บทที่ 914.4 กลอนคู่ประตูมังกร

เฉินผิงอันหยิบวัตถุจื่อชื่อชิ้นหนึ่งออกมาจากชายแขนเสื้อ โยนให้หวังซินสุ่ย เอ่ยว่า “ด้านในล้วนเป็นตำราประวัติศาสตร์ทางการ และอักขรานุกรมท้องถิ่นประเภทต่างๆ เกี่ยวกับขุนเขาสายน้ำเก่าของใบถงทวีป ข้าไม่ทันได้จัดระเบียบทั้งหมด ได้แต่เขียนตำราสองเล่มให้เป็นเหมือนสารบัญเอาไว้ชั่วคราว รวมไปถึงสมุดเล็กๆ เล่มหนึ่งที่บันทึกเรื่องที่ต้องระวังโดยเฉพาะ คฤหาสน์หลบร้อนเก็บเอาไว้ทั้งหมด แต่สามารถให้สายสิงกวานคัดลอกไปฉบับหนึ่งได้ หากรังเกียจว่ายุ่งยากก็ได้แต่ต้องวิ่งไปวิ่งมาหลายๆ รอบเท่านั้น วันหน้าสามารถมายืมหนังสืออ่านจากพวกเราได้ จะได้สะดวกให้นครใหญ่ใต้อาณัติสี่แห่งตรวจสอบสถานะสำมะโนครัวและทำเนียบภูเขาของผู้ฝึกตนต่างถิ่นได้ ใช่แล้ว จำไว้ว่าต้องคืนวัตถุจื่อชื่อให้ข้าด้วย”

หวังซินสุ่ยรับวัตถุจื่อชื่อที่ถูกคลายตราผนึกต้องห้ามออกเรียบร้อยแล้วชิ้นนั้นมา เหลือบมองภาพบรรยากาศด้านในเล็กน้อยก็เห็นเป็นภูเขาหนังสือขนาดเล็กอย่างสมชื่อ อดพูดอย่างตกตะลึงไม่ได้ว่า “ตำราเยอะขนาดนี้เชียวหรือ?!”

ต่อให้ใช้เวทคาถาบางอย่างบนภูเขา เรื่องของการคัดลอกตำราหรือทำสำเนาก็ต้องเป็นงานใหญ่งานหนึ่งอย่างแน่นอน

เฉินผิงอันหัวเราะหึหึ “พี่น้องฉีของข้าคนนั้น เวลานี้ต้องยุ่งอยู่กับการใช้ใจคนถ่อยวัดใจวิญญูชนแน่นอน ข้าล่ะอายแทนเขาจริงๆ”

รอกระทั่งเฉินผิงอันลุกขึ้นยืน ผู้ฝึกกระบี่สามคนก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน เดินข้ามธรณีประตูไปพร้อมกับใต้เท้าอิ่นกวาน เดินออกไปจากห้องโถงใหญ่

เฉินผิงอันไปหยุดเท้าอยู่ตรงขั้นบนสุดของบันได สองมือสอดไว้ในชายแขนเสื้อ เงยหน้าขึ้น หรี่ตามองแสงอาทิตย์ เอ่ยเสียงเบาว่า “การใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้บรรลุเป้าหมายบางอย่าง หากไม่ระวังถูกพวกเราตามหา ‘หนึ่งในหมื่น’ นั้นพบ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็ต้องระวังแล้วระวังอีก”

“ยกตัวอย่างเช่นป๋ายอวี้จิงเล่นตุกติกบางอย่างแล้วถูกพวกเราหาหลักฐานที่แท้จริงได้พบ ถ้าอย่างนั้นในอนาคตร้อยปีพันปีหมื่นปีก็ห้ามอนุญาตให้ผู้ฝึกตนบนทำเนียบของป๋ายอวี้จิงเข้ามาในใต้หล้าห้าสีอีกแม้แต่คนเดียว”

