ตอนที่ 2455
บทที่ 945.2 อะไรคือแผนร้าย
October 21, 2026
ปรมาจารย์มหาปราชญ์พลันเอ่ยว่า “คำถามบางอย่าง ไยต้องถามลู่เฉิน ถามอาจารย์ของเจ้าเองที่สวนกงเต๋อ คำตอบจะไม่ยิ่งชัดเจนมากกว่าหรอกหรือ?”
เฉินผิงอันส่ายหน้ากล่าว “กลัวว่าอาจารย์จะกลัดกลุ้ม”
อันที่จริงแรกเริ่มก็ใช่ว่าจะไม่เคยคิดเช่นนี้ ทว่าตอนนั้นที่อยู่ในสวนกงเต๋อของศาลบุ๋น อาจารย์ได้สถานะเทพกลับคืนมาในศาลบุ๋น บรรยากาศครึกครื้นกันมาก เฉินผิงอันจึงอดทนเอาไว้
ภายหลังอยู่ที่หอเหรินอวิ๋นอี้อวิ๋นในตรอกเล็กของเมืองหลวง อาจารย์อ่านตำราเล่มเก่านั้น ลูกศิษย์ที่อยู่ด้านข้างมองอาจารย์ที่เปลี่ยวเหงา เฉินผิงอันก็ล้มเลิกความคิดนี้ไปอย่างสิ้นเชิง
หากไม่เป็นเพราะถูกปรมาจารย์มหาปราชญ์โยนไปไว้ที่แคว้นเมิ่งเหลียง ได้เจอกับลู่เฉินโดยบังเอิญ สำหรับเฉินผิงอันแล้ว ถึงอย่างไรก่อนจะออกเดินทางไปยังใต้หล้ามืดสลัวก็ยังมีเวลาในการฝึกตนอีกมาก สั้นสุดร้อยปี หากยาวหน่อย…ก็บอกได้ยากแล้ว หลายร้อยปี ถึงขั้นที่ว่าหนึ่งพันปี แต่ก็ย่อมจะค่อยๆ พิสูจน์การคาดเดาพวกนั้นได้ช้าๆ
ไม่ต้องรีบร้อน
ไปถึงหอเก็บหนังสือแห่งหนึ่ง ปรมาจารย์มหาปราชญ์ก็เอ่ยสัพยอกว่า “อาศัยการดำเนินการอย่างยากลำบากมาหนึ่งหมื่นปีของสหายชิงถง ทางฝั่งของหอสยบปีศาจแห่งนี้ไม่ว่าอะไรก็มีมากมาย สารพัดรูปแบบ ละลานตา ทำให้คนเห็นแล้วตาลาย แต่ตำรากลับมีค่อนข้างน้อย”
ชิงถงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “วันหน้าจะเอามาเสริมให้มากกว่าเดิม”
เฉินผิงอันกล่าว “ทางฝั่งของหอสยบปีศาจสามารถเปิดร้านหนังสือร้านหนึ่ง พวกตำราหายากตำราฉบับสมบูรณ์แบบที่อยู่ในหอหนังสือก็ถือเป็นคุณความชอบที่ไม่เล็กอย่างหนึ่ง ทั้งยังจ่ายเงินไปไม่มาก จ่ายไม่ถึงสองเหรียญเงินฝนธัญพืชด้วยซ้ำ”
ปรมาจารย์มหาปราชญ์ยิ้มเอ่ย “หากว่าสหายชิงถงทำแบบนี้ตั้งแต่แรก ในการประชุมของศาลบุ๋นคราวก่อน ไม่แน่ว่าจอมปราชญ์น้อยอาจยินดีเชื้อเชิญสหายชิงถงด้วยตัวเอง ทว่าผู้อำนวยการใหญ่คนหนึ่งของสถานศึกษาจะต้องมาปรากฎตัวที่ใบถงทวีปแห่งนี้แน่ ถ้าอย่างนั้นทางฝั่งของภูเขาสุ้ยซานก็ไม่ถึงขั้นที่ว่าคิดจะกินบะหมี่สักชามก็ยังต้องให้ใต้เท้าอิ่นกวานเปิดปากขอร้องให้ ไม่แน่ว่าซานจวินโจวโหยวอาจยินดีมานั่งกินด้วย ไม่จำเป็นต้องให้สหายชิงถงควักเงินไม่กี่แดงจ่ายค่าบะหมี่ด้วยซ้ำ”
ชิงถงกล่าว “เดี๋ยวข้าจะจัดการเรื่องนี้ทันที”
ปรมาจารย์มหาปราชญ์ถาม “คุณความชอบที่เหลืออยู่บนมือของเจ้า หากข้ากับนักพรตฉุนหยางไม่ได้ปรากฎตัว เจ้าก็เคยมีความคิดบางอย่างอยู่ก่อนแล้วใช่หรือไม่?”
เฉินผิงอันพยักหน้า “เคยคิดนั้นเคยคิด แต่ไม่สอดคล้องกับมารยาทพิธีการ ง่ายที่จะหาเรื่องถูกวิพากษ์วิจารณ์ที่ไม่สมควรให้กับตัวเอง แล้วก็ง่ายที่จะทำให้สภาพการณ์ของเพื่อนรักอย่างจงขุยยิ่งลุ่มลึกซับซ้อนกว่าเดิม”
“มารยาทพิธีการ? ใครเป็นคนตั้งกฎระเบียบและมารยาทพิธีการให้กับใต้หล้าไพศาล?”
