ตอนที่ 161.2

กระบี่จงมา – ตอนที่ 161.2 แม่น้ำและภูเขาย่อมมีวันต้องจากลา บทที่ 161.2 แม่น้ำและภูเขาย่อมมีวันต้องจากลา โดย ProjectZyphon แสงจันทร์และแสงดาวอ่อนจาง ลมเย็นโชยพัดใบหน้า

บนใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของเด็กหนุ่มชุดขาวผู้มีไฝแดงกลางหว่างคิ้วมีความกลัดกลุ้มจางๆ ผุดขึ้นมา เขายิ้มขื่นกล่าวว่า “หลังจากที่ข้าออกจากบ้านเกิดก็เดินทางรอนแรมไกลไปขอศึกษาต่ออย่างพวกเจ้าเหมือนกัน เพียงแต่ว่าเดินทางไกลกว่าเจ้ามากนัก เนื่องด้วยปณิธานสูงและจิตใจที่หยิ่งทระนง ในที่สุดก็ยอมขายหน้าใครใหญ่ สุดท้ายด้วยความโมโหจึงกราบไหว้ขอเป็นศิษย์ในสำนักของซิ่วไฉเฒ่า ตอนนั้นซิ่วไฉเฒ่ายังมีชื่อเสียงไม่มาก ความรู้บางส่วนของเขาก็ถูกมองว่ามีแนวโน้มของความนอกรีต ดังนั้นข้าก็คือลูกศิษย์คนแรกของเขา”

“คนแซ่จั่ว ฉีจิ้งชุน คนเหล่านี้ต่างก็ทยอยกันเข้ามาเป็นลูกศิษย์ในสำนักของตาเฒ่า อันที่จริงลูกศิษย์เข้าสำนักนั้นมีไม่มาก ซิ่วไฉเฒ่าคือคนที่ไม่ว่าเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ก็ต้องอธิบายอย่างละเอียด ยามที่ถ่ายทอดความรู้ หลักการง่ายๆ ที่อธิบายไม่กี่คำก็เข้าใจได้อย่างชัดเจน เขากลับสามารถพูดได้เป็นวันๆ จึงไม่มีกำลังเหลือให้รับลูกศิษย์ใกล้ชิดไว้ติดตามตัวได้มากเกินไปนัก ลูกศิษย์ที่ได้รับการบันทึกชื่อมีมากหน่อย ส่วนพวกคนที่ยอมเรียกตัวเองว่าเป็นสุนัขรับใช้ในสำนักของเหวินเซิ่งก็ยิ่งมีจำนวนมหาศาล เหมือนปลาในแม่น้ำที่มีมากจนนับไม่ถ้วน”

“ส่วนอาเหลียงนั้นก็ยิ่งรู้จักกับซิ่วไฉเฒ่าก่อนหน้าข้าเสียอีก แรกเริ่มอาเหลียงบุกมาเพื่อจะเล่นงานซิ่วไฉเฒ่า ซิ่วไฉเฒ่าเป็นใครกันล่ะ ฝีปากนั้นของเขาร้ายกาจนักแล การโต้วาทีของสามลัทธิอย่างขงจื๊อ พุทธ เต๋าที่จะจัดขึ้นทุกๆ หกสิบปีคือเรื่องอันตรายอันดับหนึ่งในใต้หล้าไม่มีที่สอง! มีชาวพุทธและเต๋ามากเท่าไหร่ที่ต้องพลัดตกลงสู่วิถีมาร กลายมาเป็นพวกนอกรีตที่น่าสงสารในระบบลัทธิของตัวเอง ความมีหน้ามีตาในกาลก่อน ความอเนจอนาถน่าสมเพชในกาลหลัง ช่างน่าเวทนาจนไม่อาจทนมอง ก่อนที่ข้าจะทรยศต่อสำนัก ได้เสนอความคิดเห็นข้อนั้นของตัวเองออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจ ก็ไม่ใช่เพราะอยากจะช่วย…ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ชายชาตรีไม่พูดถึงความกล้าหาญในอดีต ความจริงก็คือมีแต่ซิ่วไฉเฒ่าคนเดียวเท่านั้นที่เข้าร่วมการโต้วาทีสองครั้งในประวัติศาสตร์ติดต่อกัน ประเด็นสำคัญก็คือเขายังเถียงชนะคนอื่นทั้งสองครั้ง ช่างเถอะๆ ตอนนี้อาจารย์ยังไม่จำเป็นต้องรู้เรื่องพวกนี้ จะอย่างไรซะซิ่วไฉเฒ่าในเวลานั้น จุ๊ๆ หากจะพูดว่าเขาเป็นเอกลักษณ์หนึ่งเดียวในใต้หล้าก็ไม่เกินไปเลย ความเลิศล้ำเป็นเอกที่ถูกขนานนามว่า ‘การศึกษาหนึ่งสำนัก ดั่งจันทราเจิดจ้ากลางท้องนภา’ หากไม่ใช่บัณฑิตก็ไม่มีทางเข้าใจได้เด็ดขาด หาไม่แล้วท่านคิดว่าแค่ตำแหน่งซิ่วไฉที่น่าสงสารของตาเฒ่าจะถูกคนเชื้อเชิญไปบูชาในศาลเจ้าบุ๋นได้อย่างไร? แถมยังขยับตำแหน่งรุดหน้าไปเบื้องบนอย่างต่อเนื่อง? ภายหลังแคว้นเล็กที่ซิ่วไฉเฒ่าอยู่ยังถึงขั้นอยากจะอวยยศให้เขาเป็น ‘บรรพบุรุษจ้วงหยวน’ ด้วยซ้ำ แต่ซิ่วไฉเฒ่ากลับไม่ต้องการ ต้องอัดอั้นตันใจแทบตาย ท่านคิดว่าเป็นเพราะเหตุใดล่ะ?”

