บทที่ 984.3

ในอดีตผู้ถวายงานโจวผู้ร่ารวยเงินทองมือเติบใจกว้าง ควัก กระเป๋ าเงินของตัวเองเอาสมบัติอาคมบนภูเขาระดับขั้นไม่ธรรมดา ออกมารวดเดียวถึงสี่ชิ้น เพื่อให้เป็ นสมบัติพิทักษ์ภูเขาฮุยเหมิง ภูเขา จูชา ยอดเขาเว่ยเสียและภูเขาหลังอ๋าว เมื่อสมบัติหนักเหล่านี้สัมผัส พื้นแล้วหยั่งรากลงสู่พื้นดินก็เกิดการผสานเชื่อมโยงกับรากภูเขา โชคชะตาสายน้าอย่างแนบแน่น รอกระทั่งหลิวจ้งรุ่นงมตาหนักวารีที่ เป็ นของตกทอดของแคว้นมาตุภูมิขึ้นมาได้ ก็ยิ่งช่วยผลักดันขับเน้น กับฝ่ายแรก เป็ นเหตุให้โชคชะตาน้าของภูเขาหลังอ๋าวยิ่งเข้มข้นมาก กว่าเดิม

หลิวจ้งรุ่นคิดว่าจะต่อสัญญาที่ดินฉบับใหม่กับภูเขาลั่วพั่วเสริม ไว้แต่เนิ่นๆ บนพื้นฐานระยะเวลาเช่าสามร ้อยปี เกาะจูไชยังอยากจะ ต่อเวลาไปอีก…หกร ้อยปี!

เพราะจากข้อตกลงเดิมในสัญญาฉบับแรก เมื่อเวลาสามร ้อยปี ผ่านไป ผู้ฝึกตนเกาะจูไชต้องย้ายออกโดยที่มิอาจนาพาสิ่งปลูกสร ้าง มิอาจรื้อถอนวัตถุดิบตระกูลเซียนที่นามาสร ้างเป็ นเสาคาน แล้วก็มิ อาจย้ายพืชพรรณบุปผาตระกูลเซียนที่ปลูกไว้ในภูเขาไปด้วยได้ ถึง เวลานั้นของทุกอย่างจะตกไปเป็ นทรัพย์สินในนามของภูเขาลั่วพั่ว ทั้งหมด

ช่วยไม่ได้ สัญญาฉบับนี้ จูเหลี่ยนเป็ นคนลงนามหลัก กระดาษ ขาวตัวอักษรด า แต่ละข้อล้วนเขียนไว้อย่างชัดเจน

ปีนั้นผู้ฝึกตนหญิงเกาะจูไชก็รู ้สึกไม่พอใจอยู่เหมือนกัน หากเป็ น นักบัญชีของเกาะชิงเสียที่เข้ามาคุยเรื่องการค้ากับเจ้าของเกาะด้วย ตัวเอง จะมีเงื่อนไขเข้มงวด คิดเล็กคิดน้อยแบบนี้ได้อย่างไร ไม่มีทาง แน่

ภูเขาหลังอ๋าวของจังหวัดจู่โจว หากยังรวมเกาะจูไชของ ทะเลสาบซูเจี่ยนเข้าไปด้วย ก็จะพอๆ กับพรรคหวงเหลียง ซึ่งต่างก็ ถือว่ามีทั้งบนภูเขาและล่างภูเขา

เพื่อเป็ นค่าตอบแทนในการช่วยงมซากปรักมาภายใต้เปลือกตา ของราชวงศ์ต้าหลีหลิวจ้งรุ่นจึงได้มอบเรือมังกรลาหนึ่งให้กับภูเขาลั่ว พั่ว นอกจากนี้ก็ยังรับปากว่าทั้งสองฝ่ ายจะแบ่งส่วนแบ่งกันคนละห้า ส่วน

