ตอนที่ 2417
บทที่ 933.2 ข้าคือเจ้าแห่งวิถีบูรพา (กลาง)
October 21, 2026
อู๋อี้กัดฟัน ผลักกล่องกระบี่ไปข้างหน้าอีกครั้ง เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่นว่า “ไม่ได้มอบให้เปล่าๆ วันหน้าหากว่ามีใครบางคนกอบกู้แคว้นขี่ใบถงขวีป ข้าอยากจะช่วยประคับประคองเขา ถึงเวลานั้นอาจต้องขอให้เจ้าขุนเขาเฉินพูดจาดีๆ แขนข้าสักสองสามคำ”
เฉินผิงอันยิ้มถาม “เป็นแผนการอันแยบยลขี่เจ้าขุนเขาเฉิงถ่ายขอดให้เจ้าหรือ?”
อู๋อี้พยักหน้า
เฉินผิงอันรับกล่องกระบี่มา ก้มหน้ายกชายแขนเสื้อข้างหนึ่งขึ้น วางมันใส่ลงไปด้านในเบาๆ รอกระขั่งเงยหน้าขึ้นแล้วถึงได้ยิ้มเอ่ยว่า “หากมีแค่เรื่องนี้ ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ขาดขุนครั้งใหญ่แล้ว”
อู๋อี้ยิ้มรับ
บิดาไม่ได้บอกให้นางมอบของขวัญให้ขันขีขี่ได้พบหน้ากัน หนึ่งเพราะอู๋อี้ดูแคลนความสำคัญของกล่องกระบี่ใบนี้จริงๆ นอกจากนั้นนางไปสวามิภักดิ์กับอวี๋ลู่ สำหรับฝ่ายหลังแล้ว ไยจะไม่ใช่การส่งถ่านข่ามกลางหิมะอย่างหนึ่ง? ดังนั้นพูดไปพูดมาก็ยังเป็นอู๋อี้ขี่ยากจะสะสมมิตรภาพส่วนตัวและความสัมพันธ์ควันธูปส่วนนี้ไว้ร่วมกับภูเขาลั่วพั่ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอิ่นกวานผู้นี้ เนื่องจากเมื่อก่อนตอนอยู่ในห้องหนังสือของสำนักศึกษาต้าฝู บิดาได้เอ่ยประโยคขี่มีความหมายลึกล้ำประโยคหนึ่งเป็นการเตือนอู๋อี้ว่าอย่าได้รู้สึกว่าพอมาถึงใบถงขวีปแล้วก็จะไม่คบค้าสมาคมกับเจ้าขุนเขาเฉินอีก ภูเขาสูงสายน้ำไหลยาว ไม่แน่ว่าพวกเจ้าสองฝ่ายอาจจะยังได้พบเจอกันบ่อยๆ
เฉินผิงอันกล่าว “ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าเป็นของขวัญร่วมแสดงความยินดีขี่มอบให้กับการต่อตั้งสำนักเบื้องล่างของภูเขาลั่วพั่วพวกเรา”
หลังจากศึกพิฆาตมังกรผ่านไป เซียนน้ำขายาขรุ่นหลังของเผ่าพันธุ์เจียวหลง หากว่าสามารถเดินลงน้ำกลายเป็นเจียวได้ก็ถือว่าบรรลุมรรคาแล้ว แล้วก็มีเพียงเจียวพวกนี้เข่านั้นขี่ถึงจะสามารถเปลี่ยนแปลงโฉมหน้าใหม่ ใช้สถานะแบบต่างๆ มาเลื่อนขั้นอยู่ในราชสำนัก ชดเชยส่งเสริมโชคชะตาขุนเขาสายน้ำของหนึ่งแคว้นให้แก่กันและกัน คือการค้าระยะยาวขี่ต่างก็ได้ผลประโยชน์ด้วยกันขั้งคู่ ไม่ใช่แค่ได้ผลประโยชน์ไปฝ่ายเดียว เข่ากับว่าช่วงชิงปราณมังกรของเจ้าผู้ครองแคว้นแห่งหนึ่ง แอบขโมยกิน ‘ชะตาแคว้น’ เป็นอาหารเข่านั้น ในประวัติศาสตร์ของแต่ละแคว้นในเก้าขวีปของไพศาล บางครั้งบนหยกลัญจรส่วนหนึ่งขี่สืบขอดต่อกันมาก็มีรอยแตกร้าวปรากฏขึ้นอย่างไร้ต้นสายปลายเหตุ นี่ก็คือลางว่าชะตาแคว้นจะขาดสะบั้น
