ตอนที่ 2190
บทที่ 883.1 ดอกและผล
October 21, 2026
ซิ่วไฉเฒ่าคนหนึ่งที่หัวเราะร่าอารมณ์ดีมาที่ศาลเทพอัคคี มายืนอยู่ตรงบันไดขั้นล่างสุดของซุ้มดอกไม้ บอกว่าจะให้เฟิงอี๋ช่วยสืบข่าวในวังหลวงสักหน่อย หลีกเลี่ยงไม่ให้ลูกศิษย์คนสุดท้ายที่นิสัยเรียบง่ายซื่อสัตย์ ใจดีมีเมตตากับคนอื่นไม่รู้ทันแผนชั่วร้าย ถูกคนบางคนที่อาศัยว่าอายุมากกว่าแค่ไม่กี่ปีทำตัวเป็นคนแก่รังแกเด็ก หากถูกตาแก่หนังเหนียวนั่นหลอกจนผ่านด่านไปได้ แล้วยังไม่รู้จักเห็นความดีของเขา เขาที่เป็นอาจารย์ย่อมไม่มีทางยอมนิ่งดูดายอยู่เฉยๆ เป็นแน่
ซิ่วไฉเฒ่าไม่แม้แต่จะมองสารถีเฒ่าให้เต็มตา เอาแต่พูดจาประจบเอาใจเฟิงอี๋ เจอหน้าก็คารวะ คารวะเสร็จแล้วเขาก็ไม่ไปนั่งโต๊ะหินที่สารถีเฒ่านั่งอยู่ แต่ร่ายคำพูดที่ราวกับดึงออกมาจากถังผักดอง อะไรที่บอกว่าบุปผาดวงจันทร์สาวงามต้องมีบทกวีอันไพเราะ และแรงบันดาลใจในการแต่งกวีก็มาจากสุรา หากบนโลกนี้ไม่มีเหล้าหมัก ทั้งฤกษ์ดีทิวทัศน์งามก็ล้วนเป็นเพียงเครื่องประดับที่ว่างเปล่า…
เฟิงอี๋ทนรับกลิ่นเปรี้ยวนี้ไม่ไหวจึงได้แต่โยนเหล้าหมักร้อยบุปผาไปให้ซิ่วไฉเฒ่าหนึ่งไห ถือเป็นของปิดปากอีกฝ่าย นั่งลงตรงบันไดหินใต้ซุ้มดอกไม้แล้ว ซิ่วไฉเฒ่าก็คล้ายเพิ่งจะมองเห็นสารถีเฒ่า รีบขยับก้นยกขึ้นร้องโอ้โหหนึ่งที อุ้มกาเหล้าไปพูดจาแฝงความนัยที่โต๊ะหินอย่างกระตือรือร้น พึมพำทวงความเป็นธรรมแทนผู้อาวุโสอยู่หลายประโยค เหตุใดถึงเหลือเหล้าแค่ครึ่งไหแล้วเล่า ได้ยินชื่อเสียงอันเลื่องลือมานาน ประหนึ่งฟ้าผ่าริมหู อุตส่าห์ได้เจอกันทั้งที ไม่ทันเมาก็จะกลับแล้วได้อย่างไร กระทั่งเฟิงอี๋ทนคำพูดกระทบกระเทียบของซิ่วไฉเฒ่าไม่ไหวจึงโยนเหล้าไปให้สารถีเฒ่าอีกหนึ่งกา ผลคือซิ่วไฉเฒ่ากลับจ้องเป๋งไปที่ฝ่ายหลังและสุราบนโต๊ะอยู่อย่างนั้น สายตาขยับขึ้นขยับลงไม่หยุดนิ่ง ฝ่ายหลังเข้าใจโดยพลัน ผลักเหล้าหมักร้อยบุปผาที่เพิ่งได้มาไปให้เหวินเซิ่งผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือเงียบๆ ทันที
จากนั้นซิ่วไฉเฒ่าก็นั่งลงข้างโต๊ะ หยิบเอาถั่วเหลืองคั่วแห้งกำหนึ่งออกมาจากชายแขนเสื้อ โปรยลงบนโต๊ะ ใช้วิชาอภินิหารแห่งชะตาชีวิตบทหนึ่งของเฟิงอี๋ อาศัยลมเย็นที่โชยอยู่ระหว่างโลกมนุษย์มาเงี่ยหูฟังบทสนทนาในงานเลี้ยงสุราที่วังหลวง
คาดว่าในบรรดาอริยะปราชญ์มากมายผู้มีเทวรูปและเจ้าขุนเขาผู้อำนวยการทั้งหลายของศาลบุ๋น ก็คงมีแค่ซิ่วไฉเฒ่าเท่านั้นที่ทำเรื่องน่าขายหน้าเช่นนี้ได้ลง แล้วยังทำอย่างมาดมั่นมีเหตุมีผลเต็มเปี่ยมอีกด้วย
สารถีเฒ่านั่งอยู่ตรงนั้นด้วยอาการตะครั่นตะครอ อยากจะขอตัวลากลับไปเต็มที
คิดไม่ถึงว่าซิ่วไฉเฒ่าจะเหล่ตามองมา โยนถั่วเหลืองคั่วสองสามเม็ดเข้าปาก “ไม่ไว้หน้ากันใช่ไหม? ข้าบอกให้เจ้าไปได้แล้วหรือ?”
