ตอนที่ 2261
บทที่ 897.8 ตะวันจันทราล้วนเป็นดั่งจอกแหนที่ลอยบนน้ำ
October 21, 2026
หลังกลับมาถึงภูเขาเซียนตู เฉินผิงอันก็ออกเดินทางขึ้นเหนือต่ออีกครั้ง ทิ้งเฉาฉิงหล่างเอาไว้ พาไปแค่เผยเฉียนกับเสี่ยวโม่ ไปเป็นแขกที่เสี่ยวหลงชิวด้วยกัน
เสี่ยวหลงชิวอยู่ห่างจากภูเขาเซียนตูไม่ไกล พอจะถือว่าเป็นเพื่อนบ้านบนภูเขากันได้อย่างถูไถ
ญาติห่างไกลไม่สู้เพื่อนบ้านใกล้เคียงนี่นะ จะไม่มาเจอกันให้คุ้นหน้าคุ้นตากันเลยได้อย่างไร
นักพรตหญิงหวงถิงแห่งภูเขาไท่ผิงที่พบเจอกันครั้งแรกในพื้นที่มงคลรากบัว ทุกวันนี้มาสร้างกระท่อมฝึกตนอยู่ด้านข้างศาลบรรพจารย์บ้านคนอื่น
อันที่จริงทางฝั่งของเสี่ยวหลงชิวยังมีสหายบนภูเขาที่ไม่ตีกันก็คงไม่ได้รู้จักกันอีกคนหนึ่ง
ก็คือหนึ่งในเซียนดินสองคนที่ไปเป็นเทพทวารบาลอยู่หน้าประตูภูเขาไท่ผิง เค่อชิงอันดับหนึ่งของเสี่ยวหลงชิว จางหลิวจู้
ก่อกำเนิดเฒ่าเชี่ยวชาญเวทน้ำ เห็นได้ชัดว่าภาคภูมิใจกับเรื่องนี้มาก ดูจากฉายาเซียนน้ำของเขาก็พอจะมอง
เหมือนกับหลูอิง ต่างก็มีชาติกำเนิดเป็นผู้ฝึกตนอิสระ ไม่ได้ไปหลบภัยที่ใต้หล้าห้าสี แต่สะบัดร่างเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ อีกทั้งยังใช้วิธีการ ‘ขึ้นเขา’ กลายเป็นเซียนซือทำเนียบที่เหมือนกับหลูอิงอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
ตามคำกล่าวของโจวอันดับหนึ่งก็คือทุกวันนี้ไม่ว่าคนแบบไหนก็ล้วนวิ่งขึ้นไปบนภูเขาได้ทั้งนั้น จากผู้ฝึกตนอิสระที่ในอดีตถูกคนบนภูเขาด่าทอฆ่าแกง กลายมาเป็นเสาหินท่ามกลางกระแสน้ำ กลายมาเป็นกระดูกสันหลัง เป็นเสาคานค้ำยันของในทวีปแห่งหนึ่ง
ตอนนั้นทั้งสองฝ่ายประมือกัน ก่อกำเนิดเฒ่าไม่ทันได้เห็นหน้าศัตรูก็เกือบจะถูกผ่าออกเป็นสองท่อนเสียแล้ว
ภายหลังถูกจับกุมตัวไปที่หน้าประตูภูเขา ถูกดึงจิตวิญญาณออกมา ลอยแขวนไว้เหนือศีรษะตัวเอง ความเจ็บปาดราวถูกคว้านหัวใจถูกกรีดกระดูกประหนึ่งน้ำขึ้นกระแทกโถมตัวเรือที่ตีกระทบลงบนจิตแห่งมรรคาระลอกแล้วระลอกเล่า
อีกทั้งผู้ฝึกตนบนยอดเขาแปลกหน้าคนนั้นก็ช่างมีนิสัยที่…ยากจะบรรยายได้หมดในคำเดียวจริงๆ
แค่ยกเท้าขึ้นง่ายๆ ก็เหยียบขยี้ผู้ฝึกตนหญิงขอบเขตหยกดิบที่เป็นลูกรักแห่งสวรรค์คนหนึ่ง ปากด่ากราด เท้าก็กระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระทืบจนเกิดเป็นหลุมใหญ่ มองไม่เห็นหัวของสตรีอีก
ไม่เหมือนกับเซียนดินโอสถทองจากราชวงศ์สกุลอวี๋ผู้นั้น ก่อกำเนิดเฒ่าที่สถานะสูงศักดิ์อย่างถึงที่สุดผู้นี้ ตอนนั้นที่อยู่ภูเขาไท่ผิงได้ถูกเจียงซ่างเจินช่วยไล่ออกไปก่อน
