บทที่ 986.3 ลูกศิษย์ปิดส ำนัก

นี่เกี่ยวพันไปถึงเรื่องวงในเรื่องหนึ่ง เพรำะต่อให้ตะวันจันทรำล้วน เป็ นกำร “คัดลอกป๋ ำยจิ่งศิลำ” ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ระดับสูงบำงท่ำน แต่ ฝ่ำยหลังจะมีแนวโน้มเป็ นควำมจริงมำกกว่ำฝ่ำยแรกกลับมีควำมลี้ลับ ยิ่งกว่ำ จำนวนที่อยู่นอกฟ้ ำมีมำกเกินกว่ำจะนับได้หมด แต่ควำมลี้ลับ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็อยู่ที่ว่ำ “ดวงตะวัน” ทั้งหมดที่ลอยอยู่กลำงจักรวำล ล้วนสำมำรถเชื่อมโยงไปถึง “ตำหนักฮว่อหยำง” ที่มีเพียงหนึ่งเดียว นั้นได้ ต่อให้สรวงสวรรค์เก่ำจะกลำยเป็ นซำกปรัก ตำหนักแห่งนี้ก็ ยังคงอยู่ ไม่ได้รับควำมเสียหำยใดๆ เพียงแต่ว่ำผู้ฝึกตนคนละประเภท ที่มุ่งหน้ำไปเยือนตำหนักฮว่อหยำงล้วนจะต้องถูกแบ่งแยกโดย อัตโนมัติ จะได้ไปอยู่ในช่วงตอนของแม่น้ำใน “ตำแหน่ง” ที่ไม่ เหมือนกันในแม่น้ำแห่งกำลเวลำ สิ่งเดียวที่พอจะเรียกได้ว่ำเหมือนกัน ก็คือผู้ฝึกตนยุคหลังเหยียบย่ำงเข้ำไปในต ำหนักฮว่อหยำงล้วนไม่เคย มีใครได้เจอกับเจ้ำของที่แท้จริงผู้นั้น และเชื่อว่ำไม่มีใครยินดีจะพบ อีกฝ่ำยด้วย

สถำนที่หลบร ้อนของโลกมนุษย์ ตำหนักก่วงหัน (อีกชื่อเรียก ของพระจันทร ์ ค ำว่ำหันคำเดียวจะแปลว่ำหนำว) ของบนฟ้ ำ ถ้ำหยวน ซี่ที่ถูกเจำะขึ้นท่ำมกลำงหุนตุ้น (ตำมควำมเชื่อของคนจีนคือสภำพ อำกำศก่อนโลกก่อก ำเนิด จักรวำลมีสภำพเป็ นฝุ่ นขุ่นมัว เรียกว่ำ หุนตุ้น) มังกรเฒ่ำได้ครอบครองตำหนักแก่นน้ำเพียงลำพัง

ตำหนักวำรีและวังมังกรล้วนชอบสร ้ำงตำหนักแก่นน้ำ ช่วง ฤดูกำลชำนฝู (หนึ่งในช่วงฤดูกำลของจีนแบ่งออกเป็ นสำมช่วงคือ ต้นกลำงและท้ำย จะหมำยถึงช่วงที่อำกำศร ้อนที่สุด) ของโลกมนุษย์ สถำนที่แห่งนี้มีบรรยำกำศของฤดูใบไม้ร่วงอย่ำงเต็มที่ จึงเป็ นเหตุให้ ตระกูลเซียนเรียกขำนว่ำเป็ นแคว้นชิงเหลียง (เย็นสบำย)

และกำรที่ตำหนักฮว่อหยำงที่งำมวิจิตรแห่งนั้นได้ถูกลัทธิเต๋ำใน ทุกวันนี้เรียกขำนว่ำเป็ นหนึ่งในเชื้อพระวงศ์ ตำมควำมเห็นของเซี่ย โก่วแล้วก็ไม่ถือว่ำเป็ นกำรพูดเหลวไหล ทั้งหมด

และหนึ่งในธรณีประตูที่จะบอกว่ำเผ่ำมังกรบรรพกำลจะสำมำรถ พิสูจน์มรรคำได้หรือไม่นั้น ก็คือจะได้รับกำรถ่ำยทอดวิชำควำมรู ้จำก เจินเหรินที่ตำหนักฮว่อหยำงหรือไม่

เซี่ยโก่วมองออกว่ำหลวี่เหยียนผู้นี้ต้องมีควำมสัมพันธ ์ที่ไม่ตื้น เขินกับเจียวหลงบรรพกำลอย่ำงแน่นอน

