บทที่ 872.1 ตอนนั้นผู้ที่นั่งอยู่ล้วนเป็นผู้กล้าที่โดดเด่น

ตอนที่เป็นเด็กหนุ่มเฉินผิงอันเคยทอดถอนใจอย่างปลงอนิจจังว่า แจกันสมบัติทวีปนั้นกว้างใหญ่เหลือเกิน แต่มันกลับยังเป็นแค่ทวีปที่เล็กที่สุดในไพศาลเท่านั้น

ทว่าสำหรับผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่คนหนึ่งแล้ว ที่แท้พื้นที่ของหนึ่งทวีปก็เล็กจนเหมือนลานบ้านของเรือนหลังหนึ่ง

การทะยานลมเดินทางไกลของผู้บรรลุมรรคา ก้มหน้าหลุบตามองลงมายังโลกมนุษย์ ทุกความอัศจรรย์หลากหลายล้วนปรากฏอยู่ในสายตา

เคยเห็นภิกษุรูปหนึ่งกับตาตัวเอง เขานั่งขัดสมาธิเข้าฌานอยู่ใต้น้ำตก สิบนิ้วพนม ภายใต้แสงแดดสาดส่องก็ราวกับอรหันต์ร่างทององค์หนึ่ง

นกตัวหนึ่งบินโฉบต่ำ ปลายปีกกรีดผ่านผิวน้ำของสระก่อให้เกิดริ้วคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอก

ในลานบ้านของเรือนใหญ่โตหรูหรา มีสตรียืนพิงราวรั้วชมดอกอวี้หลันบนต้นไม้ใหญ่ นางอาจจะกำลังคิดถึงคนในใจบางคนอยู่เงียบๆ ชายคาตวัดงอนมุมหนึ่งกับกิ่งดอกไม้แอบจับมือกัน

ขุนเขาของแคว้นเล็กใต้อาณัติต้าหลี เส้นทางภูเขาอันตราย คนหามเกี้ยวที่แบกลำไม้ไผ่เรียบรื่นฝีเท้าว่องไวแผ่วเบาราวกับบิน สตรีที่เป็นลูกค้านั่งเกี้ยวขึ้นภูเขา แต่กลับหลับตาจึงพลาดทัศนียภาพงดงามข้างทาง

บ้านเกิดแห่งสายน้ำแห่งหนึ่ง ข้างทางมีเด็กสาวสวมกระโปรงดอกบัว นางเปลือยเท้า หิ้วรองเท้าปักลายบุปผา เขย่งเท้าเดินไปตามเส้นทาง

มีคุณชายตระกูลสูงศักดิ์พาบ่าวรับใช้หลายร้อยคนเดินเลียบไปตามเส้นทางภูเขาสายน้ำที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ล้วนตายดับหมดสิ้น ทั้งยังเป็นพื้นที่ห่างไกลที่ไม่มีการซ่อมแซมแก้ไข ภูเขาถูกเจาะทะเลสาบถูกขุด

มีชนชั้นสูงคนหนึ่งดื่มเหล้าเมามายอยู่ในศาลา ด้านนอกศาลาริมหน้าผาพลันมีเมฆขาวล่องลอยมา เขาชูจอกเหล้าขึ้นสูงแล้วโยนทิ้งไปข้างนอกอย่างไม่ใส่ใจ ชนชั้นสูงดวงตาปรือปรอยเพราะความเมา ตะโกนพูดเสียงดัง บอกว่าภูเขาลูกนี้มีเก้าสายน้ำ (เปรียบเปรยว่ามีจำนวนมาก) หินแข็งแกร่งนอนทอดขวาง ไม่รู้ว่าผ่านมากี่พันกี่หมื่นปีแล้ว ศาลาแห่งนี้และเมฆขาวถูกวาดภาพแรเงาด้วยพู่กันมากที่สุด ได้เห็นทัศนียภาพงดงามนี้ก็ให้ซาบซึ้งใจอย่างถึงที่สุด

มีเซียนซือหลายคนขี่กระเรียนเซียนท่องเที่ยวไปตามก้อนเมฆ คนหนึ่งในนั้นคือเด็กหนุ่มหน้าตาคมคายหมดจดที่โบกแส้ปัดฝุ่นในมือง่ายๆ ก็เป็นเหตุให้เมฆขาวที่อยู่ข้างกายกระจายตัวเหมือนหิมะโปรยปราย เด็กสาวที่อยู่ข้างกันคลี่ยิ้มราวบุปผา