“ถ้าอย่างนั้นการเปิดประตูครั้งหน้า ข้าก็จะนำคนไปขวางหน้าประตูเอง”

รอให้ประตูเปิดออกคราวหน้า เชื่อว่าอย่างน้อยตนก็น่าจะกลับคืนสู่ศักยภาพสูงสุด หวนกลับไปยังขอบเขตหยกดิบอีกครั้ง ขอบเขตผู้ฝึกยุทธก็เป็นชั้นคืนความจริงของปลายทางแล้ว การจับคู่เข่นฆ่า เล่นงานเซียนเหรินของป๋ายอวี้จิงสักคนก็ไม่เป็นปัญหาเลย

เดินลงจากขั้นบันได เฉินผิงอันเดินเคียงบ่าไปกับฟ่านต้าเช่อ หวังซินสุ่ย เดินเล่นไปตามหน่วยงานต่างๆ มากมายที่อยู่ในคฤหาสน์หลบร้อนด้วยกันรอบหนึ่ง

เฉินผิงอันแค่เข้าไปในห้องเก็บเอกสาร ส่วนสถานที่อื่นๆ แค่ไปยืนมองอยู่หน้าประตูเพียงไม่นาน

ผู้ดูแลที่แห่งนี้คือเด็กหนุ่มที่มีชื่อว่าไหวฉงจือ เพิ่งจะอายุสิบสี่ปีก็เป็นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตชมมหาสมุทรคนหนึ่งแล้ว

หากว่าอยู่ในกำแพงเมืองปราณกระบี่ในอดีตก็ไม่ถือว่าเป็นผู้มีพรสวรรค์สักเท่าไร แต่อย่าลืมล่ะว่าเด็กหนุ่มติดตามนครบินทะยานมาอยู่ในใต้หล้าห้าสีตั้งแต่ตอนเป็นเด็กน้อย ความเร็วในการฝ่าทะลุขอบเขตเช่นนี้สำหรับเฉินผิงอันแล้วเรียกได้ว่าเร็วมากจริงๆ

ดังนั้นเฉินผิงอันจึงอยากรู้ว่าทำไมเด็กหนุ่มถึงได้เลือกห้องเก็บเอกสาร ตามหลักแล้วหากไปอยู่ฝ่ายตรวจตรา ฝ่ายขจัดภัยที่ธรณีประตูสูงที่สุดก็ไม่ได้มีความยากใดๆ หลังจากได้ยินคำถามของใต้เท้าอิ่นกวาน ไหวฉงจือก็ยิ้มอย่างเขินอาย บอกแค่ว่าตัวเองชอบอ่านหนังสือ

เฉินผิงอันไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาหยิบบันทึกลับอักษรเลข ‘เจ็ด’ เล่ม ‘รอง’ ที่บันทึกเรื่องของกองกำลังป๋ายอวี้จิงมาจากชั้นหนังสืออักษร ‘ตะวันออก’ แถวอักษร ‘หยก’

ลองพลิกเปิดอ่านดู ทางทิศตะวันออกสุดของใต้หล้า ไอม่วงลอยกรุ่นพุ่งสูง ระหว่างฟ้าดินเปี่ยมไปด้วยท่วงทำนองเข้มข้น ล้วนมาจากกองกำลังลัทธิเต๋าของใต้หล้ามืดสลัว แน่นอนว่ามีป๋ายอวี้จิงเป็นผู้นำ ตามหลังมาติดๆ ด้วยภูเขาทั้งหลายที่มีอารามเสวียนตูและตำหนักสุ้ยฉูเป็นหนึ่งในนั้น ต่อจากนั้นก็คือลัทธิเต๋าอักษรจงทั่วไป สุดท้ายถึงเป็นพรรคเล็กหรือไม่ก็ผู้ฝึกตนอิสระ มีขั้นบันไดแยกชัดเจน

