ตอนที่ 2289
บทที่ 904.3 นกกระเรียนโดดเดี่ยวแห่งฟ้าดิน
October 21, 2026
หากจะบอกว่าเงินทองบนโลกคือฝนใหญ่ที่ตกลงมาครั้งหนึ่ง มองดูเหมือนว่าสามารถมุดลอดลงไปได้ทุกร่องทุกรู ไปได้ทุกที่ทุกแห่งหน ทว่าอำนาจกลับเป็นหิมะใหญ่ครั้งหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามนอกประตูมีหิมะกองทับถม คนในประตูที่ได้เห็นย่อมเกิดความหวาดกลัว เพราะมันสามารถทำให้คนหนาวตายได้จริงๆ
หากไม่เป็นเพราะได้รับคำสั่งบางอย่างมาจากต้าหลงชิว ทุกวันนี้เฉวียนชิวชิงที่อยู่กับศิษย์พี่หลินฮุ่ยจื่อก็ไม่มีทางกล้า ‘ล่วงเกินส่งเดช’ เช่นนี้แน่นอน
คานบนไม่ตรงคานล่างเอียง
โต๊ะหินใต้ต้นสนโบราณมีเศษซากกระดานหมากเหลือทิ้งไว้
บุรุษวัยกลางคนที่มีสีหน้าเคร่งขรึมตามธรรมชาติคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างโต๊ะ มองสถานการณ์หมากที่เล่นไม่จบ เขายื่นนิ้วไปคีบเม็ดหมากจากความว่างเปล่า ทันใดนั้นก็มีเม็ดหมากใหม่เอี่ยมโผล่ขึ้นมา จำแลงร่างขึ้นบนตำแหน่งเดิมของกระดานหมาก ส่วนเม็ดหมากในมือของบุรุษกลับสลายหายไปด้วยตัวเอง สถานการณ์หมากเก่าแก่ยังคงเป็นเหมือนเดิมไม่มีการเปลี่ยนแปลง
กราบไหว้ดวงจันทร์หลอมลมปราณ ชักนำดวงดาว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นฝีมือของเซียนเหริน
เป็นเหตุให้บนโต๊ะนี้เป็นทั้งสถานการณ์หมากหนึ่งกระดาน แล้วก็เป็นทั้งตำราหมากหนึ่งเล่ม ยิ่งเป็นค่ายกลค่ายหนึ่ง
บนโต๊ะมีเม็ดหมากอยู่แค่แปดสิบเอ็ดตัว หากวางเม็ดหมากลงไปหนึ่งร้อยแปดตัวก็จะกลายเป็นค่ายกลใหญ่สมบูรณ์แบบที่ครบทั้งฟ้าอำนวยและดินอวยพร
นี่ก็เหมือนพวกคนที่เก็บสะสมของเก่าแก่โบราณ หากรูปร่างไม่สมบูรณ์ ราคาก็จะต่างกันมาก ยกตัวอย่างเช่นจอกเทพีบุปผาสิบสองใบครบชุดที่สร้างขึ้นด้วยกรรมวิธีลับของพื้นที่มงคลร้อยบุปผา หากเก็บสะสมมาได้แค่สิบเอ็ดใบ ต่อให้จะขาดจอกเทพีบุปผาไปแค่ใบเดียว ราคาก็อาจต่างจากเดิมถึงหนึ่งเท่าตัว
ครั้งนี้บุรุษเดินทางข้ามทวีปมาเยือนเสี่ยวหลงชิวก็พอจะถือว่าเป็นการมาเยือนสถานที่เดิมได้อย่างถูไถ ก็แค่ว่าวัตถุคงเดิมแต่คนไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
ปีนั้นอาจารย์เคยประลองหมากล้อมกับเซียนเหรินหนุ่มคนหนึ่งที่นี่ ก็คือเจ้าสำนักว่านเหยาของพื้นที่มงคลสามภูเขาคนปัจจุบันอย่างหันเจี้ยงซู่
ได้ยินมาว่าทุกวันนี้คนผู้นี้คิดจะสร้างสำนักเบื้องล่าง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดถึงได้ถ่วงเวลามานานจนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวอย่างจริงจังสักที