ในฐานะพื้นที่เก็บสมบัติของแคว้นเก่า นอกจากสมบัติหนัก ตระกูลเซียนสองชิ้นอย่างตาหนักวารีและเรือมังกรแล้ว อันที่จริงก็ยังมี สมบัติที่สะสมไว้อีกไม่น้อย รายรับครั้งนี้ของหลิวจ้งรุ่น หากอิงตาม การคานวณของจูเหลี่ยนในเวลานั้น ไม่ว่าอย่างไรก็น่าจะได้ห้าหก ร ้อยเงินฝนธัญพืช เพียงแต่ว่าปีนั้นจูเหลี่ยนจงใจแสร ้งทาเป็ นมองไม่ เห็น ส่วนหลิวจ้งรุ่นเองก็ยินดีที่จะผลักเรือตามกระแสน้า แสร ้งทาเป็ น ว่าไม่มีเรื่องนี้ ภายหลังหลิวจ้งรุ่นยินดีมารับหน้าที่เป็ นผู้ดูแลเรือมังกร

ฟานโม่ ในระดับใหญ่แล้วสาเหตุก็เพราะเรื่องนี้ ถือว่าเป็ นการมอบผล หลีตอบแทนผลท้อ ช่วยชดเชยน้าใจครั้งหนึ่งให้แทนเกาะจูไช

ตาหนักวารีสมบัติหนักที่ถูกเซียนเหรินหลอมกลางเอาไว้ ทุก วันนี้ได้ถูกหลิวจ้งรุ่นน าไปไว้อยู่ใกล้กับหอเป่าจูของศาลบรรพจารย์

วันนี้เจ้าขุนเขาหนุ่มแห่งภูเขาลั่วพั่วเป็ นฝ่ ายมาเป็ นแขกที่ภูเขา หลังอ๋าว นี่เหมือนว่าจะเป็ นเรื่องหายากที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็ นครั้งแรก หลักๆ แล้วเป็ นเพราะเฉินผิงอันมักจะออกเดินทางไปข้างนอกอยู่ เสมอ

คนที่ดีใจที่สุดต้องไม่ใช่หลิวจ้งรุ่นที่ลาบากใจมาโดยตลอดด้วย ไม่รู ้ว่าจะเปิดปากเรื่องต่อสัญญาอย่างไรดีแน่นอน แต่ต้องเป็ นพวกผู้ ฝึกตนหญิงที่คุ้นชินกับนักบัญชีแห่งเกาะชิงเสียมานานแล้ว

เมื่อหลายปีก่อนภูเขาลั่วพั่วได้แสดงความเป็ นมิตรด้วยการให้ หลิวจ้งรุ่นแห่งภูเขาหลังอ๋าวเลือกลูกศิษย์ผู้สืบทอดที่นิสัยใจคอหนัก แน่น คุณสมบัติโดดเด่นสองสามคนไปฝึกตนอยู่ในพื้นที่มงคลราก บัว

มีเวลาจากัดอยู่ที่สิบปี ในสถานที่สองแห่งที่ฮวงจุ้ยดีเยี่ยม โชคชะตาน้าเข้มข้นจนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าเกินจริง เหมาะสาหรับผู้ฝึก ลมปราณที่ฝึ กวิชาน้าอย่างมาก ถือเป็ นพื้นที่ประกอบพิธีกรรมที่ดี เยี่ยมที่สุดดั่งวัดตัวมาจากผู้ฝึ กตนของเกาะจูไขอย่างไรอย่างนั้น แน่นอนว่าพวกมันต้องมีประวัติความเป็ นมายิ่งใหญ่ ต่างก็มาจากอุตร

กุรุทวีป สถานที่แห่งหนึ่งคือส่วนหนึ่งของตาหนักวารีหนันซวินที่เสิ่น หลิน หลิงหยวนกงแห่งลาน้าจี้ตู๋มอบให้ และยังมีลาธารอีกเส้นหนึ่ง ที่หลี่หยวน หงถิงโถวมอบให้