ตามกรณีเก่าของคฤหาสน์หลบร้อนในอดีต นครบินทะยานได้เรียบเรียงเอกสารคดีสองส่วนหลักกับรองขึ้นมาโดยเฉพาะ แยกกันบันทึกถึงพรรคและผู้ฝึกตนเซียนดิน ผู้ฝึกตนห้าขอบเขตบนทั้งหมดของใต้หล้า

เมื่อสมุดทั้งสองเล่มหนาขึ้นเรื่อยๆ เนื้อหาในเอกสารก็มากขึ้นตามไปด้วย นี่หมายความว่ายิ่งนานวันใต้หล้าใหม่เอี่ยมแห่งหนึ่งก็ยิ่งมีเส้นเอ็นและกระดูกที่แข็งแรง มีเลือดเนื้อที่เต็มแน่นมากขึ้น

เพียงแต่ว่าเอกสารลับสุดยอดสองเล่มนี้ไม่มีทางเอามาเก็บไว้ที่คฤหาสน์หลบร้อนแห่งนี้ ต้องเอาไปวางไว้ในศาลบรรพจารย์ของนครบินทะยานเท่านั้น

เฉินผิงอันพลิกเปิดไปหนึ่งหน้า ใช้นิ้วดันไว้บนกระดาษบันทึกแผ่นหนึ่งที่เสียบไว้กลางหน้าหนังสือ ไม่เหมือนกับกระดาษขาวอักษรดำก่อนหน้านี้ กระดาษแผ่นนี้เขียนด้วยตัวอักษรสีชาด เห็นได้ชัดว่าเป็นการอธิบายที่ค่อนข้างสำคัญ หันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย ยิ้มถาม “ฉงจือ นี่คือความคิดเห็นของตัวเจ้าเองหรือ?”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างแรง

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ความคิดเห็นทำนองเดียวกันนี้ หากไม่ใช่เรื่องที่เร่งด่วนมากเป็นพิเศษก็สามารถค่อยๆ รวบรวมเอามาได้ รอให้รวมได้ครบสามสิบห้าสิบข้อก็ค่อยเอาไปให้หลัวเจินอี้หรือไม่ก็ฟ่านต้าเช่อดู หากเป็นไปได้ล่ะก็ ให้มันกลายมาเป็นข้อกำหนดบางอย่างของห้องเก็บเอกสารแห่งนี้ไปเลย วันหน้าเมื่อมีคนเพิ่มขึ้นก็จะได้ไม่ยุ่งวุ่นวาย มีขั้นตอนที่แค่ต้องทำไปตามกฎเกณฑ์อยู่ สหายร่วมงานที่เข้ามาอยู่ในห้องเก็บเอกสารในภายหลังก็แค่ทำตามไปก็พอ เจ้าที่เป็นผู้นำก็จะได้ประหยัดแรงไปไม่น้อย”

เด็กหนุ่มพยักหน้ารับอย่างแรง จดจำไว้เงียบๆ

“ฉงจือ ต้องรู้ว่าเจ้าคือขุนนางหลักรุ่นแรกของห้องเก็บเอกสารคฤหาสน์หลบร้อนของพวกเรา นอกจากงานข้างมือที่มีให้ทำทุกวันซึ่งไม่อาจทำอย่างขอไปทีได้แล้ว ควรจะเปิดทางให้คนรุ่นหลังอย่างไร เวลาปกติก็ต้องคิดไว้ให้มาก”

เด็กหนุ่มยังคงพยักหน้ารับเป็นไก่จิกเมล็ดข้าวเปลือก

“ฉงจือ รู้หรือไม่ว่าผู้นำของที่ว่าการแห่งหนึ่ง นอกจากจะต้องทำตัวให้เป็นแบบอย่าง ทำงานในหน้าที่อย่างรอบคอบให้ดีแล้ว ยังต้องระวังเรื่องใดอีก?”