“สรุปก็คือไปๆ มาๆ ตาเฒ่าก็พูดกล่อมซะจนอาเหลียงมึนงง ศัตรูสองคนกลับกลายมาเป็นสหายร่ำสุราที่สนิทกันมากที่สุด ตำแหน่งของซิ่วไฉเฒ่าขยับสูงมากขึ้นเรื่อยๆ คนที่สองต่างได้รับผลประโยชน์ ความสัมพันธ์จึงดีมากมาโดยตลอด อาเหลียงสนิทกับข้า ฉีจิ้งชุนและเจ้าคนแซ่จั่วมากที่สุด อาเหลียงลำบากเพื่อพวกเราสามคนไม่น้อย โดยเฉพาะเพื่อฉีจิ้งชุนกับเจ้าคนแซ่จั่วที่ทำให้เขาต้องต่อสู้อย่างดุเดือดจนเรียกว่าพลิกฟ้าพลิกดิน ห้าวเหิมสาสมใจ!”

กล่าวมาถึงตรงนี้ก็ยกยิ้มอย่างรู้ใจ “ทุกครั้งที่กลับมา อาเหลียงจะต้องมาโม้ให้พวกเราสามคนฟังเสมอ อย่างเช่นพูดว่า ‘ขนาดเช็ดก้นให้ลูกหมาสามตัวอย่างพวกเจ้ายังห้าวหาญขนาดนี้ ข้านี่ห้าวหาญจริงๆ’ หรือไม่ก็ ‘พวกเจ้าไม่รู้อะไร วันนี้ข้าบุกไปสังหารในสำนักแห่งนั้น เซียนแต่ละคนของที่นั่นเจ็บใจกันอย่างยิ่งที่ตบะของตัวเองไม่สูงมากพอ หาไม่แล้วจะต้องถลกหนังเขมือบหัวข้าอาเหลียงทั้งเป็นแน่นอน เฮ้อ บุรุษทนรับน้ำใจจากสาวงามไม่ได้มากที่สุด พวกเจ้ายังเด็ก ไม่เข้าใจหรอก’”

ชุยฉานดื่มเหล้าหนึ่งอึก “อาเหลียงมีนิสัยข้อหนึ่งที่ดีมาก เขาไม่เคยคุยโวโอ้อวด ไม่เหมือนบัณฑิตอย่างพวกเรา”

คราวนี้ชุยฉานพูดไปเสียตั้งมากมาย สุดท้ายเอ่ยกับเฉินผิงอันที่ตัวเองนั่งหันหลังให้ว่า “เอาล่ะ ก็เหมือนท่าน ข้าเองก็สบายใจขึ้นเยอะมาก”

เฉินผิงอันหลับตาฝึกท่าเจี้ยนหลูเงียบๆ อยู่กับตัวเองนานแล้ว แต่เห็นได้ชัดว่าทุกถ้อยคำ เด็กหนุ่มล้วนรับฟังอย่างตั้งใจ ไม่พลาดไปแม้แต่คำเดียว

ชุยฉานสีหน้าเรียบเฉย “พูดคุยเปิดใจ ไม่กระทบต่อภายหลังที่ข้ายังคงเป็นคนเลว เจ้าก็ยังเป็นคนดีต่อไป”

เฉินผิงอันลืมตา “ข้าจะลงไปฝึกเดินนิ่งต่อ”

ชุยฉานยิ้มกว้าง “ได้เลย”

หลังกระโดดลงจากรถม้ามาแล้ว เฉินผิงอันก็ก้าวเร็วๆ ฝึกเดินนิ่งอย่างเงียบเชียบ

ชุยฉานค่อยๆ หุบยิ้ม มือข้างที่ว่างยกกาเหล้ามาดื่มเหล้าอึกสุดท้าย พึมพำอย่างเหม่อลอยซึ่งไม่ค่อยจะเป็นบ่อยนัก “เฉินผิงอัน เจ้าคิดว่าคนอย่างเจ้าไม่น่ากลัวงั้นหรือ?”

