ตอนที่ 2300
บทที่ 907.4 เสริมตำแหน่งขาด
October 21, 2026
ครั้งนี้เหลียงส่วงเทียนซือใหญ่ต่างแซ่ของภูเขามังกรพยัคฆ์ออกจากบ้านได้เปลี่ยนมาสวมชุดคลุมเต๋าเรียบง่ายไม่สะดุดตา คนนอกอาศัยแค่ชุดคลุมและกวานเต๋าย่อมมองสายสืบทอดของเขาไม่ออก
ลูกศิษย์หญิงที่อยู่ข้างกาย สองมือกำเป็นหมัดหลวมๆ อยู่ด้านหน้า ทำมือเป็นท่าเหมือนประคองกระถางธูป และในความเป็นจริงแล้วก็มีธูปหอมอยู่ก้านหนึ่งจริงๆ นี่คือการบ้านลัทธิเต๋าที่เหลียงส่วงคิดค้นขึ้นมาด้วยตัวเอง ความหมายก็คือหนึ่งก้านธูปถ้ำสถิตเปิดอ้า แต่เจินเหรินผู้เฒ่าได้ช่วยลูกศิษย์ร่ายเวทอำพรางตาเอาไว้
นักพรตหญิงค่อนข้างอยากรู้อยากเห็นต่อการมาเยือนเมืองลั่วจิงครั้งนี้ นางกวาดตามองไปรอบด้าน แม้นางจะแบ่งสมาธิไปสนใจเรื่องอื่น แต่กลับไม่ถ่วงรั้งการฝึกตนของตัวเอง เจินเหรินผู้เฒ่าเองก็ไม่ได้บังคับลูกศิษย์
ครั้งนี้อาจารย์ออกมาท่องเที่ยวข้างนอก บอกว่าต้องการไปพบลูกศิษย์ผู้สืบทอดคนหนึ่งของสหายเก่า มาจากยอดเขาพาตี้ของอุตรกุรุทวีป
สำหรับเรื่องบนภูเขา นางไม่เข้าใจเลยแม้แต่น้อย รู้เพียงว่าอุตรกุรุทวีปคือหนึ่งในเก้าทวีปของไพศาล อยู่ทางเหนือของทางเหนือของใบถงทวีป
มาเมืองลั่วจิงครั้งนี้ก็แค่ผ่านทางมา อีกทั้งระหว่างทางยังได้เจอกับเด็กหนุ่มที่เล่นหมากล้อมได้เก่งกาจอย่างมาก แซ่ชุยนามตงซาน
อีกฝ่ายบอกว่าตัวเองมาเป็นแขกที่เมืองลั่วจิงครั้งนี้เพราะได้รับคำสั่งจากอาจารย์ ต้องการมาหาสหายบนภูเขาที่คุณธรรมชื่อเสียงสูงส่งสองคนเพื่อรำลึกความหลังกัน
เหลียงส่วงไม่ได้บอกอะไรแก่ลูกศิษย์มากนัก อันที่จริงออกจากแคว้นเหลียงมาครั้งนี้เป็นชุยตงซานที่เชื้อเชิญเขา บอกว่าราชวงศ์สกุลอวี๋มีคุณความชอบเล็กๆ น้อยๆ อยู่อย่างหนึ่งที่รอให้เจินเหรินผู้เฒ่าไปเก็บมา
เจินเหรินผู้เฒ่าได้แต่ทอดถอนใจ ชะตาแคว้นใหญ่กว่าชะตาคน ชะตาฟ้าใหญ่กว่าชะตาแคว้น
อย่าเห็นว่าเมืองลั่วจิงเจริญรุ่งเรือง รถม้าผู้คนสัญจรกันขวักไขว่ มีภาพบรรยากาศของความสงบสุขรุ่งโรจน์ อันที่จริงจิตใจคนประดุจผีร้าย เละเทะไม่เหลือชิ้นดี ล้วนเป็นโรคร้ายที่สงครามใหญ่ครั้งนั้นทิ้งไว้ พูดถึงแค่ขุนนางของ ‘ราชวงศ์ก่อน’ ที่โชคดีมีชีวิตรอดมาได้ ในอดีตครอบครัวของพวกเขา ใครบ้างที่ไม่เคยทำเรื่องสกปรกโสมมยากจะบอกกล่าวแก่ผู้อื่น หรือแม้กระทั่งสร้างโศกนาฎกรรมที่ทำให้คนทนมองไม่ได้บ้าง? มารยาทพิธีการเสื่อมโทรม ศีลธรรมพังทลาย เมืองหลวงที่เหลียงส่วงอยู่ในเวลานี้อันที่จริงไม่ได้มีกลิ่นอายสกปรกชั่วร้ายมากนัก วิญญาณพยาบาทเร่ร่อนที่อยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหนสู้เมืองผีเมืองใดของราชวงศ์ต้าหยวนเก่าไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่กลิ่นอายสกปรกที่พุ่งมาปะทะใบหน้านั้นกลับทำให้เจินเหรินผู้เฒ่าที่เป็นผู้ฝึกตนใหญ่ขอบเขตบินทะยานรู้สึกจนใจอย่างยิ่ง มีเพียงเสียงถอนหายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เหลียงส่วงคิดว่าต่อให้เขามารับหน้าที่เป็นช่างซ่อมปะชุนจิตใจคนของราชวงศ์สกุลอวี๋แห่งนี้ คนสามรุ่น อย่างน้อยที่สุดเวลาหกสิบปี หรือกระทั่งภายในร้อยปี ก็อย่าหวังว่าจะฟื้นคืนสภาพจิตใจคนอย่างช่วงก่อนเกิดสงครามมาได้อย่างแท้จริง
คนหนุ่มที่เป็นคนต่างแซ่เหมือนกันผู้นั้น เขาทำได้อย่างไร?
ถึงอย่างไรก็ยังต้องอยู่ที่ใบถงทวีปอีกช่วงระยะเวลาหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นก็ตั้งตารอดูกันไปแล้วกัน
ระหว่างวังหลวงกับราชอุทานในเขตพระนครมีอารามเต๋าเก่าแก่ที่มีประวัติความเป็นมายาวนานอยู่แห่งหนึ่ง กระเบื้องแก้วใสสีเขียวมรกตเป็นช่างเผาเครื่องปั้นของวังหลวงสร้างขึ้นมา มีชือว่าอารามจีชุ่ย
เจินเหรินผู้เฒ่าส่งเทียบให้กับนักพรตผู้มีหน้าที่ต้อนรับแขกของอาราม สถานะที่ระบุไว้บนเอกสารผ่านด่านคือเหลียงหาวนักพรตแห่งแคว้นเหลียง ฉายา ‘ส่วงเจิน’ ลูกศิษย์หม่าเซวียนฮุย ตอนนี้ยังไม่มีฉายา
นักพรตผู้รับรองแขกของอารามจีชุ่ยไม่ได้ความรู้ตื้นเขินเหมือนมือปราบที่เฝ้าประตูเมือง รู้ว่าเจินเหรินผู้พิทักษ์แคว้นเหลียงในทุกวันนี้ก็คือเหลียงหาว
แต่เกินครึ่งคงคิดจะมารีดไถอารามจีชุ่ยบ้านตนเป็นแน่
เพียงแต่ว่าสหายนักพรตในใต้หล้าล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน นักพรตที่ออกเดินทางไปทั่วสารทิศจะไม่เหมือนกับเซียนซือทำเนียบทั่วไป ส่วนใหญ่มักจะมาพักค้างแรมอยู่ที่อารามเต๋าในท้องถิ่น
จะดีจะชั่วก็เป็นถึงเจินเหรินผู้พิทักษ์แคว้นคนหนึ่ง นักพรตผู้รับรองแขกจึงแจ้งให้เจ้าอารามบ้านตน หรือก็คือราชครูหญิงของราชวงศ์สกุลอวี๋ในทุกวันนี้ทราบทันที
นักพรตหญิงหน้าตางดงามคนหนึ่งที่มองดูเหมือนอายุประมาณสามสิบปี สวมกวานไท่เจินบนศีรษะ เท้าสวมรองเท้าเซียนสีขาวรากบัวลายใบบัวเขียว มือประคองถือแส้ปัดฝุ่น
ตอนที่ก้าวเดินกลิ่นธูปหอมจะโชยมาเป็นระลอก ข้างกายมีกลิ่นอายของดอกกล้วยไม้และดอกกุ้ยฮวาโอบล้อม เป็นกลิ่นหอมจรุงที่ทำให้จิตใจคนปลอดโปร่งโล่งสบาย
ก็คือเจ้าอารามของอารามจีชุ่ย ทุกวันนี้คือราชครูของราชวงศ์สกุลอวี๋ หลวี่ปี้หลง ฉายา ‘หม่านเยว่’
เจ้าอารามหญิงที่มีสถานะสูงศักดิ์เป็นถึงราชครูของราชสำนักผู้นี้ บุคลิกสง่างาม มองปราดๆ หากไม่เป็นเพราะชุดคลุมเต๋าที่บอกตัวตนของนางอย่างชัดเจน นางก็คงเหมือนเหนียงเนียงที่เป็นมารดาของใต้หล้ามากกว่า นางยิ้มถามว่า “ไม่ทราบว่าสหายส่วงเจินมาเยี่ยมเยือน มีอะไรจะชี้แนะหรือ?”