โจวหมี่ลี่เห็นเซี่ยโก่วขยับเท้ำคล้ำยจะเดินไปทำงเจ้ำขุนเขำคนดี ก็รีบมำขวำงทำงเอำไว้ แต่ก็รู ้สึกได้ทันใดว่ำไม่เหมำะสม จึงรีบเบี่ยง ตัวหันข้ำงกระตุกชำยแขนเสื้อของเซี่ยโก่วเบำๆ กดเสียงลงต่ำเอ่ย ด้วยสีหน้ำร ้อนรน “แม่นำงเซี่ย เจ้ำขุนเขำคนดีจะคุยธุระกับเทพเซียน ผู้เฒ่ำหลวี่ แม่นำงเชี่ยรออีกเดี๋ยวค่อยเข้ำไปเถอะ ไม่รีบร ้อน ไม่รีบ ร ้อน รอสักครู่ รอสักครู่”

เซี่ยโก่วสะบัดมือ จำกนั้นยกสองแขนกอดอก หันหน้ำมำมองภูต น้ำน้อยที่ตัวสูงพอๆ กับเด็กชำยผมขำว “ผู้พิทักษ์ขวำช่ำงมีบำรมี มี อ ำนำจเสียจริงนะ”

หมี่ลี่น้อยเกำแก้ม

เฉินผิงอันก็อยู่ในท่ำยกสองแขนกอดอกเหมือนกัน เอนกำยพิง รำวรั้ว มองเด็กสำวสวมหมวกขนเตียวที่ดูเหมือนว่ำควำมจำจะไม่ ค่อยดีผู้นั้น

เสี่ยวโม่ที่สวมหมวกเหลืองรองเท้ำเขียวมำโผล่อยู่ข้ำงกำยเซี่ย โก่ว ผงกศีรษะทักทำยฉุนหยำงเจินเหรินก่อน แล้วจึงยื่นมือไปกดบ่ำ ของเซี่ยโก่ว เรี่ยวแรงนั้นไม่เบำ ออกเสียงเตือนว่ำ “เซี่ยโก่ว!”

เซี่ยโก่วยกมือขึ้นหมำยจะลูบหลังมือของเสี่ยวโม่ ผลคือถูกเสี่ยว โม่ยกมือถองศอกมำที่ข้ำงใบหน้ำพอดี เด็กสำวสวมหมวกขนเตียว ไม่โกรธกลับยังยินดี หัวเรำะหึหึปำกกว้ำง เอียงศีรษะเต็มที่ พูดด้วย เสียงอู้อี้ว่ำ “เจ้ำมำแล้วหรือ ข้ำเล่นสนุกกับผู้พิทักษ์ขวำอยู่นะ”

หมี่ลี่น้อยยิ้มกว้ำง พยักหน้ำรับอย่ำงแรง ใช่แล้ว ใช่แล้ว พวกเรำ สองคนเล่นสนุกกันเท่ำนั้น ฮ่ำๆ อำจำรย์เสี่ยวโม่ แม่นำงเซี่ยคนรัก ของท่ำน สองแก้มแดงปลั่งน่ำรักน่ำชัง ตัวก็สูงด้วยนะ

เสี่ยวโม่ดึงมือกลับมำนวดคลึงหว่ำงคิ้ว

ไม่รู ้แล้วว่ำควรจะอธิบำยควำมสัมพันธ ์ของตัวเองกับป๋ ำยจิ่งให้ หมี่ลี่น้อยฟังอย่ำงไรดี

เฉินผิงอันกวักมือเรียกหมี่ลี่น้อย

หมี่ลี่น้อยวิ่งไปหำเร็วจี๋ หยุดยืนนิ่งแล้ว เฉินผิงอันก็หยิบยันต์วำรี ที่ยังไม่รู ้ชื่อแผ่นนั้นออกมำ ยิ้มเอ่ยว่ำ “ผู้อำวุโสหลวี่มอบให้เจ้ำ ไม่ ต้องเกรงใจ เก็บไว้เถอะ”

หมี่ลี่น้อยทำสีหน้ำลำบำกใจ โค้งกำยขอบคุณเทพเซียนผู้เฒ่ำ หลวี่ รีบเปิดกระเป๋ ำผ้ำฝ้ ำยออก เชิญยันต์แผ่นนั้นเข้ำไปใน “ศำล บรรพจำรย์” บ้ำนตัวเองอย่ำงระมัดระวัง

ร ้ำยกำจ ร ้ำยกำจ มีแม่ทัพใหญ่เพิ่มมำเป็ นลูกน้องอีกคนหนึ่ง แล้ว!