ครั้งนี้ในที่สุดเด็กหนุ่มก็ไม่ได้พยักหน้า แต่สีหน้ากลับเหรอหลา

เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “ก็คือไม่ยุ่งวุ่นวายเรื่องอื่น ต้องแบ่งแยกขอบเขตกับหน่วยต่างๆ ให้ชัดเจน ทำให้ได้ถึงระดับที่น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง ไม่เข้าไปข้องแวะกับเรื่องอื่นๆ ‘นอกห้อง’ อย่างส่งเดช”

“แต่หลักการเหตุผลข้อนี้มีธรณีประตูอยู่ ต้องเป็นคฤหาสน์หลบร้อนในอีกหลายปีข้างหน้าที่ถึงจะเอามาใช้ได้ ดังนั้นตอนนี้เจ้าสามารถหาเวลาว่างอ่านหนังสือเบ็ดเตล็ดหลายๆ เล่ม การเปลี่ยนแปลงในที่ว่าการของราชวงศ์โลกมนุษย์บางแห่งในประวัติศาสตร์ ทำความเข้าใจกับปรากฎการณ์เจ้าหน้าที่ล้นงานและการปกครองขุนนางชั้นผู้น้อย เหตุใดยิ่งราชสำนักยกเลิก สุดท้ายโครงสร้างกลับยิ่งซับซ้อน สุดท้ายเป็นเหตุให้มากเกินจะทนรับ ยิ่งที่ว่าการมีมาก ประสิทธิผลในการทำงานก็ยิ่งน้อยลง มองดูเหมือนไม่ว่าใครก็ยุ่งวุ่นวายอยู่ทุกวัน รอกระทั่งอยากจะปฏิบัติตามมาตรการบางอย่างอย่างแท้จริง กลับมีแต่จะยิ่งเชื่องช้า”

ห้องเอกสารแห่งนี้ สำหรับเฉินผิงอันแล้วถือว่ามีความหมายที่พิเศษมากอย่างหนึ่ง เพราะถึงอย่างไรเอกสารลับและตำราทั้งหลายที่ปีนั้นย้ายจากคฤหาสน์หลบหนาวมายังคฤหาสน์หลบร้อนก็ล้วนเป็นเฉินผิงอันที่แยกประเภทด้วยตัวเองทุกเล่ม ไม่ใช่เรื่องที่ผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นอยู่ที่นี่ แน่นอนว่าเฉินผิงอันย่อมรู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมมากเป็นพิเศษ

ไหวฉงจือพยักหน้า “จำได้แล้วขอรับ!”

หลังจากเฉินผิงอันจากไป

หวังซินสุ่ยก็จงใจชะลอฝีเท้าให้ช้าลง แล้วจู่ๆ ก็ตบเข้าที่หัวของไหวฉงจือ กดเสียงต่ำด่ากลั้วหัวเราะว่า “เจ้าเด็กโง่ กว่าจะเจอใต้เท้าอิ่นกวานได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่รู้จักคว้าโอกาสพูดคุยกับเขาให้มากๆ หน่อยเล่า?”

หวังซินสุ่ยบิดหูเด็กหนุ่ม “เจ้ารู้หรือไม่ว่าใต้เท้าอิ่นกวานของพวกเราเข้ามาที่ห้องเอกสารของเจ้าห้องเดียว? หา?! วันหน้าอย่าบอกใครว่าสนิทกับข้าล่ะ”

ใต้เท้าอิ่นกวานบอกแล้วว่าเรื่องตีคนต้องฉวยโอกาสทำแต่เนิ่นๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกผู้มีพรสวรรค์รุ่นเยาว์ที่ไม่แน่ว่าผ่านไปอีกหนึ่งร้อยหรือสี่ห้าร้อยปีก็อาจกลายเป็นเซียนกระบี่คนหนึ่งแล้ว

ไหวฉงจือเอียงศีรษะ เขย่งปลายเท้า หัวเราะหึหึพลางแอบแบมือให้หวังซินสุ่ยดู

ที่แท้ฝ่ามือของเด็กหนุ่มก็มีแต่เหงื่อเต็มไปหมด