ตอนที่ 2111
บทที่ 858.3 ทำลายเมือง
October 21, 2026
นักพรตไม่ทราบนามที่หล่นลงมาจากฟ้าตรงหน้าผู้นี้ อยู่ดีๆ ก็มาเยี่ยมเยือนนครเซียนจาน จากนั้นไม่พูดไม่จาก็ลงมือทุบทำลายเมืองทันที กายธรรมนี้ช่างน่าตะลึงพรึงเพริดเกินไปแล้วจริงๆ
พูดถึงแค่เส้นทางของกายธรรม บางทีเจ้าอารามดอกบัวที่ได้ครอบครองดวงจันทร์ดวงหนึ่งของใต้หล้าเปลี่ยวร้าง กับหย่างจื่อผู้ครองลำคลองเย่ลั่วเก่าที่ได้ยึดครองโชคชะตาน้ำไปมากมาย บางทีสองคนนี้อาจจะพอทำได้ถึงขั้นนี้อยู่บ้าง เพียงแต่ว่าฝ่ายแรกกายดับมรรคาสลายไปแล้ว ฝ่ายหลังได้ยินว่าตอนแรกก็ถูกหลิ่วชีที่หวนคืนสู่ใต้หล้าไพศาลไปดักกลางทางในบริเวณใกล้เคียงกับกุยซวี สุดท้ายถูกศาลบุ๋นกักตัวไว้ในภูเขาอัคคีที่มีการสยบกำราบทางมหามรรคา
ผู้ฝึกตนเฒ่าที่มีฉายาว่าโซ่วเหมยเอ่ยอย่างกังขา “เป็นอิ่นกวานหนุ่มผู้นั้นจริงๆ หรือ? แต่ตอนที่เขาอยู่บนหัวกำแพง เพิ่งจะมีขอบเขตเป็นหยกดิบไม่ใช่หรือ? จากข่าวที่ได้มาจากภูเขาทัวเยว่ ตอนงานประชุมครั้งนั้น ขอบเขตผู้ฝึกตนของเฉินผิงอันก็ยังคงเดิม ก็แค่ว่าขอบเขตการเรียนวรยุทธเปลี่ยนจากขอบเขตยอดเขามาเป็นขอบเขตปลายทางแล้ว”
เผชิญหน้ากับการหาความสำราญท่ามกลางความทุกข์ของสหายรัก ด้านหนึ่งก็วาดยันต์เจียวหลงโยนลงไปในน้ำไม่หยุดเพื่อเพิ่มโชคชะตาน้ำให้กับประตูมังกร ด้านหนึ่งก็ยิ้มเอ่ยสัพยอกว่า “หากอิ่นกวานถูกรั้งตัวไว้เป็นแขก เจ้าก็ลองไปถามด้วยตัวเองดูได้”
“กวานเต๋าชิ้นนั้น มองดูคล้ายของแทนตัวของเจ้าลัทธิสามแห่งป๋ายอวี้จิงกระมัง? เป็นของเลียนแบบหรือ? เล่าลือกันว่าเจ้าอารามดอกบัวต้องสิ้นเปลืองสมบัติวิเศษแห่งสวรรค์ไปนับไม่ถ้วน แต่ก็ยังทำเรื่องนี้ไม่สำเร็จอยู่ดี ต้องเสียแรงเปล่าครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ใช่หรือ? ขนาดเจ้าอารามดอกบัวยังทำไม่ได้ ในใต้หล้าเปลี่ยวร้างของพวกเราใครเล่าจะสร้างวีรกรรมเช่นนี้ได้?”
ผู้ฝึกตนที่วาดยันต์ชำเลืองตามองกวานดอกบัวที่อยู่บนศีรษะของนักพรตแล้วเอ่ยอย่างจนใจ “ของจริงเป็นอย่างไร ดูเหมือนว่าจะไม่สำคัญแล้วกระมัง หากพวกเราร่วมแรงกันแล้วยังไม่อาจรักษานครเซียนจานเอาไว้ได้ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็อย่าได้หวังเลย ขอบเขตต่างกันมากเกินไป นักพรตผู้นั้นแค่ยกฝ่ามือตบง่ายๆ ก็สามารถตบมดตัวน้อยอย่างพวกเราให้ตายได้แล้ว”
“แต่หากนครเซียนจานสามารถแบกรับหายนะครั้งนี้เอาไว้ได้ เมื่อมรสุมยุติลงก็จะกลายเป็นเรื่องพูดคุยอันงดงามบนภูเขาที่เล่าต่อกันไปนานเป็นพันปีได้แล้ว”
“อีกอย่างก่อนหน้านี้เจ้าก็ตั้งใจไปเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่เพื่อวาดภาพของอิ่นกวานหนุ่มมาโดยเฉพาะไม่ใช่หรือ? พี่โซ่วเหมย เวลานี้อันที่จริงเจ้าสามารถรีบจุดธูปขอร้องให้คนนอกนครก็คือเฉินผิงอันได้แล้วนะ ไม่แน่ว่าอาศัยสิ่งนี้เจ้าอาจจะยังมีโอกาสรอดชีวิตได้เสี้ยวหนึ่ง”
“ก็ได้ๆ ถึงเวลานั้นข้าจะช่วยขอร้องแทนเจ้าไปพร้อมกันด้วย”
ผู้ฝึกตนเฒ่าที่นั่งอยู่สองด้านของประตูมังกร เรือนกายโยกคลอนไปตามนครเซียนจาน สหายเก่าแก่สองคนพูดคุยหยอกล้อกัน เพียงแต่ว่าเมื่อมองสบตากันจึงสังเกตเห็นว่ารอยยิ้มของอีกฝ่ายล้วนจืดเจื่อน
“ใช่แล้ว ทั้งก่อนและหลังเจ้าหมอนี่ออกหมัดทั้งหมดกี่ครั้งกันแน่?”