หลวี่เหยียนลูบหนวดยิ้ม “ยันต์นี้มีชื่อว่ำ “ประตูมังกร” เป็ นยันต์ที่ ผินเต้ำคิดค้นขึ้นเองไม่ถือว่ำเป็ นยันต์ใหญ่ที่มหัศจรรย์อะไร ก็แค่ว่ำ ในอนำคตเมื่อไปเยือนนครจักรพรรดิขำวอำศัยยันต์แผ่นนี้ก็สำมำรถ ถือยันต์เดินเข้ำไปในถ้ำสวรรค์เล็กหวงเหอได้โดยตรง”

เสี่ยวโม่หัวเรำะ หำกนี่ยังไม่ถือเป็ นยันต์ใหญ่ ยันต์ใหญ่ในใต้ หล้ำนี้ก็มีเหลือน้อยเต็มทีแล้ว

ไม่เสียแรงที่เป็ นยอดฝีมือผู้บรรลุมรรคำที่คุณชำยเรียกอย่ำงให้ ควำมเคำรพว่ำ “หลวี่จู่ (บรรพบุรุษหลวี่) ยังสำมำรถมำถปรำกฏตัวที่ หอสยบปีศำจพร ้อมกับปรมำจำรย์มหำปรำชญ์ได้ด้วย

เซี่ยโก่วถอนหำยใจเบำๆ หนึ่งที หำกจะบอกว่ำอิจฉำก็ไม่ถึงขั้น นั้น ก็แค่ยันต์แผ่นหนึ่งที่สำมำรถทำให้เผ่ำพันธุ์น้ำในใต้หล้ำข้ำม

ประตูมังกรไปได้โดยตรงเท่ำนั้น แต่ปัญหำนั้นอยู่ที่ว่ำในยันต์แผ่นนี้มี ปณิธำนที่แท้จริงของสองคำว่ำ “ฉุนหยำง” ดำรงอยู่เหมือน….เทพ ทวำรบำลสององค์ ภูตน้ำน้อยถือยันต์แผ่นนี้ไว้ในมือ เมื่อเจอกับด่ำน ยำกที่สำคัญ ยิ่งเป็ นผู้ฝึกตนบนยอดเขำก็ยิ่งรู ้ถึงควำมหนักเบำและ ควำมดีร ้ำยของมัน นี่แทบไม่ต่ำงจำกกำรถำมมรรคำหรือไม่ก็ถำม กระบี่กับนักพรตฉุนหยำงผู้นี้อยู่ไกลๆ ต้องแบกรับผลลัพธ ์ที่ตำมมำ เอำเอง

หมี่ลี่น้อยยิ้มกว้ำงจนปิดปำกไม่ลง พี่หญิงหน่วนซู่ จิ่งชิงจิ่งชิง ผู้ ถวำยงำนหงเซี่ย อวิ๋นจื่อ…ยันต์ที่ล้ำค่ำมีเพียงแผ่นเดียว ดูเหมือนว่ำ จะไม่พอแบ่ง

เฉินผิงอันยื่นมือมำกดศีรษะเล็ก ยิ้มเอ่ยว่ำ “อย่ำคิดเอำไปมอบ ให้คนอื่น เก็บไว้ใช ้เอง”

หมี่ลี่น้อยตบถุงผ้ำฝ้ ำยสะพำยไหล่ เอ่ยอย่ำงอำรมณ์ดีว่ำ “หำก ไม่มอบให้คนอื่นก็ตัดใจใช ้ไม่ลง ต้องเก็บรักษำไว้ให้ดี!”

ก่อนหน้ำนี้อยู่ที่ท่ำเรือชิงซำน หนึ่งคนโตหนึ่งเด็กเล็กแทะเมล็ด แตงอยู่ด้วยกัน แม่นำงน้อยชุดดำนั่งอยู่บนก้อนหิน แกว่งเท้ำเล็กๆ อย่ำงสบำยอำรมณ์ คุยเล่นกับแขกที่มำเยือนเรื่องของภูเขำลั่วพั่วและ เรื่องของสำนักกระบี่ชิงผิงไม่มีทำงพูดถึงแม้แต่ครึ่งคำ ประสบกำรณ์ ในยุทธภพของนำงโชกโชนมำกนักล่ะ เพียงแต่กังวลว่ำผู้อำวุโสท่ำน นั้นจะรู ้สึกเบื่อหน่ำย ดังนั้นนำงจึงได้แต่เล่ำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของ ตัวเอง ก็หนีไม่พ้นว่ำเห็นเมฆข้ำวอ้วนๆ ผอมๆ หลำยก้อนบินผ่ำน