ตอนที่ 7 : ความใคร่ที่อยากระบาย (NC)🔞🔥

พุฒิเดินมาถึงบ้านไม้เก่าของสาลี่ เขาสำรวจบริเวณบ้านด้วยสายตา เป็นบ้านไม้ที่ยกสูง ตัวบ้านแม้จะดูเก่าและโดดเดี่ยว แต่ก็สะอาดและน่าอยู่ รอบๆ มีผักสวนครัวเล็กๆ น้อยๆ จัดวางอย่างเป็นระเบียบ

"สาลี่! พี่มาแล้ว!" พุฒิตะโกนเรียก

สักพักหนึ่ง ร่างบอบบางของสาลี่ก็ปรากฏ เธอเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับส่งยิ้มให้เขา

"แหมพี่พุฒิ ไม่คิดว่าจะมาเร็วขนาดนี้ สาลี่ไม่ได้เตรียมทำอะไรไว้เลย"

"พี่ส่งผักเสร็จไวน่ะ อีกอย่างพี่ไม่อยากให้สาลี่รอ"

"เข้ามาข้างในก่อนสิจ๊ะ"

พุฒิรีบเดินเข้าไปตามคำชวนของสาลี่ บรรยากาศภายในบ้านเย็นสบายตามแบบบ้านไม้

"พี่พุฒินั่งตรงนี้ก่อนนะ สาลี่รีบไปทำกับข้าวแป๊บเดียว"

"ให้พี่ช่วยไหม"

"ไม่ต้องหรอกจ้ะ สาลี่เตรียมวัตถุดิบไว้แล้ว เหลือแค่เอาลงหม้อ"

"ก็ได้ แต่ถ้ามีอะไรให้พี่ช่วยเรียกเลยนะ"

"ได้จ้ะ นั่งตามสบายนะ"

พูดเสร็จสาลี่ก็เดินเข้าไปหลังครัว ลงมือทำกับข้าวต่อ พุฒิเริ่มเดินสำรวจในบ้านของสาลี่ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบตามมุมห้อง บ่งบอกถึงความเป็นผู้หญิงที่ดูแลตัวเองดี

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นประตูห้องห้องหนึ่งที่ปิดไว้ไม่สนิท ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึงเอื้อมมือไปเปิดด้วยความคิดในใจที่ว่า 'นี่อาจจะเป็นห้องนอนของสาลี่หรือเปล่า... ผู้หญิงตัวคนเดียว เธอหลับเธอนอนอยู่อย่างไรนะ'

แน่นอนว่าห้องนั้นไม่ได้ล็อก เขาค่อยๆ เปิดประตูและก้าวเท้าเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ ห้องนอนไม่ได้หรูหรา แต่ดูอบอุ่น ที่นอนกว้างขนาดห้าฟุตปูด้วยผ้าปูสีชมพูอ่อนๆ มีผ้าห่ม หมอนสองใบ หมอนข้าง และตุ๊กตา พร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ของผู้หญิงที่จัดไว้เป็นระเบียบ

สายตาของพุฒิเหลือบไปเห็นตะกร้าผ้าที่อยู่มุมห้อง ความคิดซุกซนและปรารถนาเริ่มเข้าครอบงำ พุฒิเดินไปที่ตะกร้าและมองเห็นชุดชั้นในและเสื้อผ้าที่ใช้แล้วของสาลี่ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ก่อนจะค่อยๆ นั่งคุกเข่าลง

พุฒิเอื้อมมือไปหยิบเสื้อในลูกไม้สีดำตัวหนึ่งขึ้นมา เขาแนบมันเข้ากับจมูกและสูดดมกลิ่นกายอ่อนๆ ของสาลี่ที่ยังติดอยู่บนเนื้อผ้าอย่างลึกซึ้ง ความรู้สึกวาบหวามและร้อนรุ่มแล่นไปทั่วร่างจนเขาต้องหลับตาลงอย่างระงับอารมณ์ เขาวางเสื้อชั้นในนั้นลงในตะกร้าอย่างช้าๆ