“ประมาณยี่สิบห้าหมัดได้แล้วล่ะ”
“ตอนนี้ความหวังเพียงหนึ่งเดียวก็คือหวังให้เฝ่ยหรานผู้นั้นกำลังอยู่ระหว่างเร่งเดินทางมาที่นครเซียนจานพอดี”
และเวลานี้เอง ตรงกรอบป้ายประตูมังกรของซุ้มหินก็มีน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยนที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มดังขึ้นมา พูดด้วยภาษากลางของเปลี่ยวร้างซึ่งสำเนียงถูกต้อง “พี่เฝ่ยหรานของข้าคนนั้นก็จะมาเป็นแขกที่นครเซียนจานด้วยหรือ?”
คนชุดเขียวสะพายกระบี่ยาวคนหนึ่งเอาสองมือสอดไว้ในชายแขนเสื้อ ยืนอยู่ตรงนั้น ก้มหน้ายิ้มมองผู้ฝึกตนเฒ่าที่มีฉายาว่าโซ่วเหมย
ในเมื่อบนร่างแบกขอบเขตสิบสี่เอาไว้ก็สามารถทำเรื่องประเภทปล่อยจิตหยินออกจากช่องโพรงได้แล้ว
ดังนั้นถึงได้บอกอย่างไรล่ะว่า ฝึกตนเดินขึ้นสู่ที่สูงยังคงต้องมานะอุตสาหะ
ก่อนจะปล่อยหมัด อันที่จริงเฉินผิงอันก็แฝงตัวเข้ามาในนครเซียนจานอย่างลับๆ แล้ว เขาเดินเล่นมาตลอดทางเหมือนเข้ามาในดินแดนไร้ผู้คน คอยตามหาจุดศูนย์กลางของค่ายกลใหญ่อยู่ตลอดเวลา แต่กลับไม่รีบร้อนลงมือ
ในลานประกอบพิธีกรรมดอกบัวบนศีรษะของกายธรรมนอกเมือง ลู่เฉินนั่งยองอยู่บนพื้น ยกมือข้างหนึ่งปิดหน้า ทอดถอนใจ เริ่มไม่คาดหวังให้เฉินผิงอันไปเที่ยวเยือนใต้หล้ามืดสลัวแล้ว
ผู้ฝึกตนทั้งสองเงยหน้าพรวดขึ้นพร้อมกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
เรือนกายบริสุทธิ์ไร้มลทิน เป็นภาพบรรยากาศที่คนและฟ้าผสานรวมกันเป็นหนึ่ง
ผู้ฝึกตนเฒ่าฉายาโซ่วเหมยเหม่อมองคนชุดเขียวที่ไม่ได้สวมกวาน ไม่ได้สวมชุดนักพรต ใบหน้านั้นเขาย่อมคุ้นเคยเป็นอย่างดี ถึงอย่างไรกายธรรมที่สูงปานนั้น ตอนนี้ก็ยังยืนอยู่ข้างนอก
เห็นเพียงว่าคนชุดเขียวดีดนิ้วหนึ่งที
ผู้ฝึกตนเฒ่าเค่อชิงแห่งนครเซียนจานที่ก่อนหน้านี้คอยวาดยันต์โยนลงน้ำอย่างต่อเนื่อง ทั้งเรือนกายจิตวิญญาณและโอสถทองก่อกำเนิดเหมือนเมล็ดถั่วเหลืองเมล็ดหนึ่งที่ระเบิดแตกคาที่
คนชุดเขียวยิ้มตาหยีเอ่ยว่า “ข้าถามเจ้าอยู่นะ”
ผู้ฝึกตนเฒ่าหุบปากไม่พูดไม่จา ได้แต่อยู่เฉยรอความตาย
ดูเหมือนว่าเฉินผิงอันจะเปลี่ยนใจ ยิ้มเอ่ยว่า “เดี๋ยวเจ้าช่วยนำความของข้าไปบอกพี่เฝ่ยหรานแทนข้าที บอกไปว่าครั้งนี้เฉินผิงอันมาเป็นแขกที่นครเซียนจาน บังเอิญยิ่งนัก ครานี้เปลี่ยนมาเป็นข้าที่เดินนำไปก่อน ถือเสียว่าเป็นของขวัญตอบแทนจากเรื่องที่อารามหวงฮวาในปีนั้น ต่อจากนี้ยังมีของขวัญอวยพรอีกชิ้นหนึ่งให้ที่ลำคลองอู๋ติ้ง ถือว่าเป็นการแสดงความยินดีที่พี่เฝ่ยหรานเลื่อนขั้นเป็นผู้ครองใต้หล้าเปลี่ยวร้างจากข้า”
ผู้ฝึกตนเฒ่าอึ้งงันไร้คำพูด ได้แต่พึมพำว่า “เจ้าคืออิ่นกวานเฉินผิงอันจริงๆ หรือ?!”