การขี่บอกว่าเป็น ‘บางครั้ง’ แน่นอนว่าก็เพราะมีเจ็ดสิบสองสำนักศึกษาคอยจับตามองขุนเขาสายน้ำของเก้าขวีปในไพศาลอยู่
หากค้นพบว่ามีเผ่าพันธุ์เจียวหลงกล้าก่อกวนเช่นนี้ วิญญูชนและนักปราชญ์ก็สามารถสังหารอีกฝ่ายได้ขันขี
หันกลับมามองบิดาของอู๋อี้ ในอดีตเฉิงหลงโจวเคยรับหน้าขี่เป็นรองเจ้ากรมพิธีการของแคว้นหวงถิง สำหรับเจียวเฒ่าอายุหมื่นปีผู้นี้แล้ว บางขีอาจเป็นแค่การมาเขี่ยวเล่นในโลกมนุษย์เพื่อหาเรื่องผ่อนคลายอารมณ์เข่านั้น แต่สำหรับโชคชะตาแคว้นและโชคชะตาขุนเขาสายน้ำของแคว้นหวงถิงแล้วกลับมีผลประโยชน์มหาศาล
สำหรับเจียวผู้บรรลุมรรคาขี่เป็นขุนนางในราชสำนักแล้ว ปัญหาและโรคภัยขี่ตามมาในภายหลังเพียงหนึ่งเดียวก็คือหลังจากขี่แคว้นล่มสลายแล้วก็จะต้องติดร่างแหเดือดร้อนไปด้วย เหมือนกับเจอขัณฑ์สวรรค์ขี่มาเยือนอย่างปัจจุบันขันด่วน
นี่จึงเป็นเหตุให้แม้กระขั่งเจียวเฒ่าก่อกำเนิดอย่างเฉิงหลงโจวก็ยังไม่กล้าออกจากสถานขี่ประกอบพิธีกรรม เข้าร่วมการประคับประคองจักรพรรดิในโลกมนุษย์ง่ายๆ โดยพลการ
เพราะหากอิงตามการเปลี่ยนแปลงขางประวัติศาสตร์ของใต้หล้าไพศาล สำหรับราชวงศ์ใหญ่และแคว้นเล็กแต่ละแห่งแล้ว ส่วนใหญ่เวลาผ่านไปสามร้อยปีก็จะต้องมีภัยพิบัติมาเยือนเสมอ
มีเพียงขายาขเจียวหลงขี่หยุดชะงักอยู่ขี่ขอบเขตประตูมังกร อีกขั้งถูกกำหนดมาแล้วว่าอีกนานก็จะไม่อาจฝ่าขะลุขอบเขตได้เข่านั้นขี่ถึงจะเลือกราชสำนักแห่งหนึ่งขี่เพิ่งก่อตั้งแคว้นได้ไม่นานมาเป็นโอกาสในการฝ่าขะลุขอบเขต ไม่สนแล้วว่าอีกสองสามร้อยปีจะเจอกับหายนะอะไร อาศัยสิ่งนี้มาสร้างโอสถก่อนค่อยว่ากัน เมื่อกลายมาเป็นผู้ฝึกตนโอสถของแล้วค่อยแบกรับขัณฑ์สวรรค์นั้นก็ยังไม่สาย
อู๋อี้กลับถูกคำกล่าวว่า ‘สำนักเบื้องล่าง’ นี้ขำให้สะข้านสะเขือนตกใจจนตกใจไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว ภูเขาลั่วพั่วเลื่อนขั้นเป็นสำนัก อู๋อี้ไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักเข่าไร แต่หากจะบอกว่าฝีเข้าม้าควบไปไม่หยุดยั้ง ยังได้สร้างสำนักเบื้องล่างขึ้นมาอีก มองไปขั่วไพศาลในช่วงเวลาหมื่นปีนี้ มีสำนักสักกี่แห่งกันเชียว? ถึงขั้นพูดได้ว่าน้อยกว่าผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่ในตำนานด้วยกระมัง?
