ตอนที่ 2136
บทที่ 866.1 รื้อฟื้น
October 21, 2026
อาณาเขตของลำคลองเย่ลั่วคล้ายกับได้บุกเบิกตำหนักอิงหลิงใหม่เอี่ยมขึ้นมาแห่งหนึ่ง น้ำใหญ่พากันไหลทะลักเข้ามาที่นี่ จากนั้นจึงถูกปราณกระบี่ที่พลังอำนาจน่าครั่นคร้ามปั่นคว้านจนเกิดเป็นไอน้ำไอหมอกลอยอบอวล
สาขาแยกของลำคลองเย่ลั่วหลายเส้นที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง ระดับน้ำลดฮวบลงในชั่วพริบตา ท้องน้ำเผยเปิดเปลือยอีกครั้ง นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว เผ่าน้ำจำนวนนับไม่ถ้วนรีบกระโดดหนีขึ้นฝั่ง ย้ายถิ่นที่อยู่กันอลหม่าน หวังเพียงให้อยู่ห่างไกลจากหลุมยักษ์ที่ปราณกระบี่พุ่งทะยานฟ้าหลุมนั้นให้ได้มากที่สุด ปราณกระบี่สีเขียวมากเกินจะนับเอ่อล้นออกมาประหนึ่งคลื่นยักษ์โถมเทียมฟ้าที่ซัดไปรอบด้านแล้วแผ่กระจายออกไป น่านน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลของท้องน้ำหลักเส้นหนึ่งของลำคลองเย่ลั่วและลำน้ำสายแยกอีกสิบกว่าสายที่อยู่ใกล้เคียง มีเผ่าน้ำที่ทยอยกันตายจากแรงกระเทือนและคลื่นปราณกระบี่ไปมากมาย ศพกองเกลื่อนพื้น มากเกินกว่าจะนับได้ไหว
พลังของหนึ่งกระบี่ ฟ้ายุบดินถล่ม
เฉินชิงตูยืนอยู่ริมขอบยอดสูงสุดของหลุมโพรงนั้น ขมวดคิ้วถาม “เกิดอะไรขึ้น?”
ตามหลักแล้ว ป๋ายเจ๋อไม่ควรจะ…อ่อนแอถึงเพียงนี้
คำว่าอ่อนแอ แน่นอนว่าแค่เทียบกับบรรพบุรุษใหญ่ภูเขาทัวเยว่ที่อยู่ในสภาวะพรั่งพร้อมขั้นสูงสุดเท่านั้น
หากป๋ายเจ๋ออ่อนด้อย กระบี่ที่ออกแรงอย่างเต็มกำลังของเฉินชิงตู ไยต้องเลือกป๋ายเจ๋อ นั่นไม่ใช่การหมิ่นเกียรติป๋ายเจ๋อ ทั้งยังเหยียบย่ำตัวเองหรอกหรือ
ส่วนการที่ป๋ายเจ๋อไม่หลบไม่เลี่ยง จงใจแบกรับกระบี่ที่มาถึงทีละครึ่งนั้น
คงถือเป็นการพบเจอกันอีกครั้งหลังจากลากันไปนานนับหมื่นปีอย่างหนึ่ง เป็นการแสดงความเคารพที่ป๋ายเจ๋อมีต่อกำแพงเมืองปราณกระบี่และมีต่อเฉินชิงตูเป็นครั้งสุดท้ายกระมัง
และผลลัพธ์จากการส่งกระบี่ที่เฉินชิงตูต้องการอย่างแท้จริง คือสามารถขัดขวางและถ่วงรั้งการเลื่อนขั้นเป็นขอบเขตสิบห้าของป๋ายเจ๋อได้ในระดับที่แน่นอน ช้าไปหลายสิบปีหรือไม่ก็ร้อยกว่าปี
ก็เหมือนอย่างในฟ้าดินเรือนกายมนุษย์ของป๋ายเจ๋อที่ยังมีร่องลึกปราณกระบี่เส้นหนึ่งซึ่งคล้ายผืนดินถูกกรีดผ่า ป๋ายเจ๋อคิดอยากจะเลื่อนเป็นขอบเขตสิบห้าก็ต้องค่อยๆ ชดเชยเติมเต็มไป
แต่ปัญหากลับอยู่ที่ว่า ดูเหมือนป๋ายเจ๋อจะไม่มีความตั้งใจเช่นนี้? ไม่ต้องการขอบเขตสิบห้าแล้ว?
