ตอนที่ 9 : สัมผัสใต้พายุฝน (NC)🔞🔥

เปรี้ยง!!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นจนน่าตกใจ สาลี่กรีดร้องเบาๆ แล้วสะดุ้งตัวโยน เธอยกมือขึ้นมาปิดหูอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดด้วยความกลัว

พุฒิรีบลุกออกมาจากที่นั่งเดิม และก้าวเข้ามาโอบกอดสาลี่ไว้แน่น

"ไม่ต้องกลัวนะสาลี่ พี่อยู่ตรงนี้" เสียงของเขาอบอุ่นและทุ้มต่ำ

สาลี่มุดตัวซบอยู่กับแผงอกที่แข็งแรงของพุฒิ เธอกอดเขาไว้แน่นพร้อมกับหลับตา เธอรู้สึกถึงไออุ่นและความปลอดภัยที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา พุฒิโอบกอดร่างบางนั้นไว้อย่างทะนุถนอม ปล่อยให้เธอซึมซับความรู้สึกปลอดภัยจนกว่าจะคลายความกลัว

เมื่อเสียงฟ้าร้องห่างออกไป ทั้งสองก็ค่อย ๆ ผละออกจากกันเล็กน้อย แต่พุฒิก็ยังคงโอบไหล่เธอไว้

"แล้วถ้าอยู่คนเดียวจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย" พุฒิถามด้วยความเป็นห่วง

"สาลี่เคยกลัวจนน้ำตาไหลเลยค่ะ ได้แต่นอนขดอยู่ใต้ผ้าห่มในห้อง" สาลี่ตอบเสียงสั่น

"สาลี่ต้องมีคนมาดูแลได้แล้วนะ จะอยู่คนเดียวไปอีกนานแค่ไหน" พุฒิเริ่มรุกต่อ "ถ้าจะรอแต่ไอ้ครามแล้วเมื่อไหร่มันจะมองสาลี่ล่ะ"

"สาลี่อยู่ได้ค่ะ"

"อยู่ได้แบบไหน ถึงได้กลัวตัวสั่นแบบนี้" พุฒิพูดพร้อมกับบีบไหล่เธอเบาๆ

สาลี่ยิ้มอ้อน "สาลี่ไม่กลัวแล้วค่ะ... เพราะมีพี่พุฒิอยู่ด้วย"

"นึกว่าจะไม่สนใจพี่ซะอีก" พุฒิกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอ มือของเขาลูบไล้ไหล่ของสาลี่อย่างแผ่วเบา

"สนใจแบบไหนเหรอคะ" สาลี่ถามกลับเสียงหวาน แต่แววตาเต็มไปด้วยการหยั่งเชิง เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร

"ก็แบบ..." พุฒิลังเลเล็กน้อย เขาผละใบหน้าออก แต่สายตาของเขายังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

สาลี่รีบชิงพูดตัดหน้าอย่างชาญฉลาด "พี่พุฒิเป็นพี่ชายที่ดีนะคะ ถ้าไม่มีพี่พุฒิคอยส่งผักให้ สาลี่ก็ไม่รู้ว่าจะไปทำมาหากินอะไร" เธอเลือกที่จะมองข้ามความปรารถนาที่เขากำลังแสดงออกมา และตอกย้ำถึงความสัมพันธ์แบบผลประโยชน์

"เจ้าอื่นเขาก็มี" พุฒิพูดเสียงขำ

"แต่ผักที่พี่พุฒิเอามาส่ง สาลี่ขายหมดทุกวันเลยนะคะ เพราะว่าลูกค้าชอบความสดและสวยของผัก" สาลี่เน้นคำว่า 'สดและสวย' ราวกับจะสื่อความหมายอื่นที่แฝงอยู่

พุฒิยิ้มมุมปาก เขาเข้าใจถึงเกมที่สาลี่กำลังเล่นแล้ว เธอฉลาดและมีเสน่ห์ร้ายกาจ เขาพร้อมที่จะเดินตามเกมของเธอ ตราบใดที่มันนำไปสู่สิ่งที่เขาต้องการ พุฒิขยับตัวเข้าไปใกล้สาลี่มากขึ้นจนเข่าแทบจะชนกัน

"ผักพี่น่ะ สดและสวย อยู่แล้ว" พุฒิพูดเสียงทุ้มต่ำ สายตาของเขาจ้องลงไปยังเนินอกที่อวบอิ่มของเธออย่างไม่ปิดบัง "แต่สาลี่ก็ไม่ได้สนใจแค่ผักของพี่หรอกมั้ง"

สาลี่เงียบไปครู่หนึ่ง ใบหน้าของเธอเริ่มขึ้นสีระเรื่อ แต่แววตากลับกล้าขึ้น เธอรู้ว่าถึงเวลาต้องเผชิญหน้ากับความต้องการที่ซ่อนอยู่แล้ว

"พี่พุฒิหมายความว่ายังไงคะ" สาลี่ถามเสียงแผ่ว

พุฒิไม่ตอบ แต่กลับยื่นมือที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อจากการทำงานหนักไปสัมผัสแก้มเนียนของเธออย่างแผ่วเบา สาลี่ไม่ได้ปัดมือเขาออก เธอปล่อยให้สัมผัสที่ร้อนผ่าวของเขาแนบอยู่บนผิว

"สาลี่... พี่อยากดูแลสาลี่มากกว่าแค่การส่งผัก" พุฒิกระซิบ ลมหายใจร้อนๆ ของเขาเป่ารดที่ข้างหูเธอ "พี่ไม่อยากเป็นแค่พี่ชายที่ดี แต่พี่อยากเป็นคนเดียวที่ได้ดูแลสาลี่แบบที่ไม่มีใครเคยได้ดูแลมาก่อน"

สาลี่รับรู้ได้ถึงความปรารถนาที่พุ่งพล่านจากน้ำเสียงและการสัมผัสของพุฒิ หีของเธอเริ่มแฉะชื้นอีกครั้งอย่างรุนแรง เธอรู้ว่าเธอต้องการให้เขาดูแลแบบไหน

สาลี่ก้มมองเห็นแก่นกายของเขาที่ดันเป้ากางเกงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา พุฒิเองก็มองเธอยังไม่ละสายตา