ตอนที่ 2321
บทที่ 911.4 หวนกลับมาที่เดิมเหมือนได้เปิดอ่านตำรา
October 21, 2026
ผู้ฝึกตนตำหนักจินอูยิ้มเอ่ย “ต่อให้พ่อแม่เจ้ามาเองก็ไม่มีทางได้พบบรรพจารย์อาหลิ่วของพวกเราหรอก”
บรรพจารย์อาบ้านตนท่านนั้น ไม่ใช่ว่าใครอยากจะพบก็พบได้เสียเมื่อไหร่
ใต้หล้าล้วนเห็นพ้องต้องกันว่า เซียนกระบี่ขอบเขตก่อกำเนิดของอุตรกุรุทวีป น้ำหนักเป็นรองแค่ผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตก่อกำเนิดของกำแพงเมืองปราณกระบี่เท่านั้น เป็นน้ำหนักเน้นๆ แบบไม่ผสมน้ำ
ผู้ฝึกตนที่เฝ้าประตูโบกมือเอ่ย “ตู้อวี๋ ไปเสียเถอะ อย่าหาเรื่องใส่ตัวเลย แล้วก็อย่าหาเรื่องให้ข้าด่าเจ้าด้วย”
บรรพจารย์อาหลิ่วขึ้นชื่อว่ามีนิสัยเฉยชา อยู่ห่างไกลจากฝุ่นแดงในโลกโลกีย์ นอกจากในอดีตที่ได้รู้จักเซียนกระบี่หนุ่มต่างถิ่นคนหนึ่งที่หน้าผาอวี้อิ๋งสวนน้ำค้างวสันต์ สองฝ่ายมีความสัมพันธ์ดีเยี่ยมแล้ว นอกจากนี้ก็แทบจะไม่มีสหายบนภูเขาอะไรอีก บางทีเจ้าสำนักหลิวของสำนักกระบี่ไท่ฮุยอาจถือเป็นสหายคนหนึ่งได้ บรรพจารย์อาเคยไปเยือนยอดเขาเพียนหราน เล่าลือกันว่าทั้งสองฝ่ายดื่มเหล้ากัน แน่นอนว่าแพ้แล้ว เจ้าสำนักหลิวคอแข็งไร้ศัตรูเทียมทาน เป็นเรื่องที่รู้กันทั้งทวีป
ดังนั้นอย่าว่าแต่ตู้อวี๋เลย ต่อให้เป็นความสัมพันธ์บนภูเขากับเจ้าตำหนักขวานผีก็ยังไม่มากพอจะทำให้ได้พบบรรพจารย์อาหลิ่วของตน
ตู้อวี๋ร้อนใจจนเกาหัว “เซียนซือท่านนี้ ช่วยหน่อยเถิด ข้ามีสหายคนหนึ่งคือสหายของเซียนกระบี่หลิ่ว เขาบอกข้าว่าหากมีเรื่องให้มาหาเซียนกระบี่หลิ่ว…”
คนเฝ้าประตูเอ่ยอย่างขันๆ ปนฉุน “ข้ามีเพื่อนของเพื่อนของเพื่อนอยู่คนหนึ่ง เขารู้จักลูกศิษย์สายของยอดเขาจื่อเสวียน อีกทั้งนักพรตผู้นี้ยังเป็นศิษย์หลานของหยวนเจินจวินด้วย ถ้าอย่างนั้นข้าก็คือสหายของหยวนเจินจวินแล้วสินะ?”