ปรมาจารย์มหาปราชญ์หัวเราะ “เป็นหลี่เซิ่งที่เป็นผู้นำ กำหนดเค้าโครง อริยะปราชญ์ผู้ล่วงลับทั้งหลายร่วมกันวางแผน ตรวจสอบหาช่องโหว่ ถึงขั้นที่ว่ายังปฏิเสธแผนการและเส้นสายบางอย่างที่หลี่เซิ่งกำหนดไว้ด้วย สุดท้ายมอบให้หลี่เซิ่งเป็นผู้ตรวจสอบ ทว่านี่ใช่ที่มาแรกเริ่มสุดของ ‘กฎระเบียบของไพศาล’ จริงๆ หรือ?”
เฉินผิงอันกล่าว “ที่มาแรกเริ่มสุดคือหวังให้ใจคนหันเข้าหาแสงอาทิตย์ หวังให้วิถีทางโลกเดินขึ้นสู่เบื้องบน เดินขึ้นเนินไปตลอดทาง บางครั้งอาจเดินช้าหน่อย แต่เดินได้อย่างมั่นคง ไม่ได้เป็นเหมือนคนพเนจรที่ส่ายไหวไปตามแรงลมฝน”
หลวี่เหยียนพยักหน้ารับ
อันที่จริงเกาเจิ่นเจ้าประมุขคนปัจจุบันของพรรคหวงเหลียงได้พูดความในใจประโยคนั้นกับเฉินผิงอัน ในความเห็นของหลวี่เหยียนแล้ว เป็นความหวังดีที่ไม่มีปัญหาใด แต่กลับไม่เสมอไปว่าจะถูกต้องทั้งหมด
สิ่งที่ผลักดันให้วิถีทางโลกเดินขึ้นสู่เบื้องบนอย่างแท้จริง มีความเป็นไปได้มากว่าจะเป็นความผิดพลาด และการแก้ไขความผิดพลาด
ปรมาจารย์มหาปราชญ์เดินนำเข้าไปในสิ่งปลูกสร้างที่ลักษณะคล้ายกับเจดีย์เหวินชางก่อน บันใดขดวนขึ้นสู่เบื้องบนเหมือนก้นหอย พอขึ้นไปถึงยอดสูงสุดแล้วก็มาที่ระเบียงใต้ชายคา ยืนพิงราวรั้วมองไป “จอมปราชญ์น้อยแห่งใต้หล้าไพศาล นักบัญชีแห่งทะเลสาบซูเจี่ยน นี่ก็คือกระดาษคำตอบส่วนหนึ่งที่ชุยฉานลูกศิษย์คนแรกของสายเหวินเซิ่งอยากจะให้ศาลบุ๋นได้เห็น”
เฉินผิงอันส่ายหน้า “ฟ้าดินมีความแตกต่าง แตกต่างราวก้อนเมฆกับดินโคลน”
ปรมาจารย์มหาปราชญ์ยิ้มเอ่ย “ผลลัพธ์สองอย่างความคิดจิตใจแบบเดียวกัน ตราบใดที่คนรุ่นเยาว์ไม่นิ่งนอนใจเกินไปก็ไม่ต้องดูถูกตัวเองมากเกินไป”
“รู้หรือไม่ว่าเหตุใดสุดท้ายแล้วหลี่เซิ่งถึงทำไม่สำเร็จ?”
“เพราะมองเห็นข้อเสียบางอย่าง?”
“ยกตัวอย่างเช่น?”
เฉินผิงอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “คล้ายคลึงกับการสร้างเรือข้ามทวีปขึ้นมาลำหนึ่ง?”
ของที่ประณีตงดงามมากเกินไป วัตถุที่มีขนาดใหญ่ซึ่งเกิดจากการทับซ้อนอย่างละเอียดอ่อนร้อยเรียงต่อกัน มองดูเหมือนแข็งแรงมั่นคง แต่แท้จริงแล้วกลับไม่ใช่
ตอนเด็กอยู่ที่สุสานเทพเซียน มองคนวัยเดียวกันเล่นสนุกอยู่ไกลๆ เคยเห็นตั๊กแตนตัวหนึ่งที่ถูกคนหักขา แต่กลับยังสามารถกระโดดไปมาท่ามกลางพุ่มหญ้าได้ เด็กชายก็จะรู้สึกว่าประหลาดมาก แต่ทำไมพอเป็นคนกลับกลายเป็นว่าทำไมได้ ภายหลังรอกระทั่งเด็กหนุ่มเดินออกไปจากบ้านเกิด เริ่มออกเดินทางไกล ถึงเพิ่งรู้ว่าสิ่งศักดิ์สิทธิ์แห่งขุนเขาสายน้ำและเทพเซียนบนภูเขาที่เป็นผู้ฝึกบำเพ็ญตนคล้ายว่าจะทำได้เหมือนกัน หลังจากนั้นมาอีกก็ได้รู้ถึงทัศนคติที่ศิษย์พี่จั่วยอมรับว่า ‘ผู้ฝึกตนบนภูเขาไม่ใช่คน’ สุดท้ายรอกระทั่งเฉินผิงอันได้สัมผัสกับเรื่องของการสร้างเรือกับมือตัวเองถึงพอจะมีคำตอบที่ชัดเจนได้บ้าง
ปรมาจารย์มหาปราชญ์ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “มิน่าเล่าซิ่วไฉเฒ่าเจอใครก็มักจะชมเจ้าให้ฟัง หางแทบจะกระดกชี้ฟ้าไปแล้ว”
เฉินผิงอันมีสีหน้าปั้นยาก อาจารย์ของตนถูกปรมาจารย์มหาปราชญ์เรียกว่าซิ่วไฉเฒ่า ให้ความรู้สึกประหลาดอยู่ไม่น้อย