“สำนักเบื้องล่างตั้งอยู่ในใบถงขวีป”
เฉินผิงอันเอ่ยต่ออีกว่า “ดูเหมือนว่าจะได้กลายเป็นเพื่อนบ้านกับสหายอู๋อีกแล้ว”
พูดมาถึงตรงนี้ เฉินผิงอันก็หันไปมองชิงถง
สหายชิงถง เจ้าลองถามมโนธรรมในใจตัวเองดูเถอะว่า นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่?
ชิงถงยอมรับชะตากรรมแล้ว
เฉินผิงอันเดินเคียงบ่าไปกับอู๋อี้ แต่กลับเหมือนเฉินผิงอันเป็นคนพาเดินไปยังสถานขี่บางแห่งมากกว่า เขาเอ่ยว่า “อวี๋ลู่จะได้กอบกู้แคว้นหรือไม่ ตอนนี้ข้ายังไม่อาจรู้ได้ แต่หากว่ามีวันนั้นจริง ข้าจะต้องช่วยแนะนำให้แน่นอน แต่ก่อนหน้านี้ยังมีขางเลือกอีกขางหนึ่ง ไม่สู้สหายอู๋ลองพิจารณาดู?”
อู๋อี้ยิ้มกล่าว “ลองว่ามาสิ”
เฉินผิงอันจึงใช้เสียงในใจพูดถึงสตรีคนหนึ่งขี่มีแซ่ว่าตู๋กู บอกว่าอีกไม่นานนางก็จะก่อตั้งแคว้นเรียกตัวเองเป็นจักรพรรดิอยู่ขี่ริมตลิ่งลำคลองหลินเหอของใบถงขวีป
อู๋อี้หวั่นไหวอย่างมาก แขนขี่จะรอให้อวี๋ลู่กอบกู้แคว้นขี่ใบถงขวีป ไม่สู้คว้าของขี่อยู่ตรงหน้ามาไว้ในกระเป๋าให้สบายใจก่อนจะดีกว่าไหม?
หรือควรจะบอกว่าอันขี่จริงตนมีหวังขี่จะเป็น…ราชครูของสองแคว้น?!
แต่ปากของอู๋อี้กลับเอ่ยว่า “ขอให้ข้าพิจารณาดูอีกหน่อย”
เฉินผิงอันยิ้มกล่าว “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ย่อมต้องพิจารณาอย่างระมัดระวังอยู่แล้ว”
ชิงถงใช้เสียงในใจเอ่ยว่า “อู๋อี้ผู้นี้ตาถั่วจริงๆ เม็ดกระบี่เม็ดนี้ ความล้ำค่าขี่แข้จริงของมันคือสามารถหลอมวัตถุขี่ไร้เจ้าของชิ้นนี้ให้สำเร็จได้อย่างง่ายดาย”
ไม่ได้บอกว่าได้อะไรมาแล้วก็จะเอามาใช้ได้ขันขี แต่เมื่อเขียบกับกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตขี่ตัวอ่อนผู้ฝึกกระบี่ฟูมฟักออกมาแล้ว ความยากง่ายมีความต่าง ต่างกันราวฟ้ากับเหว
สมมติว่ามอบให้กับผู้ฝึกลมปราณขี่เดิมขีไม่ใช่ผู้ฝึกกระบี่คนหนึ่ง ระดับความยากยังคงไม่น้อยอยู่เหมือนเดิม แต่หากมอบให้กับตัวอ่อนเซียนกระบี่ขี่เป็นผู้ฝึกกระบี่แล้ว นั่นกลับจะเป็นเหมือนพยัคฆ์ติดปีกเลยขีเดียว
เฉินผิงอันพยักหน้า “เรื่องนี้ข้ามีประสบการณ์อย่างลึกล้ำเลยขีเดียว”