สารถีเฒ่ายิ้มเจื่อน “เหวินเซิ่งพูดตลกแล้ว”
ซิ่วไฉเฒ่าหลุดหัวเราะพรืด “ตลก? จำเป็นต้องพูดด้วยหรือ ในสายตาของพวกเจ้า เดิมทีข้าก็เป็นตัวตลกอยู่แล้วไม่ใช่หรือ ยังต้องพูดอีกหรือไร?”
ในใจสารถีเฒ่าตะลึงพรึงเพริดสุดขีด รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมาโดยพลัน
คงไม่ใช่ว่าวันนี้ซิ่วไฉเฒ่าปากอมกฎสวรรค์ ต้องการมาคิดบัญชีย้อนหลังแทนศาลบุ๋นหรอกกระมัง?
ซิ่วไฉเฒ่าหัวเราะหยัน “ข้าว่าผู้อาวุโสต่างหากที่พูดตลกเก่งนัก ทำไม ผู้อาวุโสดูแคลนอันดับสี่ของศาลบุ๋น คิดว่าไม่มีคุณสมบัติพอจะนั่งทัดเทียมกับท่านอย่างนั้นหรือ?”
ต่อให้สารถีเฒ่าจะหัวทึบแค่ไหนก็ยังรู้หนักเบา รู้ผลได้ผลเสียดี ในใจรู้ว่าท่าไม่ดีเสียแล้ว จึงรีบใช้เสียงในใจพูดกับเฟิงอี๋ “ผู้มามีเจตนาร้าย ไม่เหมือนนิสัยยามปกติของเหวินเซิ่งเลย อีกเดี๋ยวหากเหวินเซิ่งอาละวาดไร้เหตุผล หรือคิดจะสาดน้ำสกปรกใส่ข้า เจ้าช่วยแบกรับไว้ให้หน่อย อย่างน้อยทางฝั่งศาลบุ๋นและภูเขาเจินอู่ เจ้าก็ช่วยพูดให้ที”
เกี่ยวกับความอัปยศความรุ่งโรจน์และผลได้ผลเสียของตน ชั่วชีวิตนี้ซิ่วไฉเฒ่าไม่เคยสนใจมาก่อน ต่อให้เทวรูปที่อยู่ในศาลบุ๋นจะถูกลดระดับลงครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งถูกย้ายออกจากศาลบุ๋น หรือถึงขั้นถูกทุบแตกอยู่ริมทาง ใต้หล้าไพศาลสั่งห้ามเผยแพร่ความรู้ของเขา ตัวเขาเองก็ถูกกักขังอยู่ในสวนกงเต๋อ ซิ่วไฉเฒ่าล้วนไม่เคยแก้ตัวให้ตัวเอง แม้แต่ร่ำร้องว่าได้รับความไม่เป็นธรรมสักคำก็ไม่เคย บัณฑิตคนหนึ่งที่ได้รับคำว่า ‘เซิ่ง’ ต่อท้าย มีชีวิตอยู่มาจนถึงขั้นนี้ ในประวัติศาสตร์ของใต้หล้าไพศาลก็ไม่เคยมีมาก่อน หมื่นปีที่ผ่านมามีแค่เขาคนเดียวเท่านั้น
เฟิงอี๋ใช้เสียงในใจตอบ “จะพยายามแล้วกัน ได้แต่รับปากว่าหากช่วยได้ก็จะช่วย แต่หากช่วยไม่ได้เจ้าก็อย่าโทษข้า ตอนนี้ข้าก็กังวลเหมือนกันว่าจะชักนำไฟให้ลามมาเผาตัวเอง”
เหวินเซิ่งในวันนี้เป็นอย่างที่สารถีเฒ่ากล่าว วางท่าว่าผู้มาเยือนมีเจตนาไม่ดี ผู้มีเจตนาดีไม่มาเยือนจริงๆ ชัดเจนแล้วว่าต้องการจะซักไซ้เอาเรื่องกับพวกลู่เหว่ย
เฟิงอี๋เองก็เข้าใจได้ ฉีจิ้งฉุนกับเฉินผิงอัน ลูกศิษย์คนเล็กสุดสองคนก่อนและหลังต่างก็เคยถูกพวกตาแก่เหล่านี้ ‘อาศัยว่าอายุมากกว่ามารังแก’ ตอนอยู่ในถ้ำสวรรค์หลีจูมาก่อน
แล้วนับประสาอะไรกับที่เมืองหลวงต้าหลีที่ซิ่วไฉเฒ่าอยู่ในเวลานี้ก็ยิ่งเป็น ‘สถานที่ฝึกตน’ ที่ลูกศิษย์คนแรกอย่างชุยฉานทุ่มเทความคิดจิตใจนานนับร้อยปีสร้างขึ้นมา อารมณ์จะดีได้อย่างไร?