ด้านหลังรถม้ามีเสียงดังขึ้น “ข้าได้ยินนะ”

ชุยฉานหัวเราะเสียงดัง “อาจารย์หูดียิ่งนัก ไม่เสียแรงที่เป็นผู้มีพรสวรรค์ในการฝึกวรยุทธ์ซึ่งร้อยปีพันปียากจะพานพบสักครั้ง วันหน้าใต้หล้าทั่วยุทธภพไร้ศัตรูต่อกร เตรียมนับวันรอได้เลย!”

เด็กหนุ่มรองเท้าแตะสวนกลับเขาไปหนึ่งประโยคอย่างไม่ใคร่จะสบอารมณ์นัก “ข้าต้องขอบใจเจ้าสินะ”

……

บนเส้นทางย้อนกลับไปยังบ้านเกิดยังคงต้องเดินผ่านภูเขา แล้วก็ต้องข้ามแม่น้ำเหมือนเดิม

รถม้าคันนั้นถูกขายไปพร้อมกับม้าแล้ว ชุยฉานขายได้ราคาสูงถึงหนึ่งพันห้าร้อยตำลึง จากนั้นก็ซื้อหีบหนังสืองดงามใบหนึ่งให้กับตัวเองเพื่อยัดของมีค่าที่แต่เดิมมีอยู่ในห้องโดยสารเข้าไป

เมื่อเทียบกับตอนเดินทางไปศึกษาต่อก่อนหน้านี้ เฉินผิงอันสามารถใช้เวลาว่างมากกว่าเดิมมาฝึกวิชาหมัดเขย่าขุนเขา รวมไปถึงวิชาโคจรลมปราณสิบแปดหยุดอย่างลึกซึ้ง

ขอแค่ไม่มีฝนตกหนัก เขาจะฝึกวันละสองครั้งคือช่วงเช้าและช่วงเย็น การเดินนิ่งของเฉินผิงอันจะเนิบช้าอย่างมากราวกับว่ายังคงนำพาพวกหลี่เป่าผิงและหลี่ไหวฝึกหมัดมวยอยู่ด้วยกัน

ข้างกายเขามีเด็กหนุ่มชุดขาวคนหนึ่งที่ต่อยหมัดไปพร้อมๆ กัน ท่าทางของเขาคล่องแคล่วราบรื่นดุจเมฆาคล้อยดั่งวารีไหลรินยิ่งกว่าเฉินผิงอันเสียอีก

ทุกครั้งที่พบภูเขาสูงหรือแม่น้ำกว้างใหญ่ ชุยฉานจะต้องท่องคัมภีร์ของมหาปราชญ์เสียงดัง แม้เฉินผิงอันจะไม่ออกเสียง แต่ก็จะต้องท่องตามไปในใจเงียบๆ โดยไม่รู้ตัว

คนทั้งสองไม่พูดคุยกันด้วยถ้อยคำจากหัวใจที่แท้จริงเหมือนตอนอยู่บนทางหลวงนอกเมืองหลวงต้าสุยคืนนั้นอีกแล้ว ช่วงเวลาส่วนใหญ่มักจะไม่พูดคุยกันตั้งแต่เช้าจรดค่ำ บางครั้งที่ชุยฉานจะแอบหลบออกไปนอกการมองเห็นของเฉินผิงอัน ตอนกลับมาก็มีทั้งอารมณ์ดีและอารมณ์ไม่ดี เฉินผิงอันเองก็ไม่เคยซักไซ้

และท่ามกลางเสียงล้อรถบดถนนที่ไม่เร่งไม่ร้อนนี้ อาจารย์และลูกศิษย์สองคนในนามก็เดินทางจากต้นฤดูใบไม้ร่วงจนเข้าหน้าหนาวอย่างเรียบง่ายไร้เรื่องน่าตื่นตาตื่นใจ

เส้นทางที่เลือกเดินไม่ค่อยเหมือนกับขามา ชุยฉานเป็นคนเลือก ซึ่งเฉินผิงอันไม่มีข้อโต้แย้ง