ตู้อวี๋จนปัญญาจริงๆ กำลังจะตะโกนเรียกชื่อหลิ่วจื้อชิง ผู้ฝึกตนคนเฝ้าประตูกลับยกมือขึ้น ปลายนิ้วมีเมฆสายฟ้าส่องประกายแสงแปลบปลาบปรากฎขึ้นมา ยิ้มบางๆ เอ่ยเตือนว่า “ตู้อวี๋ แนะนำเจ้าว่าอย่าได้ทำเรื่องโง่ กฎของตำหนักจินอูพวกเราล้วนวางอยู่ตรงนั้น”
ตู้อวี๋เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันหน้ากลับไปมอง ถึงขั้นไม่รู้ว่าเซียนกระบี่หลิ่วฝึกตนอยู่บนภูเขาลูกไหนของตำหนักจินอู แต่ก็ไม่ยินดีจะไปจากที่นี่ จึงไปนั่งยองอยู่ข้างทางห่างๆ ตบบ้องหูตัวเองแรงๆ หนึ่งที ใครใช้ให้เจ้าชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านไปทั่ว ไม่มีความสามารถเหมือนผู้อาวุโสเฉิน แต่ดันชอบอวดเก่งทำเรื่องดี
หากไม่ได้จริงๆ ก็คงได้แต่ไปเยือนทะเลสาบกระบี่ฝูผิงแล้ว กลัวก็แต่ว่าจะซ้ำรอยเดิม ต้องกินน้ำแกงประตูปิดอีกครั้ง
แสงกระบี่เส้นหนึ่งพุ่งออกมาจากยอดเขาแห่งหนึ่งของตำหนักจินอูอย่างเงียบเชียบ มาหยุดอยู่ที่ข้างกายตู้อวี๋ ถามว่า “เจ้าก็คือตู้อวี๋?”
ตู้อวี๋เงยหน้าขึ้น สีหน้าเลื่อนลอย ผู้ที่มามีรูปโฉมของเด็กหนุ่ม ปักปิ่นทอง สวมชุดคลุมตัวยาวสีหยกขาว
ตู้อวี๋ถามอย่างกังขา “เจ้าคือ?”
คือลูกศิษย์ผู้สืบทอดคนใดของตำหนักจินอูที่ผ่านประตูภูเขามาพอดีหรือ?
คนผู้นั้นพูดเข้าประเด็นโดยตรง “ข้าชื่อหลิ่วจื้อชิง คือคนที่เจ้ากำลังตามหา”
ตู้อวี๋รีบลุกขึ้นยืน เตรียมจะพูดจาตามมารยาทสองสามคำ หลิ่วจื้อชิงกลับชิงเอ่ยขึ้นมาก่อนว่า “พูดมาเถอะ อยากให้ข้าไปหาเรื่องใคร หรือหาเรื่องภูเขาลูกไหน”
ตู้อวี๋อึ้งค้างอยู่กับที่ เซียนกระบี่หลิ่วท่านนี้จะไม่ถามสักหน่อยหรือว่าเรื่องเป็นมายังไง?
“ในเมื่อเจ้าคือสหายของเฉินผิงอัน ข้าก็เชื่อใจเจ้า”
คงเป็นเพราะมองความคิดของตู้อวี๋ออก หลิ่วจื้อชิงจึงกระตุกมุมปาก นั่นน่าจะเรียกว่าเป็นรอยยิ้มได้แล้ว “ในเมื่อเจ้ายินดีมาหาข้า ก็แสดงว่าเชื่อในเวทกระบี่ของข้า ดังนั้นเจ้าแค่นำทางไปก็พอ”
หลายปีที่ผ่านมานี้ ตู้อวี๋ยังคงเตร็ดเตร่อยู่ในยุทธภพตลอด ระหว่างนั้นกลับไปที่ตำหนักขวานผีแค่สองครั้ง ครั้งหนึ่งคือตอนไปร่วมงานพิธีเฉลิมฉลองของสำนัก ครั้งหนึ่งคืองานฉลองวันเกิดของมารดา
เรื่องราววีรกรรมทั้งหลายบนภูเขา ลมพัดใบไม้ไหวใดๆ ตู้อวี๋ไม่เคยสนใจ ถึงอย่างไรก็เป็นเรื่องห่างไกลสุดขอบฟ้าที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับข้าอยู่แล้ว แค่ใช้ชีวิตคลุกคลีตีโมงอยู่ในยุทธภพของข้าไปให้ดีก็พอแล้ว
หรือว่าชื่อจริงของผู้อาวุโสเซียนกระบี่เฉินคนดี ก็คือเฉินผิงอัน?
ชื่อนี้…ไม่ค่อยมีกลิ่นอายเซียนสักเท่าไร แต่ว่า…ดีมากเลย
เพียงแต่เหตุใดดูเหมือนจะไม่เคยได้ยินชื่อนี้ในอุตรกุรุทวีปมาก่อนเลยนะ?