หลายปีมานี้เนื่องจากหลิวจ้งรุ่นได้เลื่อนเป็ นโอสถทองแล้ว คิด อยากจะขยับก้าวหน้าไปอีกขั้นเป็ นเรื่องที่ยากมาก ดังนั้นจึงมีสองครั้ง ที่นางออกเดินทางไปรับลูกศิษย์กลุ่มใหม่มา

พรรคเล็กๆ มักจะมีข้อเรียกร ้องต่อคุณสมบัติของตัวอ่อนผู้ฝึ ก ตนไม่สูง ในกลุ่มลูกศิษย์ที่รับมามีคนที่มีคุณสมบัติจะเลื่อนเป็ นห้า ขอบเขตกลางก็ถือว่าเก็บตกได้ของดีที่ไม่เล็กแล้ว

นอกจากนี้ในบรรดาลูกศิษย์ผู้สืบทอดของหลิวจ้งรุ่นก็ยังได้รับ เด็กสาวที่เป็ นกาพร ้ามีชีวิตยากล าบากล่างภูเขาอีกหลายคนมาเป็ น สาวใช ้ ในนามบอกว่าเป็ นสาวใช ้ แต่อันที่จริงเมื่อมาอยู่บนภูเขา หลังอ๋าว คนที่ฝึ กตนได้ก็ฝึ กตน มีโอกาสรับเข้าไปอยู่ในทาเนียบ ส่วนสตรีที่มิอาจฝึ กตนก็จะได้รับเงินเดือนก้อนหนึ่งทุกเดือน นอกจากนี้หากยังมีคนในครอบครัวและญาติมิตร ถัวเฉลี่ยดูแล้ว ทุกๆ เดือนก็ได้รับเงินไปหลายสิบตาลึง เป็ นเรื่องดีที่แม้แต่คิดก็ยังไม่ กล้าคิด

ผู้ฝึกตนหญิงบวกกับสาวใช ้ในเรือนแต่ละหลังมีจ านวนเกือบร ้อย คน เมื่อเป็ นเช่นนี้จึงเหมือนฝูงนกจับกลุ่ม ภูเขาหลังอ๋าวจึงยิ่งคึกคัก ขึ้นมากกว่าเดิม

คนที่มีชาติกาเนิดยากลาบาก เมื่อมีชีวิตที่ดีขึ้นแล้วก็ไม่แน่เสมอ ไปว่าจะปฏิบัติต่อคนที่ต่ากว่าดีนัก ถึงขั้นที่ว่ายังทาตัวร ้ายกาจยิ่ง กว่าเดิมด้วยซ้า

เพียงแต่ว่าหลิวจ้งรุ่นมีการอบรมสั่งสอนที่ดี ข้อเรียกร ้องต่อ คุณสมบัติในการฝึ กตนของลูกศิษย์ในส านักไม่สูง แต่กลับให้ ความสาคัญเรื่องนิสัยใจคอของพวกนางอย่างมาก ดังนั้นทางฝั่งของ ภูเขาหลังอ๋าวแห่งนี้จึงไม่มีใครที่กล้ารังแกคนต่ากว่าหรือโกหก หลอกลวงเบื้องสูง ขนบธรรมเนียมดีอย่างมาก

เฉินผิงอันเดินอยู่บนเส้นทางภูเขา ก่อนหน้านี้ผู้ฝึกตนหญิงที่เฝ้ า หน้าประตูได้รายงานให้ทางศาลบรรพจารย์ทราบแล้ว

เห็นเงาร่างของคนชุดเขียว แต่ละคนก็ตะโกนเรียก ผู้ฝึกตนหญิง สามคนที่มาถึงไล่เลี่ยกันเปิดปากเรียกอย่างพร ้อมเพรียงด้วยน้าเสียง ที่แตกต่างกัน “อาจารย์เฉิน!”

