ตอนที่ 2160
บทที่ 873.1 ใต้ฟ้าบนดิน
October 21, 2026
ในอาณาเขตแคว้นเมิ่งเหลียง
ทะเลเมฆของภูเขาเมฆาเรืองคือทัศนียภาพตระกูลเซียนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในแจกันสมบัติทวีป โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อทะเลเมฆถูกแสงแดดสาดส่องก็ไม่ได้เป็นแค่สีทองธรรมดา แต่ยังมีปราณวิญญาณลอยอวลขึ้นมา ส่องประกายแสงห้าสี เป็นเหตุให้ถูกผู้ฝึกลมปราณขนานนามว่า ‘ของล้ำค่าบนฟ้า’ ไม่อย่างนั้นก็คงไม่อาจเข้าไปอยู่ในจารึกขุนเขาทะเลบทเสริมที่ขายดีอย่างมากในเก้าทวีปของไพศาล อีกทั้งเมฆหมอกที่แปรเปลี่ยนไปอย่างยากจะคาดเดาเหล่านั้น ในบางช่วงเวลาก็จะซุกซ่อนจิตวิญญาณที่แท้จริงเอาไว้แล้วจำแลงร่างกลายเป็นบรรพจารย์รุ่นต่างๆ ขอแค่ลูกศิษย์ของภูเขาเมฆาเรืองมีวาสนาก็จะได้พูดคุยกับพวกเขา ขอความรู้ด้านมรรคกถามาจากบรรพจารย์
เฉินผิงอันยืนอยู่เหนือทะเลเมฆ มองไกลไปยังเมืองหลวงของแคว้นเมิ่งเหลียงที่อยู่ห่างออกไป เก็บรวบการไหลรินของโชคชะตาหนึ่งแคว้นมาไว้ในคลองจักษุทั้งหมด
ภูเขาห้อยหัวเคยมีร้านเหล้าเล็กๆ ร้านหนึ่ง คือพื้นที่มงคลหวงเหลียงที่ปริแตกพังภินท์ ชื่อของพื้นที่มงคลมีความหมายแฝงว่าเมื่อได้ดื่มสุรารสเลิศแล้วก็จะเกิดความฝันหวงเหลียง (ความหมายคือฝันหวาน/ฝันดีในยามหุงข้าวหวงเหลียง) ครั้งหนึ่ง
เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีความเกี่ยวข้องกับแคว้นเมิ่งเหลียงหรือไม่
ถอนสายตากลับมา มองไปยังยอดเขาต่ำเตี้ยแห่งหนึ่งที่ถูกทะเลเมฆกลบทับยอดเขา
จนถึงทุกวันนี้ภูเขาเมฆาเรืองได้เปิดยอดเขาไปแล้วทั้งหมดสิบหกแห่ง ส่วนไช่จินเจี่ยนบรรพจารย์หญิงแห่งยอดเขาลวี่กุ้ย วันนี้นั่งอยู่บนเบาะ ด้านข้างคือกระถางธูปที่มีไอสีม่วงลอยกรุ่น มือหนึ่งของนางถือไม้ไผ่สมปรารถนาเก่าแก่ชิ้นหนึ่ง กำลังเปิดห้องบรรยายสอนตำราอย่างที่เคยทำ สอนมาถึงช่วงท้ายแล้ว นางจึงเริ่มช่วยอธิบายตัวอักษรให้กับพวกผู้เยาว์ในสำนักฟัง ตอนนี้กำลังอธิบายอักษรคำว่า ‘มิ่ง’ (命 ชีวิต/ออกคำสั่ง)
ตามคำอธิบายของไช่จินเจี่ยน อักษรคำว่ามิ่งสามารถแกะออกมาเป็นอักษรสามตัวคือเหริน (คน 人) อี (หนึ่ง 一) โค่ว (叩 เคาะ/ตี)
จึงอธิบายได้ว่าคนหนึ่งคนเคาะด่านก็คือการฝึกตน
การฝึกบำเพ็ญตนถามใจ เป็นด่านแห่งชีวิต เป็นตายคงอยู่หรือดับสูญ หากผู้ที่ฝึกตนไม่ถูกของนอกกายหรือสังขารถ่วงรั้ง เมื่อลืมตาขึ้นก็จะมองเห็นจักรวาลอันกว้างใหญ่
ในภูเขาเมฆาเรือง สิบหกยอดเขาซึ่งรวมถึงยอดเขาบรรพบุรุษ บรรพจารย์เซียนดินแต่ละคนที่มีคุณสมบัติในการเปิดยอดเขาต่างก็ปฏิบัติตามกฎบรรพบุรุษ ทำการเปิดจวนถ่ายทอดมรรคาตามเวลาที่กำหนด