ดังนั้นยังคงเป็นประโยคเก่าแก่ประโยคนั้น อย่าได้รังแกคนซื่อที่มองดูแล้วนิสัยดีมากเกินไป
ซิ่วไฉเฒ่ากล่าว “ปฏิทินเหลืองเก่าแก่บางอย่างที่ฝุ่นเกาะมานานปี วันนี้เฟิงอี๋จงใช้โอกาสนี้ชดใช้ให้เฉินผิงอันเถิด”
เฟิงอี๋ถอนหายใจเบาๆ ก่อนพยักหน้ารับ
ดังนั้นเฉินผิงอันที่วางแผนปัดแข้งปัดขากับลู่เหว่ยและหนันจานอยู่ในวังหลวง ‘อยู่ดีๆ’ จึงมีข้อได้เปรียบของการชิงลงมือก่อนเพิ่มมาหลายครั้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ
สารถีเฒ่าเห็นว่าซิ่วไฉเฒ่าเดี๋ยวก็มีสีหน้าเคร่งขรึมคล้ายพระธุดงค์ เดี๋ยวก็หรี่ตาลูบหนวดยิ้มอย่างชอบใจ เดี๋ยวก็ผงกศีรษะอยู่กับตัวเอง คล้ายแอบได้ยินถ้อยคำอันยอดเยี่ยมซึ่งเกาถูกที่คัน
สุดท้ายซิ่วไฉเฒ่าก็ให้เฟิงอี๋เชิญลู่เหว่ยมารำลึกความหลังกันที่ศาลเทพอัคคีแห่งนี้
เฟิงอี๋ ลู่เหว่ย สารถีเฒ่า สหายเก่าสามคนในถ้ำสวรรค์หลีจูได้กลับมาพบกันอีกครั้งที่ศาลเทพอัคคีเมืองหลวงต้าหลี
ซิ่วไฉเฒ่าปรายตามองบรรพบุรุษสกุลลู่ที่เร่งเดินทางออกจากวังหลวงต้าหลีมายังที่แห่งนี้แล้วเก็บเหล้าหมักร้อยบุปผากาหนึ่งใส่ไว้ในชายแขนเสื้อ คว้าถั่วเหลืองคั่วกำสุดท้ายบนโต๊ะมาโยนใส่ปากเคี้ยวช้าๆ แล้วกลืน ลุกขึ้นอย่างเนิบช้า เอ่ยประโยคที่เป็นข้อสรุปแบบตอกปิดฝาโลงกับสารถีเฒ่าว่า “วันหน้าเจ้าอย่าได้คิดจะเข้าออกภูเขาเจินอู่อีกเลย ไม่อย่างนั้นหากข้ารู้เข้า ข้าก็จะไม่ไปหาเรื่องเจ้าหรอก แต่ข้าจะไปอธิบายเหตุผลกับภูเขาเจินอู่แทน”
ซิ่วไฉเฒ่ายื่นนิ้วข้างหนึ่งจิ้มไปที่หน้าอก “คำพูดของข้าก็คือคำพูดของศาลบุ๋น หากภูเขาเจินอู่มีความเห็นต่างก็ไปฟ้องศาลบุ๋นเอาเอง ข้าจะรออยู่ที่หน้าประตู”
สารถีเฒ่าเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก ยังดีที่เหวินเซิ่งไม่ได้รังแกกันมากเกินไป วันหน้าอย่างมากตนก็เข้าออกโลกมนุษย์ผ่านทางศาลลมหิมะก็แล้วกัน
