ตอนที่ 2298
บทที่ 907.2 เสริมตำแหน่งขาด
October 21, 2026
ผู้ฝึกกระบี่ในใต้หล้าที่เลื่อนเป็นห้าขอบเขตบนจะมีสักกี่คนที่อยู่ร่วมด้วยง่าย?
สำนักศึกษาจะควบคุมหรือไม่ หากทำตามกฎเกณฑ์ก็ไม่ยากแม้แต่น้อย กลัวก็แต่จะเจอเรื่องที่มีความหมายคลุมเครือมองได้สองมุม คนนี้ก็บอกว่าตัวเองมีเหตุผล คนนั้นก็บอกว่าตัวเองมีเหตุผล จัดการขึ้นมาย่อมทำให้คนสิ้นเปลืองความคิดจิตใจอย่างมาก
หากว่ามีอิ่นกวานหนุ่มแห่งกำแพงเมืองปราณกระบี่มาเป็นคนกลางคอยช่วยไกล่เกลี่ยให้กับสถานศึกษาหรือสำนักศึกษา บางครั้งอาจจะได้ผลดีกว่า
แต่เฉินผิงอันก็ยังคารวะขอบคุณ จากนั้นตกปากรับคำอย่างเต็มใจ แต่แค่รับรองว่าตัวเองยินดีออกหน้าคลี่คลายปัญหาให้ แต่จะไม่รับรองเด็ดขาดว่าผู้ฝึกกระบี่บางท่านจะต้องฟังตนเสมอไป
เมื่อเป็นเช่นนี้กลับทำให้ผู้อำนวยการหลิวรู้สึกว่าดีเยี่ยมที่สุด
ผู้เฒ่าตบแขนของคนหนุ่มชุดเขียวที่อยู่ข้างกาย เอ่ยเสียงเบาว่า ‘ผิงอัน วันหน้าอย่าได้ไม่รู้ว่าควรจะคบค้าสมาคมกับราชวงศ์ต้าเฉวียนอย่างไรเพียงแค่เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ในวันวาน ควรต้องทำอย่างไรก็ทำไปอย่างนั้น’
เฉินผิงอันพยักหน้าตอบตกลง ‘ขอรับ’
แสงสนธยา ภายใต้ตะวันรอน
บนยอดเขาชิงผิงที่จะกลายเป็นสำนักกระบี่ชิงผิงในอนาคตแห่งนี้ แม่ทัพผู้เฒ่ายืนอยู่ตรงหน้าผา ตบราวรั้วเบาๆ
มองเด็กรุ่นเยาว์สองคนที่อยู่ข้างกาย อันที่จริงผู้เฒ่าพึงพอใจมากแล้ว จู่ๆ ก็พลันหวนนึกไปถึงเด็กหนุ่มชุดขาวสะพายกระบี่ที่ได้พบกันครั้งแรก เวลานั้นเซียนจือยังอายุน้อยยิ่งกว่าเขา
ควบม้าอยู่บนเส้นทาง เด็กหนุ่มผู้หล่อเหลาสง่างาม ผมขาวมุ่งหน้าไปที่ใด แสงตะวันรอนสาดส่องพันหมื่นยอดเขา
……
จังหวัดหลงโจวเก่าได้เปลี่ยนชื่อเป็นฉู่โจวอย่างเป็นทางการ อำเภอคืออำเภอไหวหวง
หลี่ไหวหวนกลับบ้านเกิด ข้างกายยังมีผู้ติดตามที่อยู่ใกล้ชิดไม่ห่างกายคนหนึ่งมาด้วย ลักษณะเป็นผู้เฒ่าสวมชุดสีเหลือง
ก็คือเถาถิงแห่งเปลี่ยวร้างที่มาจากภูเขาใหญ่แสนลี้ ทุกวันนี้ก็คือนักพรตเนิ่นแห่งไพศาลที่สร้างชื่อเสียงจากศึกเกาะยวนยาง
นักพรตเนิ่นลงเรือที่ท่าเรือหนิวเจี่ยว กวาดตาไปรอบด้านแล้วเอ่ยว่า “คุณชาย บ้านเกิดของท่านคือพื้นที่ฮวงจุ้ยมงคลจริงๆ สมแล้วที่น้ำดินของสถานที่หนึ่งเลี้ยงดูคนของพื้นที่หนึ่ง อีกทั้งคุณชายยังเป็นคนที่โดดเด่น พูดถึงแค่ชื่ออำเภอไหวหวงก็เป็นชื่อที่ดีจริงๆ ยามที่ต้นไหวออกดอกเหลือง (ไหวหวง) คนในโลกมนุษย์ยุ่งอยู่กับการสอบรับราชการ”
ค่อนข้างน่าสนใจ มีความนัยให้ขบคิดอย่างมาก
ถ้ำสวรรค์เล็กหลีจูในอดีตหล่นลงพื้นหยั่งรากสู่พื้นดิน ลดจากระดับของถ้ำสวรรค์มาเป็นพื้นที่มงคล เด็กรุ่นเยาว์ของเมืองเล็กจึงคล้ายกับต้องเผชิญการทดสอบใหญ่ที่เงียบเชียบไร้เสียงครั้งหนึ่ง