ท่ามกลางภูเขาที่มีผืนป่าลึก มีเหนียงเนียงเทพภูเขาเรือนกายสูงสองจั้งแต่งหน้าประณีตงดงาม นางเดินอยู่ในระเบียง กระโปรงยาวรากละพื้น ด้านหลังมีเด็กชายเด็กหญิงสองคนที่หลังจากตายไปก่อนวัยอันควรก็ถูกนางเก็บดวงวิญญาณมาคอยติดตามมาด้วย

บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่งที่เส้นสายภูเขาไม่ชัดเจน ตัวภูเขาสูงชันอันตราย เล็กบางเหมือนหลังของปลาหลี ภูเขาทั้งลูกมองดูคล้ายมีดเล่มหนึ่งที่ฟันลงบนเขียง หน้าผาซึ่งเป็นจุดสิ้นสุดทางสายเล็กไส้แกะบนยอดเขาถึงกับสร้างเรือนพักตั้งโดดเดี่ยวอยู่หลังหนึ่ง หลังคาขาวกระเบื้องดำ มีเพดานเปิดอ้าเป็นสี่เหลี่ยม น้ำสี่ทิศไหลรวมกันในโถงเดียว บริเวณใกล้เคียงมีต้นสนโบราณต้นหนึ่งที่หยั่งรากอยู่ในร่องหน้าผา อยู่เคียงข้างกันและกัน

ทว่าที่มากกว่านั้นกลับเป็นซากปรักของนครน้อยใหญ่เกลื่อนพื้น สงครามใหญ่ปิดฉากลงมานานหลายปี แต่กลับยังไม่สามารถฟื้นฟูสภาพเดิมอย่างในวันวานได้เลย

ขุนเขาสายน้ำของครึ่งทวีป ทั้งวัตถุและผู้คนล้วนแปรเปลี่ยนไปแล้ว มีเพียงตัวอักษรใหญ่เก่าแก่ที่แกะสลักไว้บนหน้าผาและป้ายหินหน้าหลุมศพใหม่เอี่ยมนับไม่ถ้วนล่างภูเขา ทั้งสองต่างเงียบงันมิอาจเอื้อนเอ่ย

ก่อนหน้านี้อยู่ในเมืองหลวงต้าหลี สวินชวี่ที่สอบเคอจวี่ปีเดียวกับเฉาฉิงหล่างรับหน้าที่อยู่ในศาลหงหลูของตรอกหนันซวิน ได้ช่วยรวบรวมรายงานขุนเขาสายน้ำในช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่นานให้กับเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันจึงทำเหมือนหาม้าตามลายแทง ไปเยือนสถานที่ต่างๆ ที่มีบันทึกไว้ในรายงาน ส่วนใหญ่จะไปหยุดพักแค่ครู่เดียว มองดูเสร็จก็จากไป

เขตอวี้จางที่มีแต่ต้นไม้สูงใหญ่เสียดฟ้าเต็มภูเขา ไม่ว่าจะเอามาสร้างจวนหรือทำเป็นโลงศพก็ล้วนเป็นวัตถุดิบดีเยี่ยมอันดับหนึ่ง เป็นเหตุให้ชนชั้นสูงของเมืองหลวงและเศรษฐีจากสถานที่ต่างๆ และยังมีเซียนซือบนภูเขาต่างก็ต้องการต้นไม้ยักษ์อย่างไม่มีขอบเขตสิ้นสุด เฉินผิงอันจึงได้เห็นคนขโมยต้นไม้กลุ่มหนึ่งกับตาของตัวเอง พวกเขากำลังต่อยตีกับพวกทหารที่มาจากทางการ

และยังมีอู้โจวที่เรียกตัวเองว่าเป็นภูเขาแห่งรังไหม มีเครื่องทอผ้านับไม่ถ้วน โรงทอผ้าแห่งหนึ่งถูกสร้างขึ้นสำเร็จแล้ว ป้ายของทางการก็ถูกนำมาแขวนไว้แล้ว ทุกอย่างล้วนอยู่ในการคาดการณ์ทั้งหมด ยังไม่ทันถึงหนึ่งเดือนก็มากพอจะให้ที่ว่าการแต่ละแห่งของต้าหลีออกคำสั่งให้ดำเนินการอย่างรวดเร็ว

อาณาเขตอวิ้นโจวแคว้นหวงถิง มองเห็นลำธารสายนั้น นั่นคือทางเข้าซึ่งเป็นซากปรักของตำหนักมังกรแคว้นสู่โบราณแห่งหนึ่งจริงเสียด้วย น้ำที่ไหลอยู่ในลำธารคุณภาพดีเยี่ยม น้ำใสเย็นสะอาด เฉินผิงอันจึงหาตาน้ำพุแห่งหนึ่งแล้วสูบน้ำมาหลายสิบจิน จากนั้นก็ไปเยือนซากปรักวังมังกรมารอบหนึ่ง มองเมินตราผนึกเก่าแก่โบราณทั้งหลาย ประหนึ่งเข้าไปในดินแดนไร้ผู้คน เทียบกับตี้ซือผู้ตรวจสอบสภาพภูมิศาสตร์ของต้าหลีแล้วกลับเข้ามาในที่แห่งนี้ได้เร็วยิ่งกว่า เพียงแต่ว่าเฉินผิงอันไม่ได้เก็บเอาสมบัติวิเศษตระกูลเซียนทั้งหลายไป แค่คิดว่ามาเที่ยวเล่นในภูเขาสายน้ำเท่านั้น