ตั้งใจไว้ก่อนแล้วจึงลงมือ หลีกทางให้กับบรรพบุรุษใหญ่ของภูเขาทัวเยว่ก่อน แล้วครั้งนี้ก็หลีกทางให้ชูเซิงอีก?
หรือว่ามีแผนการที่ยาวไกลยิ่งกว่านั้น ต้องการยกตำแหน่งให้กับเฝ่ยหรานผู้ฝึกกระบี่ที่เป็นผู้ครองเปลี่ยวร้างคนใหม่ในนามแต่เนิ่นๆ?
เฉินชิงตูลูบคลึงปลายคาง หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นเช่นนี้ ปล่อยกระบี่ใส่ชูเซิงจะไม่ดีกว่าหรอกหรือ?
แสงรุ้งสีขาวเส้นหนึ่งพุ่งออกมาจากก้นหลุม สุดท้ายป๋ายเจ๋อก็ยืนอยู่ตรงข้ามกับเฉินชิงตู ประโยคแรกที่เอ่ยถึงกับเป็น “เอาเหล้าสักกาไหม?”
เฉินชิงตูส่ายหน้า “ใต้หล้าไพศาลไม่มีสุราดี”
ป๋ายเจ๋อกวาดตามองไปรอบด้าน เห็นแต่หลุมบ่อเต็มไปหมด ลำคลองเย่ลั่วที่น่าสงสาร อิ่นกวานกับเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสลงมือสองครั้ง ก็ต้องติดร่างแหเดือดร้อนอย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่ไปด้วยถึงสองครั้งติด
เฉินชิงตูยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “อย่างน้อยที่สุดก่อนที่ข้าจะจากไป เจ้าก็อย่าได้หวังว่าจะช่วยคลี่คลายได้ ลำคลองเย่ลั่วมีสิ่งสกปรกฝังอยู่อีกหลายปีแล้ว”
หมื่นปีที่ผ่านมา ใต้หล้าเปลี่ยวร้างโจมตีกำแพงเมืองปราณกระบี่ สถานที่หลายแห่งซึ่งมีลำคลองเย่ลั่วและนครเซียนจานเป็นหนึ่งในนั้นต่างก็กระตือรือร้นฮึกเหิมกันอย่างมาก กี่ครั้งก็ไม่เคยพ่าย จะมากจะน้อยก็ต้องแสดงท่าทีสักหน่อย ก่อนหน้านี้ต่อให้หย่างจื่อไม่ไปก็ต้องมีพวกแม่ทัพกุ้งหอยปูปลาที่พอจะมีตบะอยู่บ้างไปโอ้อวดบารมีที่กำแพงเมืองปราณกระบี่
ไม่อย่างนั้นในคุกของเฒ่าหูหนวกก็คงไม่มีทางมีหนีชิว ‘ชิงชิว’ ตัวนั้น และเผ่าปีศาจห้าขอบเขตบนตนนี้ก็เคยเป็นหนึ่งในสี่คนดุร้ายของลำคลองเย่ลั่วเช่นกัน
ป๋ายเจ๋อมองเซียนกระบี่ใหญ่ผู้อาวุโสด้วยความรู้สึกเสียใจเล็กน้อย
สหายที่เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ในอดีต หมื่นปีผ่านไป คนรู้จักค่อยๆ ล่วงลับจากลา
เฉินชิงตูคลี่ยิ้มอย่างสง่างาม “ไม่ต้องอ่อนไหวขนาดนี้หรอก แต่ก็จริงนะ ปีนั้นก็เป็นเจ้าป๋ายเจ๋อที่อารมณ์อ่อนไหวมากที่สุด เหมือนคนยิ่งกว่าคนเสียอีก”
ป๋ายเจ๋อถาม “ทำไมถึงไม่ติดตามท่านผู้นั้นไปที่ดินแดนพุทธะสุขาวดี เหลือโอกาสรอดชีวิตให้กับตัวเองเสี้ยวหนึ่ง?”