พ่อแม่พี่สาวและพี่เขยกลับอุตรกุรุทวีปไปแล้ว ท่านแม่ยังคงเป็นห่วงร้านที่ตั้งอยู่ตรงตีนเขาของยอดเขาสิงโต
เดินเล่นเป็นเพื่อนคุณชายไปจนถึงเมืองเล็ก นักพรตเนิ่นเหลือบมองไปยังทิศไกล ร้องเอ๊ะหนึ่งที นักพรตเนิ่นกวักมือเรียก “เจ้าตัว…เอ๊ย สหายน้อยท่านนี้ มาคุยกันหน่อยสิ”
ผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายของตรอกฉีหลงลังเลเล็กน้อย เงยหน้ามองหลี่ไหว แล้วค่อยมองผู้เฒ่าชุดเหลือง ชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสียอยู่ชั่วครู่ สุดท้ายก็ยังหนีบหางวิ่งตุปัดตุเป๋ไปหา
นักพรตเนิ่นก้มหน้าค้อมเอวถามด้วยสีหน้าเมตตาปราณี “ในเมื่อน้องชายหลอมร่างได้สำเร็จนานแล้ว ไยถึงยังต้อง…เก็บงำประกายเช่นนี้อยู่เล่า?”
หมาเหลืองไหล่ลู่คอตก
ยากจะอธิบายได้หมดในคำเดียว มีปากก็ยากจะพรรณนา
หลอมร่างเป็นมนุษย์สำเร็จแล้วอย่างไร? วันเวลาของเทพเซียนคืออะไร? ก็คือวันเวลาที่เผยเฉียนไม่อยู่ตรอกฉีหลงและภูเขาลั่วพั่วน่ะสิ!
มันหรือจะอยากเป็นผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายของตรอกฉีหลงอะไรนี่ เป็นเพราะเจ้าถ่านดำน้อยในปีนั้นยัดตำแหน่งนี้ให้กับมัน วันเวลาที่ชีวิตอเนจอนาถที่สุดก็คือช่วงที่ถ่านดำน้อยต้องไปเรียนหนังสือที่โรงเรียน ทุกครั้งที่เลิกเรียนมา ตอนเดินผ่านห้องส้วมข้างทาง ถ่านดำน้อยจะต้องใช้สายตาประหลาด รอยยิ้มมีเลศนัยถามมันว่าหิวหรือไม่
หลี่ไหวทรุดตัวลงนั่งยอง ลูบศีรษะของหมาเหลือง
มองออกว่าผู้พิทักษ์ฝ่ายซ้ายของตรอกฉีหลงท่านนี้ค่อนข้างจะตื่นเต้น หลี่ไหวจึงไม่ได้ให้นักพรตเนิ่นดึงตัวสหายผู้นี้ไว้พูดคุยกัน
โรงเรียนเก่าแห่งหนึ่ง หลี่ไหวไปไหว้วานคนที่สนิทสนมกันที่ฝ่ายครัวเรือนถึงได้ขอกุญแจดอกหนึ่งมาได้
โรงเรียนที่สอนเด็กประถมในอดีตแห่งนี้ ในนามยังคงอยู่ในการดูแลของที่ว่าการอำเภอไหวหวง
คราวก่อนตอนอยู่ที่เกาะยวนยางใกล้กับศาลบุ๋นแผ่นดินกลาง หลี่ไหวเคยปรึกษากับเฉินผิงอันเรื่องหนึ่ง
พอรู้ว่าเฉินผิงอันมีความคิดที่จะเป็นอาจารย์สอนหนังสือจริงๆ เพียงแต่ไม่เป็นอาจารย์อยู่ที่บ้านเกิด หลี่ไหวก็ถามว่าเพราะอะไรถึงไม่เปิดปากของสถานที่แห่งหนึ่งจากราชวงศ์ต้าหลี เป็นเรื่องที่ถูกต้องสมเหตุสมผล ทั้งยังไม่เกินกว่าเหตุ อย่างมากก็แค่เปิดโรงเรียนอีกแห่งแยกกับสกุลเฉินลำธารหลงเหว่ยไป
คำตอบของเฉินผิงอันทำให้หลี่ไหวรู้สึกเสียใจอยู่บ้าง
ทุกวันนี้ในเมืองเล็กมีชาวบ้านในท้องถิ่นเหลืออยู่แค่ไม่กี่ครอบครัวแล้ว ทุกๆ คืนวันที่สามสิบยังจะมีสักกี่ครอบครัวที่แวะเวียนไปกินอาหารข้ามปีร่วมกัน?