ตามหลักแล้วด้วยรากฐานอันแน่นหนามั่นคงของพื้นที่มงคลสามภูเขา การสืบทอดยาวนานของสำนักว่านเหยา บวกกับตบะขอบเขตของตัวหันเจี้ยงซู่เอง การก่อตั้งสำนักเบื้องล่างมีแต่จะเป็นเรื่องที่น้ำมาคูคลองก่อเกิดสำเร็จ
ปีนั้นการที่เขาติดตามอาจารย์ข้ามทวีปเดินทางไกลก็เพียงแค่เพื่อมาพบอาจารย์ของหลินฮุ่ยจื่อ
ต้าหลงชิวในเวลานั้นฝากความหวังไว้กับนางมาก หวังว่านางที่อยู่ในใบถงทวีปจะสามารถใช้เสี่ยวหลงชิวเป็น ‘สถานที่มังกรลุกผงาด’ รอกระทั่งนางได้เลื่อนเป็นห้าขอบเขตบนก็จะสามารถก่อตั้งสำนักเบื้องล่างได้อย่างสมเหตุสมผล
ตามกฎที่ศาลบุ๋นตั้งไว้ในอดีต การแตกกิ่งก้านทำเนียบรองของบนภูเขา เทียบกับลำดับวงศ์ตระกูลของล่างภูเขาแล้วมีความเข้มงวดมากยิ่งกว่า ยกตัวอย่างเช่นหากคิดจะก่อตั้งสำนักเบื้องล่างไว้ที่ทวีปอื่น บรรพจารย์ผู้บุกเบิกภูเขาของสำนักเบื้องล่างจะต้องเป็นคนในท้องถิ่นที่ได้เป็นก่อกำเนิด จากนั้นฝ่าทะลุขอบเขตเลื่อนเป็นห้าขอบเขตบน ไม่ใช่ว่าแค่สำนักเบื้องบนส่งผู้ฝึกตนขอบเขตหยกดิบมาสักคนก็สามารถก่อสำนักตั้งพรรค แตกกิ่งก้านสาขาได้ง่ายๆ
อีกทั้งการที่คนต่างถิ่นมาก่อตั้งสำนักถือเป็นข้อห้ามใหญ่ จะถูกคนในพื้นที่ขับไล่ผลักไสอย่างหนัก เพราะถึงอย่างไรก็เป็นกองกำลังจากต่างถิ่น หากก่อสำนักขึ้นมาจะต้องแบ่งน้ำแกงถ้วยหนึ่งไป สูบกลืนปราณวิญญาณของขุนเขาสายน้ำที่อยู่รอบด้านและโชคชะตาบนมหามรรคาไปดั่งปลาวาฬสูงน้ำ ก็เหมือนอย่างสำนักพีหมาของอุตรกุรุทวีปที่ช่วงแรกของการก่อตั้งก็เต็มไปด้วยอุปสรรคไม่ขาดสาย คนบาดเจ็บล้มตายกันไปเยอะมาก กว่าจะหยัดยืนได้อย่างมั่นคงอยู่ที่ชายหาดโครงกระดูกได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ผลคือต้องไปเจอเพื่อนบ้านอย่างหุบเขาผีร้าย ถูกสำนักใหญ่แห่งต่างๆ ของแผ่นดินกลางมองเป็นการค้าขายที่ขาดทุนมาโดยตลอด และมักจะยกขึ้นมาเป็นตัวอย่างของผลลัพธ์ที่ย่ำแย่เสมอ
หรือยกตัวอย่างเมื่อหลายปีก่อนสำนักกุยหยกได้เลือกสถานที่แห่งหนึ่งที่ชื่อว่าทะเลสาบซูเจี่ยนของแจกันสมบัติทวีปมาก่อตั้งสำนักเจินจิ้งได้สำเร็จ สวินยวนเจ้าสำนักผู้เฒ่าได้ส่งตัวเจียงซ่างเจินและเหวยอิ๋งให้ไปรับหน้าที่เป็นเจ้าสำนักของสำนักเบื้องล่าง และผู้ฝึกตนสองคนนี้ ภายหลังก็ได้ทยอยกันมาเป็นเจ้าสำนักของสำนักเบื้องบน
คิดถึงความพยศยากกำราบของเจียงซ่างเจิน คิดถึงเหวยอิ๋งที่เป็นคนมากความสามารถถึงเพียงนั้น ผลคือไปอยู่ที่ทะเลสาบซูเจี่ยนก็ยังต้องยอมถอยให้กับราชวงศ์สกุลซ่งต้าหลีครั้งแล้วครั้งเล่า
สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นหลักฐานที่พิสูจน์ให้เห็นว่าการก่อตั้งสำนักเบื้องล่างนั้นไม่ง่าย และหากคิดจะหยัดยืนให้มั่นคงก็ยิ่งยากมากกว่า
เป็นเหตุให้ในประวัติศาสตร์มีสำนักใหญ่ของแผ่นดินกลางมากมายที่คิดอยากจะไปก่อตั้งสำนักเบื้องล่างอยู่ในทวีปอื่น ผู้ที่ทำสำเร็จ ในสิบคนมีอยู่แค่สองสามคน และในสองสามคนนี้เกินครึ่งก็ล้วนมิอาจสืบทอดควันธูปได้นานเป็นพันปี นี่ก็เหมือนลูกหลานขุนนางที่ได้รับบรรดาศักดิ์สืบทอดกันมาหลายยุคหลายสมัยที่ต้องไปเป็นขุนนางอยู่ต่างถิ่น ส่วนใหญ่ก็มักจะต้องเจอกับอุปสรรค เจอตะปูอ่อนต่อเนื่อง สุดท้ายคนที่สามารถประสบความสำเร็จได้อย่างคนรุ่นพ่อ กลายเป็นบุคคลที่อยู่ในจุดศูนย์กลางของราชสำนักได้ก็ยังคงมีจำนวนน้อยอยู่ดี
เฉวียนชิงชิวพาจางหลิวจู้เดินเท้ามาถึงที่แห่งนี้ด้วยกัน “ชิงชิวคารวะบรรพจารย์ลุง”
ก่อนที่จางหลิวจู้จะทำการคำนับด้วยพิธีการใหญ่กลับเรียกอีกฝ่ายด้วยความเคารพก่อนว่าหลงหรานเซียนจวิน
บุรุษเอ่ยกับเค่อชิงอันดับหนึ่งของล่างภูเขาผู้นี้ว่า “สหายสุ่ยเซียน เจ้าสามารถกลับไปก่อนได้”
ก่อกำเนิดเฒ่าตกใจที่ได้รับความเมตตาโดยไม่คาดฝัน เอ่ยขอตัวอำลา ถอยหลังไปสามก้าวแล้วค่อยหมุนตัวจากไป เดินห่างไปไกลมากแล้วถึงได้กล้าทะยานลมออกไปจากภูเขาบรรพบุรุษ
ซือถูเมิ่งจิงเอ่ยว่า “นั่งเถอะ”
เฉวียนชิงชิวรีบนั่งลงทันใด
ในระบบสืบทอดของภูเขาต้าหลงชิว บิดามารดาของเฉวียนชิงชิวคือคู่รักบนภูเขาคู่หนึ่ง และเซียนเหรินที่อยู่ตรงหน้าท่านนี้ก็คืออาจารย์ผู้ถ่ายทอดมรรคาให้กับคู่รักคู่นั้นพอดี
เนื่องจากความสัมพันธ์ในชั้นนี้ ดังนั้นซือถูเมิ่งจิงจะถูกผู้ฝึกตนของเสี่ยวหลงชิวมองว่าเขามาเพื่อช่วยหนุนหลังให้กับเฉวียนชิงชิว ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลดีแล้ว
ส่วนอาจารย์ของหลินฮุ่ยจื่อกับเฉวียนชิงชิวนั้น พอมาถึงใบถงทวีป ในอดีตก็ได้ฝ่าทะลุขอบเขตเลื่อนขั้น ทว่าตอนที่เป็นขอบเขตก่อกำเนิดกลับถูกความรักถ่วงรั้ง มิอาจเลื่อนเป็นขอบเขตหยกดิบได้ จิตมารก่อกวน การปิดด่านจึงล้มเหลว ล่างภูเขาเรียกว่ากลิ่นหอมจางหายหยกแตกสูญ ส่วนบนภูเขาเรียกว่ากายดับมรรคาสลาย
สตรีที่น่าสงสารได้เจอกับบุรุษเลวทราม ทรยศต่อความรักความจริงใจของนาง ทว่าก็เคยเป็นสตรีสิบห้าสิบหกเอวบางร่างน้อยดุจกิ่งหลิวที่ส่ายไหวนุ่มนวล
ซือถูเมิ่งจิงถาม “เฉวียนชิงชิว ปีนั้นเจ้าเคยสมคบคิดกับเผ่าปีศาจเปลี่ยวร้างหรือไม่?”