ซิ่วไฉเฒ่ามองลู่เหว่ยที่ขอบเขตเพิ่งถดถอย “กลับไปถึงทวีปแดนเทพแผ่นดินกลางแล้ว เจ้าก็ช่วยไปบอกกับลู่เซิงแทนข้าสักคำ วันหน้าเมื่อไปที่หอครองดาว อย่าได้เดินทางตอนกลางคืน อย่าไปพูดว่าข้ามีที่พึ่งอะไรอยู่ที่ศาลบุ๋นล่ะ รับมือกับลู่เซิงคนเดียว ไม่จำเป็น ไม่มีค่าพอ”
ซิ่วไฉเฒ่ายกนิ้วโป้งชี้ไปที่ท้องฟ้า “บนฟ้าข้าผู้อาวุโสก็มีคนอยู่ด้วย”
ฝูลู่อวี๋เสวียน ผสานมรรคากับธารดวงดาว
ข้ากับป๋ายเหย่เป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน ส่วนตาเฒ่าอวี๋ก็มีมิตรภาพที่เคยแลกชีวิตกันมากับป๋ายเหย่ ถ้าอย่างนั้นข้ากับตาเฒ่าอวี๋ก็คือสหายรักกันแล้ว
เหตุใดปรมาจารย์มหาปราชญ์ถึงต้องเปิดทางให้อวี๋เสวียนด้วยตัวเอง?
แน่นอนว่าเพราะฝูลู่อวี๋เสวียนไม่ผิดต่อคำว่า ‘ฝูลู่’ (ยันต์) ตอนนั้นเขาข้ามทวีปไปให้ความช่วยเหลือป๋ายเหย่ ตาเฒ่าอวี๋เสวียนยอมสละมรรคกถาและยันต์นับล้านแผ่นอย่างไม่เสียดาย แต่ก็ต้องเข้าร่วมสงครามวุ่นวายครั้งนั้นให้ได้
ขณะเดียวกันศาลบุ๋นก็มีความไม่พอใจต่อสกุลลู่แผ่นดินกลางอยู่เช่นกัน เพียงแต่ว่าเรื่องบางอย่างสกุลลู่ทำอย่างคลุมเครือทั้งยังยอดเยี่ยม อยู่ในกฎเกณฑ์ทุกเรื่อง ศาลบุ๋นจะเอาโทษก็ไม่อาจแสดงออกอย่างชัดเจนมากเกินไป
บนฟ้ามีอวี๋เสวียน สกุลลู่อยู่บนดิน นี่ต่างหากจึงจะเป็นการพึ่งพาอยู่ใต้ชายคาของคนอื่นอย่างแท้จริง!
คำข่มขู่ของซิ่วไฉเฒ่า ฟังดูเหมือนคำล้อเล่นที่เอาแต่ใจไร้แก่นสาร ไม่เจ็บไม่คัน ไม่ส่งผลต่อเรื่องสำคัญใดๆ
แต่ลู่เหว่ยกลับหัวเราะไม่ออกเลยสักนิด
อาจารย์คนหนึ่งที่นิสัยดีย่อมไม่มีทางสอนลูกศิษย์อย่างฉีจิ้งชุนและจั่วโย่วออกมาได้
บัณฑิตที่ดีแต่แสร้งวางท่าข่มขู่ให้คนกลัวก็ไม่มีทางสอนคนอย่างชุยฉาน เฉินผิงอันได้เช่นกัน
อริยะปราชญ์ลัทธิขงจื๊อคนหนึ่งที่ความรู้ไม่พอ ในช่วงเวลาที่ชื่อเสียงไม่โดดเด่นก็ไม่มีทางทำให้หลิวสือลิ่วเป็นฝ่ายกราบอาจารย์ขอเข้ามาเรียนในสำนักด้วยตัวเอง
ยิ่งไม่มีทางมีสหายอย่างป๋ายเหย่ ป๋ายเจ๋อ
ซิ่วไฉเฒ่ายิ่งพูดก็ยิ่งโมโห สองมือเท้าเอวฉับ แผดเสียงก่นด่าใส่คนทั้งสอง