พูดอย่างไม่เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ชาวบ้านของที่บ้านเกิดสิบบ้านก็มีถึงเก้าบ้านที่หายไปแล้ว พวกเขาพากันย้ายไปอยู่ที่เขตการปกครองนานแล้ว หลังจากขายบ้านบรรพบุรุษด้วยราคาสูงหรือถึงขั้นสูงเทียมฟ้า กลายไปเป็นคนมีเงินของเขตการปกครองหลงโจว เมื่อก่อนนอกจากถนนฝูลู่และตรอกเถาเย่ รวมถึงพวกช่างเตาเผามังกรทั้งหลายแล้ว พวกชาวบ้านแทบจะไม่เคยได้เห็นเศษเงินก้อน ในวันเวลาที่ได้ร่ำรวยเป็นเศรษฐีซึ่งแม้แต่ฝันก็ยังไม่กล้าฝันถึงนั้น แต่ละครอบครัวอยากจะเห็นเหรียญทองแดงสักเหรียญก็ยังยาก ในกระเป๋ายังมีเหรียญทองแดงอยู่อีกหรือ ลดสถานะตัวเองเกินไปแล้ว
เพียงแต่ว่าเกือบสามสิบปีผ่านไป คนที่สามารถรักษากิจการบรรพบุรุษไว้ได้อย่างแท้จริงก็เหลือแค่ไม่กี่คน เงินทองมาเยือนและจากไปเหมือนสายน้ำไหล ครึ่งหนึ่งนั้นเอาไปมอบให้กับโต๊ะเดิมพัน หอโคมเขียว เหลาสุรา เพียงไม่นานก็ย่ำยีทรัพย์สินในบ้านจนหมดเกลี้ยง คนไม่น้อยแม้แต่บ้านหลังใหม่ที่เขตการปกครองก็ยังรักษาไว้ไม่อยู่ หรือไม่ก็เป็นพวกจิตใจทะเยอทะยาน ดื่มเหล้ากันแค่ไม่กี่มื้อ ได้รู้จักกับคนจากตระกูลใหญ่หรือไม่ก็ลูกหลานขุนนาง ก็เอาเงินไปร่วมลงทุนกับเขาอย่างส่งเดช ไม่ว่าเงินแบบไหนก็จะเอา ไม่ว่าการค้าขายแบบไหนก็รู้สึกว่าเป็นเส้นทางแห่งเงินทอง ไม่ว่าทรัพย์ที่ได้มาโดยมิชอบแบบใดก็กล้ารับไว้ ทว่าคนที่มีชาติกำเนิดจากเมืองเล็ก ไหนเลยจะฉลาดเกินกว่าคนพวกนั้น ไปๆ มาๆ ก็ได้ยินเสียงเงินกระทบกันแค่ไม่กี่ทีก็ไหลหายไปกับสายน้ำหมดแล้ว
แสงตะวันช่วงปลายฤดูหนาวสาดส่องลงบนร่าง นำพาความอบอุ่นมาให้ผู้คน
เมืองเล็กมีคำโบราณที่หากแปลงเป็นภาษาทางการต้าหลี ความหมายคร่าวๆ ก็คือตะวันเข้าโพรง ตะวันกลับรัง
หลี่ไหวเดินผ่านซุ้มก้ามปูและบ่อโซ่เหล็กแล้วก็หยุดเท้า เมื่อก่อนที่นี่เคยมีแผงดูดวงอยู่แผงหนึ่ง
ตอนเด็กมีครั้งหนึ่งติดตามหลี่หลิ่วผู้เป็นพี่สาวมาซื้อของข้างนอก ขณะที่หลี่หลิ่วต่อราคากับที่ร้าน หลี่ไหวรู้สึกเบื่อจึงวิ่งออกมาจากร้านคนเดียว แล้วมาหยิบเซียมซีที่นี่ หลักๆ แล้วคืออยากขอให้การบ้านของโรงเรียนปีหน้าง่ายสักหน่อย เวลาท่องหนังสือก็อย่าได้จำไม่ค่อยได้แบบนั้น โดนตียังไม่เท่าไร แต่มักจะถูกเจ้าคนมัดผมแกละของตรอกฉีหลงหัวเราะเยาะบ่อยๆ ไม่ดีเลย ไม่ว่าใครก็เป็นลูกผู้ชายที่ต้องการหน้าตาไม่ใช่หรือ?
เอาเป็นว่าตอนนั้นหลี่ไหวเขย่ามั่วๆ ไปพักหนึ่ง ผลคือติ้วเซียมซีที่หล่นออกมาจากกระบอกไม้ไผ่ทำให้นักพรตหนุ่มตกตะลึง บอกว่าเป็นเซียมซีบนบน
ตอนนั้นหลี่ไหวยังเด็ก ไม่เข้าใจเนื้อหาที่บอกในเซียมซี แล้วก็จำไม่ได้ด้วย หลี่ไหวแค่ได้ยินนักพรตหนุ่มคนนั้นพูดจาน่าเชื่อถือว่านี่คือหนึ่งในสามเซียมซีที่ดีที่สุดแล้ว เขาจะไม่เก็บเงิน