เฉวียนชิงชิวสีหน้าเป็นปกติ น้ำเสียงสงบเยือกเย็น “บรรพจารย์โปรดวางใจ ไม่มีเรื่องเช่นนี้แน่นอน”
เซียนเหรินใต้ต้นสนไม่ต้องเอ่ยถ้อยคำ ก็มีเสียงคลื่นสนพัดเป็นระลอกดุจเสียงจากสวรรค์
เฉวียนชิงชิวเอ่ยอย่างเสียดายว่า “การฝึกตนในชีวิตนี้ของศิษย์พี่หลินราบรื่นเกินไป จิตแห่งมรรคาจึงไม่มั่นคงมากพอ ปิดด่านสองครั้งล้วนล้มเหลว เป็นเหตุให้ไม่มีความมั่นใจในเรื่องของการฝ่าทะลุขอบเขต มักรู้สึกว่าเป็นขีดจำกัดของตัวเองแล้ว บวกกับที่ถูกหวงถิงฟันไปหนึ่งกระบี่ แน่นอนว่าต้องยิ่งหมดหวังแล้ว บรรพจารย์ลุง อีกเดี๋ยวศิษย์พี่หญิงหลินก็จะมาแล้ว บรรพจารย์ลุงช่วยโน้มน้าวนางสักคำสองคำได้หรือไม่ ช่วยให้นางตื่นจากฝันเสียที”
เซียนดินก่อกำเนิด อายุขัยบนโลกมนุษย์แปดร้อยปี
บวกกับมีวิธีการต่ออายุขัยบางอย่าง บนภูเขาจึงมีคำว่า ‘พันสารท’ (พันปี)
ส่วนการที่บนภูเขาเพิ่มคำว่า ‘หมื่นปี’ ต่อท้ายคำว่าพันสารท ที่บอกว่า ‘พิสูจน์มรรคาเป็นอมตะ มีอายุขัยยืนยาวอยู่ร่วมกับฟ้าดิน’ นั้น ก็คือวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ที่มีเพียงผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่ในตำนานเท่านั้นถึงจะทำได้
เห็นว่าบรรพจารย์ลุงไม่เอ่ยอะไร เฉวียนชิงชิวก็ใคร่ครวญหาถ้อยคำที่เหมาะสมอย่างระมัดระวัง เอ่ยเนิบช้าว่า “หากศิษย์พี่หญิงต้องการจะรักษาสถานะเจ้าขุนเขาไว้ให้ได้จริงๆ ก็สามารถพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาได้ ไม่จำเป็นต้องสาดน้ำสกปรกใส่ข้ายามพูดคุยกับบรรพจารย์ลุง การประชุมในศาลบรรพจารย์ของเสี่ยวหลงชิวก็ดี การรายงานไปยังบรรพจารย์ทั้งหลายของต้าหลงชิวโดยบอกว่าข้าพยายามจะแย่งชิงตำแหน่งของนางก็ช่าง อันที่จริงก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรเมื่อปิดประตูลงก็ล้วนเป็นคนบ้านเดียวกัน บรรพจารย์ลุงกับเหล่าบรรพจารย์ของสำนักเบื้องบนต่างก็ฉลาดเฉียบแหลม ย่อมต้องตัดสินอย่างเป็นธรรม”
“เพียงแต่ไม่ว่าอย่างไรข้าก็คิดไม่ถึงว่า หลินฮุ่ยจื่อจะถึงขั้นใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้มารักษาตำแหน่งเจ้าขุนเขาเอาไว้ ทำลายชื่อเสียงของข้าไม่ถือเป็นอะไรได้ แต่เดือดร้อนให้สำนักเบื้องบนถูกสำนักศึกษาหรืออาจถึงขั้นศาลบุ๋นกล่าวโทษ ถึงเวลานั้นหากแพร่ออกไป ข่าวลือพวกนั้นแพร่กระจายไปทั่ว ผลลัพธ์ที่ตามมาย่อมร้ายแรงจนมิอาจคาดเดา แล้วนับประสาอะไรกับที่ทุกวันนี้รายงานภูเขาสายน้ำได้ถูกยกเลิกคำสั่งห้ามแล้ว ตระกูลเซียนที่อิจฉาสำนักเบื้องบนต้องคอยผลักดันคลื่นอยู่อย่างลับๆ แน่นอน หากเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้รู้กันทั่ว การกระทำเช่นนี้ของศิษย์พี่หญิงหลินก็จะกลายเป็นโทษมหันต์ที่มิอาจอภัย เดิมทีก็เป็นการทรยศเนรคุณอยู่แล้ว ผิดต่อการอบรมปลูกฝังที่ทางสำนักมีให้ ไม่ต่างจากการตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้น!”
“หลินฮุ่ยจื่อผู้นี้เสียสติไปแล้วจริงๆ”
เซียนเหรินรับฟังถ้อยคำด้วยสีหน้านิ่งสงบเป็นปกติ เพียงแค่จ้องเศษซากกระดานหมากเงียบๆ