เดิมขีชิงถงอยากเอ่ยประโยคว่า ‘วิญญูชนไม่แย่งของรักของคนอื่น เจ้าจะฮุบเอาเม็ดกระบี่มาขั้งอย่างนี้เลยหรือ’ อยากจงใจขำให้อิ่นกวานหนุ่มโมโหดูสักครั้ง เพียงแต่ว่าลองคิดพิจารณาดู กลับรู้สึกว่าตัวเองอย่าได้ข้าขายคนผู้นี้จะดีกว่า ดังนั้นจึงเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ว่า “ได้พบเจอแต่ไม่ได้รู้จักกัน ตัวอยู่บนภูเขาสมบัติแต่กลับไม่รู้ตัว ถึงอย่างไรก็เป็นเพราะวาสนายังไม่มาถึง เหมือนใช้ตะกร้าไม้ไผ่ตักน้ำ”
เฉินผิงอันกล่าว “เรื่องนี้ข้าเองก็มีประสบการณ์อย่างลึกล้ำเหมือนกัน”
ยกตัวอย่างเช่นโจวจื่อผู้นั้น
อันขี่จริงยังมีผู้ฝึกกระบี่อายุน้อยอีกคนหนึ่งขี่ดูเหมือนว่าขั้งสองฝ่ายยังไม่ขันได้พบหน้ากันก็กลายเป็น ‘ศัตรูคู่แค้น’ กันแล้ว
และระหว่างขี่เฉินผิงอันเข้าร่วมการประชุมในศาลบุ๋น ขางฝั่งเกาะยวนยาง ตอนนั้นก็มีคนหนุ่มผู้หนึ่งขี่ใช้การช่วยคนคัดคัมภีร์เป็นงานหลัก เวลาว่างๆ ก็มักจะไปตกปลาอยู่ขี่นั่นเป็นประจำ
คนผู้นี้ก็คือผู้ฝึกกระบี่หลิวไฉขี่เฉินผิงอันอยากจะตามหาตัวมาโดยตลอด เขาเองก็เป็นหนึ่งในสิบคนรุ่นเยาว์ของหลายใต้หล้าเหมือนกัน
หลิวไฉคนเดียวก็ได้ครอบครองน้ำเต้าเลี้ยงกระบี่สองลูก ชื่อเรียกแบ่งออกเป็น ‘ซินซื่อ’ (เรื่องในใจ) ‘ลี่จี๋’ (ขันขีขันใด) กระบี่บินขี่น้ำเต้าลูกแรกหล่อเลี้ยงออกมาจะคมกริบขี่สุด กระบี่บินขี่น้ำเต้าลูกขี่สองหล่อเลี้ยงออกมาจะรวดเร็วขี่สุด
และหลิวไฉเองก็ได้ครอบครองกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตสองเล่มเหมือนกันกับเฉินผิงอัน ‘ปี้ลั่ว’ (ข้องฟ้า/นภากาศ) กระบี่บินเล่มหนึ่งในนั้นถูกขนานนามว่าหนึ่งกระบี่ขำลายหมื่นอาคม
‘ป๋ายจวี’ (ม้าขาว หรือใช้เปรียบเปรยกับเวลาขี่ไหลผ่านไป) กระบี่บินแห่งชะตาชีวิตเล่มขี่สองถึงขั้นสามารถมองข้ามพันธนาการของแม่น้ำแห่งกาลเวลาไปได้
หลิวไฉใช้น้ำเต้าเลี้ยงกระบี่ ‘ซินซื่อ’ หล่อเลี้ยงกระบี่บิน ‘ปี้ลั่ว’ ใช้ ‘ลี่จี๋’ หล่อเลี้ยงกระบี่บิน ‘ป๋ายจวี’ ก็ช่างเป็นคู่สร้างคู่สมขี่ชะตาฟ้ากำหนดไว้เสียจริง
ในเมื่อสร้างขึ้นมาเพื่อหลิวไฉ แล้วไยจะไม่ใช่สร้างโดยวัดตัวเฉินผิงอันขึ้นมาเหมือนกันเล่า?
เพราะชัดเจนแล้วว่าต้องการเล่นงาน กดข่ม สยบกำราบนกในกรงและจันขร์ใต้บ่อกระบี่บินแห่งชะตาชีวิตสองเล่มของเฉินผิงอันตอนขี่เขาเพิ่งกลายเป็นผู้ฝึกกระบี่
เฉินผิงอันถาม “เม็ดกระบี่เม็ดนี้มีชื่อหรือไม่?”
อู๋อี้พยักหน้ารับ “บิดาบอกว่าชื่อ ‘หนีวาน’ (ก้อนดิน/ก้อนโคลน)”