แรกเริ่มสุดก็คือในพื้นที่มงคลดอกบัวของใบถงทวีป ภายหลังก็เป็นซากปรักจวนเซียนของอุตรกุรุทวีป ทยอยได้เจอเจ้าอารามผู้เฒ่าตงไห่แห่งอารามกวานเต๋า กับนักพรตซุนแห่งอารามเสวียนตูใหญ่ ทำให้เฉินผิงอันรู้สึกหวาดผวากับการเข้าไปตรวจสอบเยี่ยมเยือนเซียนในสถานที่ทำนองนี้อยู่บ้างเล็กน้อย

ในรายงานมีเสมียนกรมโยธาเมืองหลวงสำรองของต้าหลีคนหนึ่งที่มีชื่อว่าหลี่ฉุย คนในตระกูลทุกรุ่นล้วนมีชาติกำเนิดเป็นสุ่ยกง (ขุนนางผู้ดูแลระบบทางน้ำ ทางเรือ การก่อสร้างทางน้ำ ฯลฯ) ได้ตั้งใจวาดภาพชี้นำลำน้ำภาพหนึ่งขึ้นมา เกี่ยวพันไปถึงการเปลี่ยนช่องทางของลำน้ำใหญ่หลายสิบสายที่อยู่ในอาณัติของแม่น้ำลำคลอง หากไม่ผิดไปจากที่คาด ราชสำนักต้าหลีก็ได้ส่งผู้ฝึกลมปราณกองโหราศาสตร์ที่เชี่ยวชาญการตรวจสอบสภาพพื้นดินให้มาสำรวจดูแล้วว่าเรื่องนี้สามารถทำได้หรือไม่

สำหรับสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำแล้วก็มีคำกล่าวที่ว่าภัยจากฟ้าหายนะจากคนอยู่เช่นกัน

สงครามใหญ่ครั้งหนึ่ง สิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำทางทิศใต้ของแจกันสมบัติทวีปตายดับไปนับไม่ถ้วน นี่ถึงได้มีวิญญาณวีรบุรุษบุ๋นบู๊ตามแคว้นต่างๆ ของในหนึ่งทวีปจำนวนมากที่รอชดเชยตำแหน่งเทพอธิบาลเมืองและสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำในระดับต่างๆ

ทว่าเรื่องของการเปลี่ยนเส้นทางน้ำ สำหรับสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำที่อยู่ระหว่างทางแล้วก็คือหายนะร้ายแรงครั้งใหญ่ สามารถทำให้เทพภูเขาเจอกับภัยทางน้ำ น้ำท่วมกลบทับร่างทอง เทพวารีเจอกับภัยความแล้ง ดวงอาทิตย์สาดส่องแผดเผา

ภายใต้สถานการณ์ทั่วไป ร่างทองกับศาลไม่อาจเดินหนีไปไหนได้ คิดจะย้ายถิ่นฐานก็ยากราวกับขึ้นสวรรค์ มีแต่ศาลเปล่าๆ ไม่มีควันธูปในโลกมนุษย์ อีกทั้งยังจะต้องถูกราชสำนักตัดชื่อออกจากทำเนียบหยกทองตามกฎ มีแต่จะตกกลายไปเป็นศาลเถื่อน ถ้าอย่างนั้นก็ได้แต่ทนทุกข์ทรมาน อย่างมากสุดก็ได้แต่ยืมควันธูปจากศาลเทพอภิบาลเมืองที่อยู่ใกล้เคียง แล้วนับประสาอะไรกับที่ต้องยืมให้ได้ก่อนถึงจะได้ ดังนั้นวงการขุนนางของขุนเขาสายน้ำ แต่ไหนแต่ไรมาจึงมักจะยินดีเป็นเทพอภิบาลเมืองประจำอำเภอที่อำนาจหน้าที่มีขีดจำกัด แต่ไม่ยอมเป็นเสมียนขุนเขาสายน้ำอย่างพวกเทพภูเขาเล็ก พ่อปู่แม่ย่าลำคลองที่มีพันธนาการน้อยกว่า

ความคิดเห็น