ไม่สามารถพูดได้ว่าไร้อคติต่อคนที่อยู่ต่างสายไปเสียทั้งหมด แน่นอนว่าเคล็ดวิชาการฝึกตนบางอย่างที่เป็นกุญแจสำคัญก็มีการเก็บซ่อนไว้เป็นการส่วนตัวอยู่หลายส่วนเหมือนกัน หากไม่ใช่ลูกศิษย์ผู้สืบทอดของสายตัวเองก็จะเก็บเป็นความลับไม่แพร่งพราย เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับพรรคตระกูลเซียนทั่วไปก็ถือว่าเปิดเสรีมากแล้ว
บรรพจารย์บางคนก็อธิบายได้อย่างลึกซึ้งและชัดแจ้ง น่าเสียดายที่ขาดรสชาติน่าเบื่อ บรรพจารย์บางคนพูดจาน่าสนใจ แต่ส่วนใหญ่มักจะพาออกนอกหัวข้อไปไกลหมื่นลี้ มักจะพูดถึงเรื่องราวน่าสนใจในขุนเขาสายน้ำและประวัติเล็กๆ น้อยๆ ของตระกูลเซียนยาวถึงหนึ่งชั่วยาม สรุปก็คือมีแค่ไม่กี่ประโยคที่ตรงประเด็น ลูกศิษย์ของยอดเขาแห่งอื่นฟังด้วยความสนุกสนาน แต่ปัญหาข้อยากและข้อสงสัยมากมายด้านการฝึกตน ก่อนจะเข้าประตูไปฟังคำบรรยายสับสนแค่ไหน ออกจากประตูมาก็ยังสนเท่ห์อยู่เท่านั้น
ส่วนยอดเขาลวี่กุ้ยของไช่จินเจี่ยน ทุกครั้งที่มีการถ่ายทอดมรรคามักจะมีคนมาร่วมฟังคำบรรยายหนาแน่น เนื่องจากการสอนของไช่จินเจี่ยน ทั้งพูดถึงเรื่องเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยน่าสนใจอย่างการอธิบายตัวอักษร และยิ่งให้คำอธิบายอย่างละเอียดเกี่ยวกับด่านการฝึกตนของนาง บอกเล่าประสบการณ์ของนาง ไม่มีการเก็บอำพรางไว้แม้แต่น้อย
‘เจ้ายอดเขาไช่สั่งสอนถ่ายทอดมรรคา คำพูดลึกซึ้งแจ่มแจ้ง ถี่ห่างเหมาะสม ละอายใจที่สู้ไม่ได้’
อันที่จริงจุดที่ไช่จินเจี่ยนทำให้ผู้ฝึกตนเฒ่าของยอดเขาทั้งหลายทอดถอนใจที่สู้ไม่ได้อย่างแท้จริง ยังคงเป็นการไขข้อข้องใจให้ความรู้ของนาง มองลูกศิษย์ของยอดเขาอื่นเป็นเหมือนลูกศิษย์ในสายของตัวเอง ราวกับว่าขอแค่เป็นลูกศิษย์ของภูเขาเมฆาเรือง ถึงขั้นที่ว่าต่อให้เป็นลูกศิษย์ฝ่ายนอกที่ไม่ใช่ลูกศิษย์ผู้สืบทอดของศาลบรรพจารย์ ไช่จินเจี่ยนก็ยังปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่ถือสาแม้แต่น้อยว่าจะถ่ายทอดเวทคาถาของยอดเขาลวี่กุ้ยไปให้กับคนภายนอก
ดั่งคำกล่าวที่ว่าลวี่กุ้ยภูเขาเขียว เมฆสีชาดเรืองรองหมอกหนาแน่น จวนเทพเซียนรวมกลุ่ม
สตรีเจ้าของยอดเขาผู้นี้มีสีหน้าสดชื่นปลอดโปร่ง ดั่งสายลมใต้ต้นไม้ (เปรียบเปรยถึงสตรีที่มีความสามารถ มีมาด บุคลิกดี) ช่างมีมาดแห่งเซียนล่องลอยจริงๆ
อันที่จริงปีนั้นที่ไช่จินเจี่ยนเลือกก่อตั้งจวนบนยอดเขาลวี่กุ้ย คือเรื่องไม่คาดฝันที่ไม่เล็ก เนื่องจากยอดเขาแห่งนี้ถูกภูเขาเมฆาเรืองทิ้งร้างมานานหลายปี ไม่ว่าจะเป็นปราณวิญญาณฟ้าดินหรือทัศนียภาพแห่งขุนเขาสายน้ำล้วนไม่โดดเด่น ไม่ใช่ว่าไม่มีภูเขาที่ดีกว่านี้ให้นางเลือก แต่ไช่จินเจี่ยนกลับเลือกยอดเขาลูกนี้แค่แห่งเดียว