เจินเหรินผู้เฒ่ายกเท้าขึ้น หัวเราะฮ่าๆ “ผินเต้าสามารถก้าวข้ามธรณีประตูสูงของอารามจีชุ่ยได้ โชคดีที่สหายหม่านเยว่เป็นคนพูดง่าย”
เจ้าบ้านและแขก ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นเจินเหรินผู้พิทักษ์แคว้นเหมือนกันพอดี
เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับราชวงศ์สกุลอวี๋ที่อาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาลแล้ว แคว้นเหลียงก็ถือว่าเป็นแค่แคว้นเล็กคับแคบที่ไม่สะดุดตาแห่งหนึ่งเท่านั้น
หลวี่ปี้หลงยิ้มรับ โอ้โห ฟังจากน้ำเสียงนี่ ออกจะแปลกแปร่งชอบกล คงไม่ใช่ว่าผู้มาเยือนมีเจตนาไม่ดีหรอกนะ? ไม่ค่อยเหมือนว่าจะมาผูกความสัมพันธ์กับอารามจีชุ่ยเลย
เจินเหรินผู้เฒ่าส่ายหน้าจุ๊ปาก “เดิมทีเจ้าก็เป็นคนดี ไยถึงได้ทำตัวเป็นโจรเสียเล่า”
หลวี่ปี้หลงสีหน้าเป็นปกติ สะบัดแส้ปัดฝุ่นเปลี่ยนมือที่ใช้พาดวาง ยิ้มเอ่ยว่า “ไยสหายถึงได้กล่าวเช่นนี้?”
เจินเหรินผู้เฒ่าทอดถอนใจ “ฝึกตนอย่างสันโดษ หยินหยางโชควาสนา จักรวาลกว้างใหญ่ แม้จะไม่ต้องอยู่ในกฎเกณฑ์ แต่ในเมื่อเจ้าและข้าต่างก็อยู่ท่ามกลางฝุ่นโลกีย์ ต้องขัดเกลาจิตแห่งมรรคา ถ้าอย่างนั้นก็ควรต้องพิถีพิถันในคำว่าไร้กฎเกณฑ์ก็ไร้ระเบียบกันหน่อยแล้ว”
หลวี่ปี้หลงหลุดหัวเราะพรืด พูดจาวางโตไม่ละอายเช่นนี้ แค่เปิดปากก็พูดถึงมหามรรคา เจ้าเป็นแค่นักพรตของแคว้นเหลียงคนหนึ่ง พูดจาใหญ่โตถึงเพียงนี้ มาผิดที่มาหาคนผิดแล้วหรือไม่
เจินเหรินผู้เฒ่ายิ้มกล่าว “ทุกวันนี้ผินเต้าก็แค่แขวนชื่อไว้ที่จวนเทียนซือภูเขามังกรพยัคฆ์ ขอข้าวกินไปวันๆ ไม่ต้องกังวลว่าผินเต้าจะมีที่พึ่งเป็นภูผาใหญ่ขยับเขยื้อนมิได้ หรือมีการสืบทอดที่ชวนให้คนตกใจอะไรหรอก วันนี้มาเยือนอารามจีชุ่ยเมืองลั่วจิงก็แค่ต้องการคำกล่าวหนึ่งจากสหายหม่านเยว่ แล้วก็จะถามเรื่องเรื่องหนึ่งจากเจ้า”