ฝันร้ายตื่นหนึ่ง
เป็นเหตุให้หลังจากที่ก่อกำเนิดเฒ่าย้อนกลับมาที่เสี่ยวหลงชิวก็ยังไม่กล้าเล่าอย่างละเอียดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่นั่น ได้แต่พูดจาอย่างคลุมเครือ บอกว่าประลองเวทกับคนอื่นไปครั้งหนึ่ง แต่ฝีมือสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ทั้งยังได้รับบาดเจ็บ
หวงถิงหาตัวเจอได้ง่าย นางอยู่บนยอดเขาหรูอี้ภูเขาบรรพบุรุษของเสี่ยวหลงชิวนั่นเอง
เฉินผิงอันเดินเข้าไปในกระท่อมเรียบง่ายหลังนั้น นักพรตหญิงกำลังแทะข้าวโพดปิ้ง ในกระถางไฟยังมีเหลืออยู่ไม่น้อย
เฉินผิงอันนั่งลงบนม้านั่ง แล้วก็ไม่เกรงใจ ก้มตัวไปหยิบข้าวโพดฝักหนึ่งขึ้นมา พูดเข้าประเด็นโดยตรงว่า “หวงถิง ต้องการเงินเทพเซียนหรือไม่? ในคลังเก็บสมบัติของภูเขาลั่วพั่วพวกเรายังมีกำไรหลังหักค่าใช้จ่ายแล้วเหลืออยู่ไม่น้อย ทางฝั่งของสำนักเบื้องล่างอย่างภูเขาเซียนตูนี้จะไม่ขอเงินจากภูเขาลั่วพั่ว ดังนั้นจึงไม่ถ่วงรั้งการทำการค้า ก็เหมือนว่ามีตัวเลขจำนวนหนึ่งนอนอยู่ในสมุดบัญชี หากว่าเจ้าเกรงใจจริงๆ พวกเราสามารถคิดดอกเบี้ยได้”
ซากปรักของภูเขาไท่ผิง ภูเขาสายน้ำพังภินท์ ในรัศมีพันลี้รอบด้าน ปราณวิญญาณเจือจางบางเบาเหมือนปุยหลิวที่ลอยล่องไปตามกระแสลม เรื่องของการสร้างสำนักขึ้นใหม่ นอกจากจะต้องทุ่มเงินแล้วก็คือทุ่มเงิน ได้แต่อาศัยเงินเทพเซียนมาชดเชยส่วนที่ขาดของปราณวิญญาณฟ้าดิน และก่อนหน้านั้นยังต้องสร้างค่ายกลใหญ่ รวมไปถึงรวบรวมหาเทพภูเขาเทพวารีจำนวนมากให้มาสร้างร่างทอง สร้างศาล เติมเต็มตำแหน่งที่ขาด ช่วยรวบรวมปราณวิญญาณไม่ปล่อยให้มันไหลกระจายเร็วเกินไป ไม่อย่างนั้นก็มีแต่จะเป็นการตัดชุดแต่งงานให้ผู้อื่น
ตามการประเมินคร่าวๆ ของเจียงซ่างเจิน ภูเขาไท่ผิงแห่งใหม่ หากคิดจะกอบกู้ภาพบรรยากาศขุนเขาสายน้ำกลับคืนมาสักสามส่วนจากตอนที่สำนักอยู่ในช่วงรุ่งโรจน์ภายในเวลาสองสามร้อยปี อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เงินสามสี่พันเหรียญฝนธัญพืช
นอกจากนี้การไปมาหาสู่กับแต่ละฝ่ายที่ค่อนข้างวุ่นวายซับซ้อน การสานสัมพันธ์กับภูเขาเพื่อนบ้าน การทำการค้ากับราชวงศ์ล่างภูเขา ใช้ความเร็วที่มากที่สุดก่อสร้างศาลภูเขาสายน้ำหลายสิบแห่ง ช่วยให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์แต่ละฝ่ายในอาณาเขตได้รับการแต่งตั้งที่ถูกต้องจากทางราชสำนัก…
