย่างเต็มที่
ซ่งจี๋ซินหันหน้าไปเอ่ยกับผู้ฝึกตนติดตามกองทัพคนหนึ่งของจวนอ๋องเจ้าเมือง “สั่งการลงไป เรือข้ามฟากจะจอดที่นี่ชั่วคราว ไม่รีบร้อนออกเดินทาง”
ผู้ฝึกตนพยักหน้ารับแล้วจากไปอย่างเงียบเชียบ
ซ่งจี๋ซินฟุบตัวอยู่บนราวรั้ว ซ่งซวี่ยืนอยู่ด้านข้างอย่างนอบน้อม
คนหนึ่งคืออ๋องเจ้าเมือง คนหนึ่งคือองค์ชาย พากันก้มมองขุนเขาสายน้ำสกุลซ่งเบื้องใต้เรือข้ามฟากด้วยกัน
ซ่งจี๋ซินถามชวนคุย “พบหน้ากันครั้งนี้ ดูเหมือนว่าเจ้าจะโตขึ้นอีกแล้ว คิดตกแล้วหรือไร?”
ซ่งซวี่พยักหน้ารับ
ซ่งจี๋ซินไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้มากนัก ต่อให้เป็นในครอบครัวเดียวกัน แต่ขอแค่มีคนมาก เจ้าประมุขตระกูลก็ยังมีใจลำเอียงน้อยใหญ่ต่อบุตรชายหญิงอย่างเลี่ยงไม่ได้
อะไรที่เรียกว่าลำเอียง ก็คือฝนตกเหมือนกัน ทว่าน้ำฝนที่ตกลงในที่นาของตนกลับน้อยกว่าของคนอื่น
คำปลอบใจของคนที่อยู่ข้างๆ ต่อให้มาจากความหวังดี ทำนองว่าไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวก็ดีขึ้น ทว่าคนฟังกลับเหมือนต้องดื่มน้ำรสขมกาหนึ่งจนเต็มอิ่ม ส่วนคนพูดก็ยัดน้ำตาลเล็กน้อยเข้ามาในปาก หลังจากนั้นมีแต่จะทำให้คนยิ่งรู้สึกขมขื่นมากกว่าเดิม
ราชสำนักในทุกวันนี้ ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีปรีชาฌานทางด้านการปกครอง มีคุณูปการทางด้านการสู้รบ ถูกมองเป็นจักรพรรดิที่มากความสามารถที่สุดของสกุลซ่งต้าหลี
ซ่งจี๋ซินยิ้มเอ่ย “ตัวเองคิดตกแล้วก็ดีแล้ว เอาของขวัญมาให้เจ้าชิ้นหนึ่ง เป็นแท่นฝนหมึกสองอัน ล้วนเป็นของเลียนแบบ ว่ากันว่าพลัดหลงมาจากเชื้อพระวงศ์จูอิ๋งเก่า มีค่าแค่ไม่กี่เหรียญเงินเทพเซียนเท่านั้น”
แท่นฝนหมึกสองอันเลียนแบบแท่นฝนหมึกสามสิบหกถ้ำสวรรค์ และแท่นฝนหมึกเจ็ดสิบสองพื้นที่มงคล ล้วนใช้ไม้จื่อถานฝังเลื่อมด้วยหยกทำเป็นกล่องบรรจุ ห่อด้วยผ้าแพรปักลาย แกะสลักด้วยอักษรลี่ซู ด้านหลังแท่นฝนหมึกแต่ละชิ้นมีตาหิน (ลักษณะเป็นวงๆ บนพื้นหินคล้ายดวงตา จึงเรียกว่าตาหิน) สามสิบหกดวงและเจ็ดสิบสองดวง ก็เหมือนอย่างที่ซ่งจี๋ซินบอก ไม่ถือว่ามีราคา ก็แค่มีความหมายที่ดีซึ่งถือว่าให้เป็นนิมิตหมายที่ดีได้ ในเมือซ่งซวี่ตัดสินใจว่าจะสงบใจฝึกตน เป็นเทพเซียนบนภูเขา ซ่งจี๋ซินที่เป็นเสด็จอามอบของชิ้นนี้ให้กับหลานชายก็เหมาะสมอย่างยิ่ง หากซ่งซวี่ยังคิดไม่ตกก็สามารถถือว่าเป็นคำเตือนด้วยความปรารถนาดีได้
ซ่งจี๋ซินถามชวนคุย “เจอเฉินผิงอัน ได้พูดคุยกันแล้วหรือ?”
ซ่งซวี่ยิ้มเจื่อนเอ่ยว่า “กล้ำกลืนความยากลำบากไปเสียเต็มอิ่ม สู้ไม่ได้ แล้วก็วางแผนเล่นงานไม่ได้”
ซ่งจี๋ซินที่เป็นผู้อาวุโสกลับไม่ค่อยมีเมตตาธรรมเท่าใดนัก ไม่เพียงแต่ไม่ปลอบใจหลานชาย กลับกันยังมีท่าทีสมน้ำหน้าอย่างไม่ปิดบัง เขาตบราวรั้ว ยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “ไม่ผิดจากที่คาด”
ซ่งซวี่ถามอย่างใคร่รู้ “เสด็จอากับอาจารย์เฉินเป็นเพื่อนบ้านกันมานานหลายปี ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ค่อนข้างจะ…ซับซ้อน?”
ซ่งจี๋ซินพยักหน้า “ยากจะอธิบายได้หมดในคำเดียว ไม่ได้เป็นสหายที่ใช้ใจแลกใจอะไรกัน แต่ก็โชคดีที่ไม่ได้เป็นศัตรู จะเตือนเจ้าสักคำ หากไม่ใช่ว่าอับจนหนทางจริงๆ ก็อย่าไปหาเรื่องเฉินผิงอันอีก คนทั่วไปยากจนจนไม่มีข้าวให้ได้กินอิ่ม เอาข้าวให้เขาคำหนึ่งก็รู้จักพอแล้ว แต่เฉินผิงอันกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น ทุกครั้งที่ยืนอยู่ริมน้ำอยากได้ปลาก็จะเก็บงำอำพรางความต้องการแล้วเปลี่ยนหาวิธีการที่เหมาะสมยิ่งกว่า มอบปลาให้ไม่สู้สอนให้ตกปลา เขาเรียนรู้อะไรได้ไม่เร็วเท่าหลิวเสี้ยนหยาง แต่กลับมั่นคงยิ่งกว่า เพราะเรียนรู้ช้า คงเป็นเพราะรู้สึกว่ากว่าจะได้มาไม่ง่าย จึงกลายเป็นว่ายิ่งทะนุถนอมเห็นค่ามากกว่าเดิม ได้ใหม่ไม่ลืมเก่า คนประเภทนี้ หากเป็นศัตรูด้วย อันที่จริงกลับน่ากลัวอย่างมาก”
ซ่งซวี่ขยี้ซีกหน้าตัวเองแรงๆ “เป็นเช่นนี้จริง อาจารย์เฉินลงมือจัดการกับศัตรูก็มีวิธีการให้ใช้ไม่หมดสิ้น เวทคาถาวิชาอภินิหารปนกันหลากหลายอย่างน่าเหลือเชื่อ”
บนเรือมีแขกอีกคนมาเยือน
จ้าวเหยารองเจ้ากรมพิธีการฝ่ายขวา
ซ่งซวี่เป็นเด็กรุ่นเยาว์ จ้าวเหยากลับเป็นสหายเก่าร่วมบ้านเกิดร่วมห้องเรียน
ฮ่องเต้พระองค์นั้นรู้ขอบเขตดียิ่ง