ต่อให้ผู้ฝึกกระบี่ของอุตรกุรุทวีปจะมีมากเหมือนก้อนเมฆขนาดไหน ด้วยขอบเขตและเวทกระบี่ของผู้อาวุโสเฉิน ต่อให้ตู้อวี๋จะคร้านจ่ายเงินซื้อหารายงานภูเขาสายน้ำมาอ่าน ต่อให้จะไม่ชอบไปเดินเล่นแถวท่าเรือตระกูลเซียนมากเท่าไร แต่ไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะต้องเคยได้ยินมาบ้าง
ถึงอย่างไรชั่วชีวิตนี้ตู้อวี๋ก็ไม่คิดจะตีสนิทพวกเทพเซียนบนภูเขาอยู่แล้ว ข้าผู้อาวุโสจะต้องจ่ายเงินส่วนนั้นให้สิ้นเปลืองไปทำไม เอาไปดื่มเหล้าเคล้านารีไม่ดีกว่าหรือ? แม้จะบอกว่ามีบางครั้งที่ตู้อวี๋นั่งเรือข้ามฟากตระกูลเซียน แต่ก็มักจะเช่าห้องที่ราคาถูกที่สุด นอกจากค่าใช้จ่ายบนเรือข้ามฟากแล้ว จะไม่ยอมจ่ายเงินอย่างอื่นเพิ่มเติมเด็ดขาด คิดอยากจะได้เงินเทพเซียนของข้า ฝันไปเถอะ เงินเกล็ดหิมะหนึ่งเหรียญก็คือเงินขาวหนึ่งพันตำลึง เงินจำนวนเท่านี้ข้าผู้อาวุโสอยู่ในยุทธภพแคว้นใดก็ตามล่างภูเขา แล้วเป็นนายท่านใหญ่ที่มีเงินหมื่นก้วนร้อยเอวไม่ได้บ้าง?
ตู้อวี๋ถามอย่างระมัดระวัง “เซียนกระบี่หลิ่ว ผู้อาวุโสเฉินเคยพูดถึงข้าหรือ?”
หลิ่วจื้อชิงพยักหน้า “แน่นอน บอกว่าเจ้าคือสหายของเขา อีกทั้งยังเคยช่วยเขาไว้ด้วย”
พูดมาถึงตรงนี้ หลิ่วจื้อชิงก็อดไม่ไหวมองประเมินตู้อวี๋อย่างละเอียดหนึ่งที คนคนหนึ่งที่เคยช่วยเฉินผิงอัน?
หากว่าเรื่องนี้แพร่ออกไป พูดถึงแค่ในอุตรกุรุทวีปที่มีผู้ฝึกกระบี่มากมายดุจก้อนเมฆ ผู้ฝึกตนสำนักการทหารตำหนักขวานผีผู้นี้ก็จะได้มียันต์คุ้มกันกาย ยันต์ปกป้องชีวิตเพิ่มมากขึ้นเลยทีเดียว
ปัญหาเพียงหนึ่งเดียวก็คือผู้ฝึกกระบี่ที่เคยไปเยือนกำแพงเมืองปราณกระบี่กลับไม่แน่เสมอไปว่าจะยอมเชื่อว่าผู้ฝึกตนสำนักการทหารขอบเขตชมมหาสมุทรคนหนึ่งจะเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตใต้เท้าอิ่นกวาน
ต่อให้ตู้อวี๋จะหนังหน้าหนาแค่ไหนก็ยังรับไม่ไหว ผู้อาวุโสเฉินหรือจะต้องให้เขาช่วย
ปีนั้นเขาก็แค่หัวร้อนจึงไปพบผู้อาวุโสเฉินที่กำลังรักษาอาการบาดเจ็บอยู่พอดี
เซียนกระบี่เฉินก็จริงๆ เลย อยู่กับสหายของเขายังยินดีพูดเรื่องไม่สำคัญพวกนี้ ไม่กลัวว่าจะถูกสหายหัวเราะเยาะบ้างหรือไร?
แต่ก็ถูกนะ ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรื่องที่ผู้อาวุโสคนดีทำได้จริงๆ เกรงว่านี่คงเป็นสาเหตุที่ว่าทำไมตนถึงได้พบเจอเซียนกระบี่เฉินขณะที่ท่องอยู่ในยุทธภพล่างภูเขากระมัง