เฉินผิงอันรู้ดีถึงความยากลำบากในเรื่องนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งทุกวันนี้ภูเขาไท่ผิงหลงเหลือหวงถิงเพียงแค่คนเดียวแล้ว
ไม่เหมือนภูเขาลั่วพั่วบ้านตน ต่อให้เป็นช่วงแรกเริ่ม ในภูเขาก็ยังมีจูเหลี่ยนที่เป็นผู้ดูแลใหญ่ แล้วนับประสาอะไรกับที่เพื่อนบ้านยังเป็นซานจวินเว่ยป้อที่สนิทสนมกันอย่างมาก มีภูเขาพีอวิ๋นที่แทบจะเท่ากับว่าสวมกางเกงตัวเดียวกับภูเขาลั่วพั่วแล้ว
หวงถิงส่ายหน้า “ตอนนี้ยังไม่ต้องการ บนร่างข้ายังพอจะมีทรัพย์สินอยู่บ้างเล็กน้อย สามารถเอามาแลกเป็นเงินเทพเซียนได้ไม่น้อย หากรอวันใดที่ขาดเงินจริงๆ ก็จะไม่เกรงใจเศรษฐีบ้านนอกอย่างเจ้าหรอก”
เฉินผิงอันพยักหน้า
ภูเขาไท่ผิงข้าคือผู้ฝึกตนที่แท้จริง ศาลบรรพจารย์สืบทอดต่อควันธูป
ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ที่นั่น เฉินผิงอันคิดว่าจะช่วยปกป้องภูเขาไท่ผิงเป็นเวลาแปดสิบปี
เสี่ยวหลงชิวที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของทั้งสองในเวลานี้คือสำนักเบื้องล่างของต้าหลงชิวในทวีปแดนเทพแผ่นดินกลาง อันที่จริงหากเรียกให้ถูกต้องก็คือเป็น ‘ภูเขาเบื้องล่าง’
ปีนั้นผู้ที่ต้องย้ายบ้านไม่ได้มีแค่ภูตน้ำสองตนที่ตั้งตัวเป็นพญามาร มหาราชย์เท่านั้น พวกมันก็แค่เลียนแบบเหล่าเซียนซือของเสี่ยวหลงชิวเท่านั้น
แต่เมื่อภูเขาชิงจิ้งตำหนักพยัคฆ์เขียวย้ายไปอยู่ที่แจกันสมบัติทวีป แล้วยังก่อร่างสร้างตัวอยู่ที่นั่น เสี่ยวหลงชิวกลับข้ามมหาสมุทรข้ามแม่น้ำ ป่าวประกาศแก่ภายนอกว่ากำลังตามหาพื้นที่ลับขุนเขาสายน้ำแห่งหนึ่ง ปีนั้นการย้ายบ้านค่อนข้างรวดเร็ว ภายหลังที่กลับมาบ้านก็ไม่ช้า จากนั้นก็ไปหมายตาซากปรักของภูเขาไท่ผิง คิดว่าหลังจากเลื่อนเป็นสำนักแล้วจะย้ายศาลบรรพจารย์ จากนั้นค่อยสร้างคันฉ่องแสงจันทร์บรรพกาลเลียนแบบของภูเขาไท่ผิงขึ้นมาบานหนึ่ง
ส่วนต้าหลงชิวสำนักเบื้องบนที่อยู่ในแผ่นดินกลางก็คือตระกูลเซียนอักษรจงอย่างสมชื่อ ผู้ฝึกตนผู้สืบทอดในศาลบรรพจารย์ล้วนเป็นช่างทำกระจกบนภูเขา กระจกวิเศษที่เซียนซือหลอมขึ้นมา มีสองอย่างที่ระดับขั้นสูงที่สุด แบ่งออกเป็นชื่อ ‘หยุดจันทร์’ ‘หยุดน้ำ’ วิชาอภินิหารลี้ลับมหัศจรรย์ เป็นสมบัติล้ำค่าหายากที่มีราคาแต่ไร้ตลาดเสมอมา
ผู้ฝึกตนขึ้นเขาลงห้วย ส่วนใหญ่มักจะพกของติดตัวจำพวกภาพค้นภูเขาหนึ่งแผ่น กระจกส่องมารหนึ่งบาน ยันต์ทำลายสิ่งกีดขวางขุนเขาสายน้ำหนึ่งปึก
พอๆ กับยามที่คนในยุทธภพออกเดินทางแล้วต้องพกเงินทองกับกระบอกจุดไฟ