เฉินผิงอันขยับเส้นสายตาไปด้านข้างเล็กน้อย ยอดเขาแห่งหนึ่งที่เหมือนเกาะบนทะเลมีเซียนดินโอสถทองอายุน้อยคนหนึ่งนั่งอยู่บนราวรั้วหยกขาว คล้ายกำลังดื่มเหล้าดับทุกข์อยู่ตรงนั้น
ดูจากชุดคลุมอาคมบนร่างของอีกฝ่ายทำให้จำได้ว่าเขาคือหวงจงโหวแห่งยอดเขาเกิงอวิ๋นของภูเขาเมฆาเรือง
ก่อนที่แต่ละคนจะสร้างโอสถทองได้ หวงจงโหวกับไช่จินเจี่ยนเคยได้รับการยอมรับว่าเป็นคู่กุมารทองกุมารีหยก มีหวังว่าจะกลายเป็นคู่รักเทพเซียนของภูเขาเมฆาเรืองมากที่สุด
ชุดคลุมอาคมบนร่างของเขาคือสมบัติพิทักษ์ภูเขาที่ได้รับการสืบทอดมาอย่างยาวนาน มีชื่อว่า ‘ไฉ่หลวน’
เฉินผิงอันทะยานลมพลิ้วกายลงบนยอดเขาเกิงอวิ๋น หวงจงโหวแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วก็คร้านจะซักไซ้เอาผิดกับการกระทำอันไร้มารยาทที่คนต่างถิ่นคนหนึ่งไม่เดินเข้ามาทางประตูภูเขา เซียนดินหนุ่มเอาแต่ดื่มเหล้าอยู่กับตัวเอง เพียงแต่ว่าไม่ได้มองไปยังจวนเซียนแห่งหนึ่งที่อยู่บนภูเขาบรรพบุรุษด้วยสายตาเหม่อลอยอีกแล้ว
เฉินผิงอันนั่งอยู่บนราวรั้ว หยิบเหล้าอีกาครวญกาหนึ่งออกมา
หวงจงโหวหันหน้ามามองกาเหล้าในมือของอีกฝ่าย ส่ายหน้าเอ่ยว่า “เหล้านี่ไม่ได้เรื่อง”
หวงจงโหวบิดหมุนข้อมือหนึ่งครั้งก็มีเหล้าชุนคุ่นของภูเขาเมฆาเรืองเพิ่มมาหนึ่งกา โยนไปให้แขกไม่ได้รับเชิญที่เขาไม่รู้จัก “ดื่มของข้านี่”
เฉินผิงอันรับกาเหล้ามา เอ่ยขอบคุณหนึ่งคำ แกะผนึกดินออก แหงนหน้ากระดกดื่มอึกใหญ่
เหล้าหนึ่งเหยือกในฟ้าดิน ล้วนเป็นบ้านเกิดแห่งความเมามาย
หวงจงโหวแนะนำตัวเอง “หวงจงโหวแห่งยอดเขาเกิงอวิ๋น”
เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “เฉินผิงอันแห่งภูเขาลั่วพั่ว”
หวงจงโหวเกือบจะพ่นสุราออกจากปาก เขายกหลังมือเช็ดมุมปาก หันขวับมามองคนผู้นั้น ไม่ว่าจะมองซ้ายหรือมองขวาก็ล้วนผิดปกติ จะอย่างไรก็ไม่ใช่เซียนกระบี่หนุ่มแห่งภูเขาลั่วพั่วคนนั้น ทว่าการแต่งกายนับว่าพอจะเลียนแบบได้อย่างเข้าท่าเข้าที หวงจงโหวยิ้มเอ่ย “สหายช่างเป็นคนไร้คุณธรรม ทำให้เหล้าดีๆ กานี้ของข้าต้องเสียเปล่า ดื่มเหล้าหมดแล้วก็รีบไสหัวไปเถอะ”
เฉินผิงอันยิ้มถาม “ค่อนข้างใคร่รู้อยู่เรื่องหนึ่ง ปีนั้นคนที่ไปตามหาโชควาสนาที่ถ้ำสวรรค์หลีจู เหตุใดถึงเป็นเทพธิดาไช่ ไม่ใช่พี่หวงที่คุณสมบัติดียิ่งกว่า”
ผู้ฝึกลมปราณของภูเขาเมฆาเรือง รากฐานในการฝึกตนก็คือสยบจิตวานรที่ไม่อยู่นิ่งและรั้งม้าพยศในใจเอาไว้ให้ได้
ตอนนั้นไช่จินเจี่ยนไปเที่ยวเยือนถ้ำสวรรค์หลีจู แสวงหาของนอกกายอย่างพวกสมบัติอาคม และยิ่งแสวงหาโชควาสนาตระกูลเซียน
น่าเสียดายที่ไช่จินเจี่ยนในเวลานั้น แม้กระทั่งข้อที่ว่าแท้จริงแล้วจิตวานรม้าพยศคืออะไรก็ดูเหมือนว่านางจะยังไม่เข้าใจเลย