น่าเสียดายที่เรือนกายของอีกฝ่ายหายวับไปแล้ว
เสวียนผู่เจ้านคร ต่อให้จะเป็นผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตบินทะยานคนหนึ่ง แต่กลับไม่มีความคิดที่จะลงมือด้วยตัวเองเลยสักนิด ไม่ใช่ไม่อยากโจมตีให้ศัตรูล่าถอยด้วยตัวเอง แต่เป็นเพราะไม่กล้าออกจากเมืองพาตัวไปตาย
เรื่องของการจับคู่เข่นฆ่า เสวียนผู่ไม่เชี่ยวชาญเลยจริงๆ
หลังจากที่ไอ้บ้าที่อยู่นอกนครปล่อยหมัดออกมายี่สิบครั้ง สีหน้าของเสวียนผู่ก็เหมือนขี้เถ้ามอด ดูจากท่าทางในเวลานี้แล้ว ไม่ต้องถึงสิบหมัดเมืองก็คงแตกแล้วจริงๆ เสวียนผู่กัดฟัน ตรงดิ่งไปที่ศาลบรรพจารย์นครเซียนจาน ในนั้นแขวนภาพเหมือนไว้สามภาพ ตรงกลางคือภาพเหมือนของสตรีคนหนึ่ง รูปโฉมอ่อนเยาว์ ใบหน้างามพิลาส บนศีรษะปักปิ่นนักพรตหยกขาว คนที่เหลืออีกสองคนแบ่งออกเป็นเจ้านครรุ่นที่สอง รุ่นที่สาม ด้านใต้ภาพเหมือนทุกภาพล้วนวางโต๊ะบูชาที่ไม่เหมือนกันเอาไว้หนึ่งตัว ทว่าบนโต๊ะทุกตัวล้วนวางกระถางธูปไว้ใบหนึ่ง นอกจากบรรพจารย์หญิงผู้บุกเบิกภูเขาคนนั้นแล้ว บนโต๊ะบูชายังวางตะเกียงน้ำมันไว้อีกสองดวง
หลังจากเสวียนผู่จุดธูปคารวะทุกคนแล้วก็หยิบขวดกระเบื้องสองใบออกมาจากชายแขนเสื้อ ครั้นจึงเริ่มเติมน้ำมัน ขวดน้ำมันสองขวดเป็นสีเหลืองทองที่แตกต่างไปจากปกติ
หลังจากเสวียนผู่จุดธูปคารวะ เติมน้ำมันเรียบร้อยแล้วก็เอ่ยเสียงทุ้มหนักว่า “เสวียนผู่เจ้านครรุ่นที่สี่ขออัญเชิญอาจารย์และบรรพจารย์ลงมาจุติเพื่อปกป้องคุ้มภัยด้วย”
ภาพเหมือนแผ่นหนึ่งวาดเป็นภาพของผู้เฒ่า เส้นผมหนวดเคราของเขาทั้งยาวทั้งแข็งเหมือนหอกง้าว พื้นผิวของภาพเหมือนเกิดริ้วกระเพื่อมเป็นระลอก ก่อนจะมีเสียงหัวเราะหยันเย็นชาดังลอดออกมา เปิดปากถามเสวียนผู่ “เมื่อเทียบกับเจ้าจูเยี่ยนผู้นั้นแล้วเป็นอย่างไร?”
สีหน้าของเสวียนผู่ซีดขาว ก้มหน้าค้อมเอวต่ำ ตอบอย่างนอบน้อม “ตอบท่านอาจารย์ มีแต่จะเก่งกาจกว่าไม่มีด้อยกว่าขอรับ”
ภาพเหมือนอีกภาพลำดับอาวุโสสูงยิ่งกว่า คือผู้ฝึกตนหญิงที่มีลักษณะเป็นหญิงชรา ในมือของนางบนภาพวาดถือแส้ปัดฝุ่น นางเปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คงไม่ใช่ราชาบัลลังก์เก่าคนใดที่ได้โอกาสเหมาะออกจากด่านมาพอดีกระมัง?”
เสวียนผู่ตอบเสียงสั่น “เรียนบรรพจารย์ ตอนนี้ศิษย์หลานยังไม่รู้รากฐานของอีกฝ่าย ได้แต่คาเดาว่าอีกฝ่ายไม่เหมือนผู้ฝึกตนของเปลี่ยวร้าง”