และเส้นทางของการหลอมกระจกส่องมารในใต้หล้าก็สามารถแบ่งออกได้หกเส้นทางซึ่งมีการแบ่งงานที่ชัดเจน ช่างทำกระจกของต้าหลงชิวได้ผูกขาดสายหนึ่งในนั้นไป กระจกวิเศษที่หลอมออกมาสามารถสยบกำราบภูตเผ่าน้ำได้ดี มีความต้องการบนภูเขามากที่สุดเหมือนกับกระจกส่องมารสาย ‘ไล่ภูเขา’ เป็นเหตุให้เงินทองที่ไหลมาเทมาของต้าหลงชิวอยู่ในประเภทที่ว่าต่อให้ไม่อยากจะหาเงินก็ยังยาก ผู้ฝึกตนแต่ละฝ่ายของใต้หล้าไพศาลต่างก็ยื่นเงินส่งไปให้พวกเขากันทั้งนั้น
ในอาณาเขตของทวีปอื่น สำนักที่ทำการค้ากับต้าหลงชิว ช่วยนำกระจกวิเศษไปขายให้ หนึ่งในนั้นก็มีถ้ำสวรรค์เทียนอวี๋ของหลิวเสียทวีป รวมไปถึงสำนักฉงหลินของอุตรกุรุทวีป เพียงแต่ว่ากระจกวิเศษที่ฝ่ายแรกขายมีระดับขั้นสูง ราคาแพง หากไม่ใช่ผู้ฝึกตนทำเนียบเซียนดินหรือลูกศิษย์ผู้สืบทอดของสำนักก็ได้แต่มองอย่างเดียวเท่านั้น
สำนักฉงหลินกลับขายแค่กระจกส่องมารของต้าหลงชิวที่เป็นกระจกขั้นพื้นฐานที่สุดเท่านั้น ต่อให้เป็นผู้ฝึกตนอิสระห้าขอบเขตล่าง หากกัดฟันซื้อก็ยังสามารถซื้อหากระจกวิเศษบานหนึ่งมาไว้ในมือได้
ไม่เหมือนกับผูซานและถ้ำมังกรขาว เสี่ยวหลงชิวที่เป็นตัวสำรองสำนักเหมือนกันกลับไม่ได้เข้าร่วมพันธมิตรใบท้อที่พลังอำนาจน่าครั่นคร้ามครั้งนั้น
หวงถิงเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเอ่ยหยอกเย้าว่า “ข้าได้เจอกับหนิงเหยาแล้ว ขอบเขตสูงมาก หากสูงกว่านี้ก็ไม่ค่อยจะมีเหตุผลเท่าไรแล้ว ส่วนความสวยงาม…ก็เท่านั้นเอง”
เฉินผิงอันยิ้มรับ แทะข้าวโพดปิ้ง พูดอย่างตรงไปตรงมาว่า “ถึงอย่างไรในสายตาของข้าหนิงเหยาก็งดงามที่สุด”
หวงถิงถาม “ยังมีธุระอีกไหม?”
เฉินผิงอันพยักหน้า พูดเสียงอู้อี้ “คิดว่าจะเชิญเจ้าไปเป็นเค่อชิงของสำนักเบื้องล่าง นอกจากนี้ก็มีความคิดอีกอย่างหนึ่งที่ต้องถามความเห็นของเจ้าก่อน”
หวงถิงกล่าว “ลองว่ามาสิ”
เฉินผิงอันเอ่ย “ข้าอยากจะเป็นผู้ถวายงานหรือไม่ก็เค่อชิงที่ได้รับการบันทึกชื่อของภูเขาไท่ผิงพวกเจ้า”
หวงถิงหัวเราะร่า “มีอะไรให้ต้องลำบากใจกันเล่า ตกลงตามนี้แหละ แต่ข้าต้องเป็นเค่อชิงอันดับหนึ่งของสำนักเบื้องล่างพวกเจ้านะ”
เฉินผิงอันพยักหน้า “ไม่มีปัญหา”
นี่เป็นครั้งที่สองที่เฉินผิงอันรับหน้าที่ในภูเขาตระกูลอื่นเว้นจากการเป็นเค่อชิงที่ไม่ได้รับการบันทึกชื่อของสกุลหลิวธวัลทวีป อีกทั้งยังบอกโดยตรงว่าจะเป็นผู้ถวายงาน ไม่ได้พูดว่าจะเป็นเค่อชิงที่ไม่ได้รับการบันทึกชื่ออะไรด้วยซ้ำ
เฉินผิงอันพลันเอ่ยว่า “หากเจ้าไม่สะดวกที่จะปล่อยกระบี่อย่างฉับไว ข้าสามารถลงมือจัดการเขาได้ รับรองว่าผีไม่รู้เทพไม่เห็น”