ภิกษุวัยกลางคนที่ปรากฏตัวบนหัวกำแพงก่อนหน้านี้ ก็คือพระพุทธเจ้า
เมื่อคนตายไป ฟ้า ดิน คน สามจิต ต่างก็มีสถานที่ให้พึ่งพิง
ระหว่างที่ถือยันต์เดินทางไกลร่วมกับเฉินผิงอัน ลู่เฉินก็เคยแพร่งพรายความลับสวรรค์ บอกว่าสถานที่ที่จิตฟ้าจะไปเยือนก็คือกรงฟ้า สถานที่ที่จิตดินไปเยือนก็คือนครเฟิงตูเมืองผีอันเป็นดินแดนแห่งปรโลก
ฟ้าดินหล่อเลี้ยงให้กำเนิดหมื่นสรรพสิ่ง ควรจะตอบแทนฟ้าดินอย่างไร? สองจิตฟ้าดินจึงคล้ายการใช้หนี้คืนอย่างหนึ่ง มีเพียงจิตคนเท่านั้นที่นำพาเจ็ดวิญญาณป้วนเปี้ยนอยู่ในโลกมนุษย์ เมื่อจิตนี้บินหายเจ็ดวิญญาณก็ไม่หลงเหลือ เป็นเหตุให้ในหมู่ชาวบ้านมีคำกล่าวว่าเจ็ดวันหลังตายไปวิญญาณจะกลับคืนมา และคำว่าร่มเงาบรรพบุรุษคอยปกป้องก็มีที่มาจากเหตุนี้ คำว่ากักจิตจับวิญญาณของผู้ฝึกตน อันที่จริงนั้นยากที่จะจับทั้งสามจิตเจ็ดวิญญาณมาได้อย่างครบถ้วน โดยเฉพาะอย่างยิ่งจิตฟ้าและจิตดินที่ยิ่งเหมือนภาพลวงตาซึ่งผู้ฝึกตนแยกแยะได้ยากยิ่ง ประหนึ่งบุปผาในม่านหมอกดวงจันทร์ในสายน้ำ
ห้วงมหรรณพแห่งความทุกข์ล้ำลึก ธุลีแดงคละคลุ้งหมื่นจั้ง เหตุใดการฝึกตนถึงถูกมองเป็นการกระทำเนรคุณที่ต้องขโมยตัวตน?
ผู้ฝึกตนพิสูจน์มรรคาแสวงหาความเป็นอมตะ ฝึกบำเพ็ญวิชาหลากหลายชนิดที่ทำให้ดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างยาวนาน แล้วนับประสาอะไรกับที่ยังมีการสละร่างไปเกิดใหม่ซึ่งมีวิชาลับที่สืบทอดกันมาอีกมากมาย รวมไปถึงการจุดตะเกียงต่อชะตาในศาลบรรพจารย์ แต่ละเรื่องราวล้วนจะต้องถูกวิถีแห่งฟ้าสยบกำราบอย่างที่มองไม่เห็นทั้งสิ้น
ตอนนั้นพระพุทธองค์ปรากฏกายที่กำแพงเมืองปราณกระบี่ สาเหตุหนึ่งในนั้นก็คืออยากจะเห็นจิตดินส่วนสุดท้ายของเฉินชิงตู
ในความคิดของป๋ายเจ๋อ หากเฉินชิงตูยินดี ก็มีความเป็นไปได้มากว่าจะสามารถอาศัยสิ่งนี้ไปจุติเกิดใหม่ที่ดินแดนพุทธะสุขาวดี
เฉินชิงตูหลุดหัวเราะพรืด “รักตัวกลัวตาย จะยังมาเป็นผู้ฝึกกระบี่ทำไม”
คนถ่อยตายเพราะผลประโยชน์ วีรบุรุษพลีชีพเพื่อน้ำมิตร อริยะพลีชีพเพื่อคุณธรรม
ผู้ฝึกกระบี่ย่อมต้องพลีชีพด้วยกระบี่ ตอบแทนใต้หล้าด้วยความกตัญญู ล่องเรือตัดสินเป็นตายกับศัตรู!
ในเมื่อได้ทำความปรารถนาในใจให้เป็นจริงแล้ว นครบินทะยานได้หยัดยืนอย่างมั่นคงอยู่ในใต้หล้าใหม่เอี่ยมแล้ว ความถูกความผิดทั้งหมดของอนาคตก็มอบให้กับคนรุ่นเยาว์จัดการแล้วกัน