พวกนางยังคงเคยชินที่จะเรียกอีกฝ่ายว่าอาจารย์เฉิน

เฉินผิงอันพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม จดจาชื่อของพวกนางได้ อย่างชัดเจน “หลิวเสีย ก่วนชิง ป๋ ายแชว่ สวัสดีทุกคน”

แน่นอนว่าสาเหตุเพราะเฉินผิงอันความจ าดี

นักบัญชีแห่งเกาะชิงเสียขึ้นชื่อว่าไม่เข้าใจเรื่องความรักชาย หญิง ค าพูดการกระท าอยู่ในกรอบ มีแต่จะท าลายบรรยากาศดีๆ

แล้วนับประสาอะไรกับที่ปี นั้นอยู่ที่ทะเลสาบซูเจี่ยน เนื่องจาก ความสัมพันธ ์กับผู้ฝึกตนผีที่มีชาติกาเนิดมาจากคนแบกข้าวผู้นั้น เฉินผิงอันที่ทาหน้าที่เป็ นคนกลางไกล่เกลี่ยจึงต้องกินน้าแกงประตูปิด ที่เกาะจูไชอยู่หลายครั้ง อย่าว่าแต่ได้พบหน้าเจ้าเกาะหลิวเลย จะขึ้น ไปบนภูเขาก็ยังไม่ได้ด้วยซ้า

อันที่จริงเรื่องนี้ระหว่างสตรีของเกาะจูไชกันเองมีการพูดคุยกัน อย่างออกรส เฮอะ เกาะจูไชของพวกเราเป็ นพรรคเล็กก็จริง แต่มาด ของพวกเราใหญ่มากนะ! ลองถามใต้หล้าดูเถอะว่ามีภูเขาลูกใดที่ สามารถขัดขวางไม่ให้อาจารย์เฉินขึ้นเขาได้ครั้งแล้วครั้งเล่าบ้าง? ภูเขาตะวันเที่ยงแห่งนั้น? หรือว่าส านักโองการเทพ? ต้องท าไม่ได้ แล้วก็ไม่กล้าท าแน่นอน

แต่หลิวจ้งรุ่นควบคุมเรื่องนี้อย่างเข้มงวด ใครก็ไม่กล้าเอาไป แพร่งพรายภายนอกเพราะหากถูกจับได้ก็จะถูกเจ้าเกาะตัดชื่อออก จากท าเนียบ ขับไล่ลงจากภูเขาโดยตรง ไม่มีพื้นที่ให้ปรึกษาหารือ กันอีก

เฉินผิงอันคุยเล่นกับผู้ฝึกตนหญิงสามคนสองสามประโยคแล้ว ขอตัวลาจากไป

ปี นั้นทุกครั้งที่ต้องกินน้าแกงประตูปิ ดบนเกาะจูไช จากนั้นไป เยือนจวนจูเสวียนเกาะชิงเสีย เฉินผิงอันยังถูกหม่าหย่วนจื้อพูดจาทิ่ม แทงใจบ่อยๆ บอกว่าพวกเราสองคนคือพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมยากที่เห็น ใจกันและกัน พอเป็ นเรื่องของสตรี ต่างก็ต้องเสียเปรียบอย่างไม่สง่า

งาม เฉินผิงอันวันหน้าเจ้าก็มาที่จวนข้าบ่อยๆ เถอะ เห็นเจ้าที่หน้าตา อัปลักษณ์กว่าข้า ในใจข้าก็รู ้สึกดีขึ้นหลายส่วนเลย…หรือไม่ก็จะบีบ ให้เฉินผิงอันเอ่ยค าสาบานรุนแรง บอกว่าเจ้าต้องสาบานกับข้า ภรรยาของสหายมิอาจล่วงเกิน เจ้าหนูเจ้าหน้าตาขี้เหร่ก็พอทนแล้ว อย่าได้ทาตัวทุเรศ มีความคิดไม่ชื่อเก็บไว้ในใจเด็ดขาด อย่าใช ้ เหตุผลบิดเบี้ยวที่บอกว่าไม่ต้องเกรงใจอะไรนั่นกับข้า ต่อให้ทุกวันนี้ ข้าจะยังไม่อาจแต่งองค์หญิงเข้าบ้านได้ แต่นางก็คือว่าที่พี่สะใภ้เจ้า ในอนาคต เจ้าพบเจอนาง จาไว้ว่าดวงตาทั้งคู่ก็ให้อยู่ในกฏใน ระเบียบหน่อยอย่ามองส่งเดช ทุกคนต่างก็เป็ นบุรุษที่พกไอ้จ้อนไว้ใน กางเกงเหมือนกัน ข้าจะไม่เข้าใจเจ้าได้หรือ…เฉินผิงอัน เจ้าบอกกับ ข้ามาตามตรงว่าเจ้าเจอองค์หญิงใหญ่แล้วมีความคิดอะไรหรือไม่? ไม่มี? ไม่มีจริงหรือ? ก็ได้ จะเชื่อเจ้าสักครั้ง เห็นองค์หญิงใหญ่ที่เป็ น สุดยอดของดีในหมู่ของดีแล้วยังไม่เกิดจินตนาการบรรเจิดงดงาม ใดๆ เพ้ย ไม่ใช่บุรุษ ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ…

