ตอนที่ 2 : “สาลี่” สาวร่านสวาท

หลังปล่อยให้ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านสงบลง ครามลุกขึ้นจากที่นอน เขาเดินไปหยิบผ้าขาวม้าที่พาดอยู่ข้างฝามาสวมแทนกางเกง ก่อนจะเดินไปที่ครัวเล็กๆ ที่อยู่ในกระท่อม เขาคุ้นเคยกับความมืดในครัวเป็นอย่างดี

เขาจุดไฟในเตาถ่านที่ก่อเอาไว้แล้ว ค่อยๆ ใช้ปากเป่าเบาๆ ให้เปลวไฟลุกโชนขึ้นมาอย่างช้าๆ แสงสีส้มอ่อนๆ จากกองไฟส่องกระทบใบหน้าของเขาจนดูอบอุ่นอย่างน่าประหลาด

ครามหยิบหม้ออะลูมิเนียมเก่าๆ ขึ้นมา แล้วเทข้าวสารลงไปในหม้อ ก่อนจะตักน้ำจากตุ่มมารินใส่แล้วนำไปตั้งบนเตา เขาใช้ทัพพีคนข้าวไปมาเล็กน้อย แล้วปิดฝา รอให้ข้าวสุก จากนั้นก็เดินไปที่ขยุ้มเก็บผักเล็กๆ ข้างกระท่อม ครามเด็ดผักบุ้งจีนสดๆ ขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วนำไปล้างในขัน ก่อนจะหั่นพอประมาณ

เมื่อข้าวเริ่มเดือด ครามก็เดินกลับมาที่เตา หยิบกระทะเล็กๆ อีกใบมาตั้ง แล้วใส่น้ำมันหมูลงไปเล็กน้อยตามด้วยกระเทียมที่บุบไว้แล้ว เมื่อกระเทียมเริ่มส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว ครามก็ใส่ผักบุ้งที่หั่นไว้ลงไปผัดอย่างรวดเร็ว ปรุงรสด้วยน้ำปลาเล็กน้อย ผัดให้เข้ากันแล้วตักใส่จาน

เพียงไม่นาน อาหารเย็นมื้อเล็กๆ ของเขาก็พร้อม ข้าวสวยร้อนๆ กับผัดผักบุ้งไฟแดงที่ส่งกลิ่นหอมฉุย เพียงแค่นี้ก็เพียงพอสำหรับชายหนุ่มชาวนาที่ทำงานหนักมาทั้งวันแล้ว

ในขณะที่ครามกำลังนั่งกินอย่างสบายใจ จู่ๆ ก็มีเสียงหวานๆ ดังขึ้นจากหัวบันไดกระท่อม

"พี่ครามจ๊ะ"

ครามเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับ สาลี่ หญิงสาวชาวบ้านในชุดเสื้อผ้าฝ้ายและผ้าถุง สาลี่เป็นหญิงสาวหน้าตาดีแต่ก็แอบเป็นคนเจ้าชู้ชอบยั่วยวน ครามรับรู้ถึงความเจ้าชู้ของเธอมานานแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร

"อ้าว สาลี่ มีอะไรเหรอ" ครามเอ่ยถาม

สาลี่เดินยิ้มเข้ามาในบ้าน ในมือถือปิ่นโตเล็กๆ "สาลี่ไปตลาดมาค่ะ เห็นปลาช่อนตัวใหญ่ เลยทำขนมจีนน้ำยามาฝากพี่คราม"

ครามกำลังจะปฏิเสธ แต่สาลี่ก็เดินเข้ามาในครัวแล้วเปิดปิ่นโตทันที กลิ่นน้ำยาปลาช่อนหอมกรุ่นลอยฟุ้งไปทั่ว "อ้าว พี่ครามกำลังทานข้าวอยู่พอดีเลย" เธอยิ้มหวาน ก่อนจะตักขนมจีนน้ำยาใส่จาน แล้วยื่นให้คราม "กินกับของสาลี่ไหมคะ"

ครามมองขนมจีนน้ำยาตรงหน้าสลับกับสายตาที่เจ้าเล่ห์ของสาลี่ เขาทำหน้าอึดอัดใจเล็กน้อย แต่ก็รับจานขนมจีนมาอย่างเสียไม่ได้

"ขอบใจมากนะสาลี่"

สาลี่ไม่ตอบ เธอเพียงแค่ยิ้ม แล้วนั่งลงข้างๆ คราม เอนกายเข้ามาใกล้ๆ จนเขาได้กลิ่นน้ำหอมและกลิ่นกายของเธอ สาลี่จ้องมองครามไม่วางตา และเริ่มพูดจาชวนคุยอย่างยั่วยวนมากขึ้น

"เหนื่อยไหมคะพี่คราม ทำงานทั้งวัน" เธอพูดพลางยื่นมือไปสัมผัสที่แขนของเขาอย่างแผ่วเบา "สาลี่อยากไปนวดให้พี่ครามจังเลย..."

เมื่อสัมผัสแผ่วเบาของสาลี่ที่แขน ครามก็ชะงักไปเล็กน้อย เขารู้สึกไม่สบายใจกับท่าทีที่เกินเลยของเธอ และพยายามดึงแขนออกอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไรหรอกสาลี่ พี่ไม่เหนื่อยเท่าไหร่"

สาลี่ไม่สนใจ เธอยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเลื่อนมือมาลูบไล้ที่ต้นแขนของเขาเบาๆ "เหนื่อยก็พักบ้างสิคะ อย่าทำงานหนักจนลืมดูแลตัวเอง"

ครามเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาพยายามหันไปสนใจขนมจีนในจาน "พี่กินก่อนนะ สาลี่กลับไปก่อนเถอะ"

"ไม่เอาค่ะ สาลี่อยากนั่งเป็นเพื่อนพี่คราม" เธอว่าพลางเอนตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นจนแทบจะแนบชิด พยายามชวนคุยเรื่องอื่นๆ เพื่อดึงดูดความสนใจของเขา "เย็นนี้พระจันทร์สวยจังนะคะ ถ้ามีใครนั่งดูด้วยกันก็คงจะดี"

ครามเงียบ เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นแรงขึ้นด้วยความอึดอัดใจ เขาไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้ และการที่สาลี่พยายามเข้าใกล้เขาขนาดนี้ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกแย่ลงไปอีก เขาจึงวางช้อนลงแล้วหันไปเผชิญหน้ากับเธอตรงๆ "สาลี่..."

น้ำเสียงของครามที่จริงจังทำให้สาลี่หยุดชะงัก เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาที่สงสัย "อะไรคะพี่คราม"

"พี่ไม่ชอบให้ใครมาทำแบบนี้" ครามพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาด "อย่ามาหาพี่อีกเลยนะ"