รอกระทั่งอาจารย์เฉินเดินห่างไปไกลแล้ว ป๋ ายแชว่ถึงได้หัวเราะ ฮ่าๆ ยื่นมือออกมา“กล้าเดิมพันก็ต้องกล้ารับความพ่ายแพ้ เร็วๆ เข้า ควักเงินมา ควักเงินมา!”

หลิวเสียคือลูกศิษย์คนที่สองของหลิวจ้งรุ่น ป่ ายแชว่คือลูกศิษย์ คนเล็ก ปีนั้นพวกนางก็เคยเอาเฉินผิงอันมาเดิมพันกัน ผลคือหลิว เสียพ่ายแพ้ต้องเสียเงินเกล็ดหิมะไปสิบเหรียญป๋ ายแชว่ที่ปีนั้นมีรูป โฉมเป็ นเด็กสาวหน้าตาธรรมดาก็คือคนคนเดียวที่ได้เงินไป เพราะ

ครั้งนั้นมีเพียงนางที่ลงเดิมพันว่าเฉินผิงอันจะขึ้นเขามาได้ ผลคือทุก คนถูกนางฆ่าเรียบ!

เฉินผิงอันหยุดเดินแล้วหันหน้ามา

เสียงหัวเราะทางฝั่งนั้นเงียบลงทันที

ถึงอย่างไรวันนี้ก็ไม่เหมือนวันวานแล้ว สถานะของอาจารย์เฉินมี เพิ่มมากขึ้นแล้วแต่ละสถานะที่เพิ่มมาน่าตกใจมากขึ้นทุกที เจ้า ขุนเขาภูเขาลั่วพั่ว ลูกศิษย์คนสุดท้ายของเหวินเซิ่ง ศิษย์น้องเล็กของ ซิ่วหู่ซุยฉาน คนรักของหนิงเหยาบุคคลอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้าห้าสีผู้ ฝึกยุทธขอบเขตปลายทางที่ถามหมัดกับเฉาสือ เซียนกระบี่ขอบเขต หยกดิบที่อายุสี่สิบกว่าปี…เรื่องที่เมื่อก่อนพวกนางทาได้ ทุกวันนี้หาก ทาอีกครั้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งต่อหน้าต่อตา ก็จะไม่เหมาะสมอีกแล้ว ผลคือยังถูกจับได้คาหนังคาเขาอยู่ดี

เฉินผิงอันยืนอยู่ที่เดิม ยิ้มเอ่ยสัพยอกว่า “ก่วนชิง ฟังข้าแนะน า สักค า ข้อแรก อย่าได้ลงเดิมพันกับศิษย์น้องป๋ ายแชว่ของเจ้า นางมี โชคในการเดิมพันที่ดีมากจริงๆ ข้อที่สอง หากว่าจะต้องเดิมพันจริงๆ ก็อย่าลงเดิมพันพร ้อมกับศิษย์พี่หลิวเสีย ศิษย์พี่ลงเดิมพันอะไรเจ้าก็ เลือกลงเดิมพันตรงข้ามนางซะ”