1059 ข้าอนุญาตแล้วงั้นหรือ

“ฟัพ......”

ทันใดนั้นหมอกสีดำขนาดใหญ่ก็กระจายตัวไปทั่ว ก่อตัวเป็นก้อนเล็ก ๆ พุ่งไปยังช่องลมปราณของผู้อาวุโสโหรงและผู้อาวุโสฉี

หมอกสีดำนั้นยากจะป้องกัน มันแข็งแกร่งและทรงพลัง ผู้อาวุโสโหรงและผู้อาวุโสฉียืนหยัดต่อไปไม่ไหว พวกเขาล้มลงพื้นด้วยอาการบาดเจ็บที่รุนแรงและกระอักเลือดออกมา

ฮวาอิ่งหัวเราะพร้อมกล่าวว่า “ในยอดฝีมือระดับหกด้วยกัน พวกเจ้าเองมันก็แค่นั้น เมื่อเทียบกับเยี่ยจิ่งหานและเหวินเส่าอี๋ พวกเจ้ายังห่างชั้นกับพวกเขาอีกไกล”

“ฝ่าบาท พวกข้าจะเป็นคนขวางนางไว้ ท่านรีบไปหาพวกจักรพรรดิน้ำแข็ง”

ผู้อาวุโสโหรงและผู้อาวุโสฉีร่ายมนตร์อีกครั้งเพื่อสร้างกำแพงกั้น ขัดขวางฮวาอิ่งด้วยชีวิตของพวกเขา

พวกเขารู้ว่าวรยุทธ์ของฮวาอิ่งนั้นสูงส่ง เพียงแต่พวกเขาคิดไม่ถึงว่า ความต่างชั้นของพวกเขาจะมากถึงเพียงนี้

“คิดหนีงั้นหรือ ฮึฮึ......ข้าอนุญาตแล้วงั้นหรือ?”

เกิดการเปลี่ยนแปลงกับหมอกสีดำอีกครั้ง กลายเป็นกะโหลกนับหมื่น อ้าปากกลืนกินกำแพงกั้น เสียงแตกหักดังลั่นขึ้นมา

“แครก......”

กำแพงกั้นเริ่มบางลงเรื่อย ๆ และมีหลายจุดที่เริ่มแตกสลาย

สีหน้าของผู้อาวุโสโหรงและผู้อาวุโสฉีแย่ลงไปทุกที

“พลังของนางเกรงว่าจะเหนือกว่ายอดฝีมือระดับเจ็ด ผู้อาวุโสฉี ข้าจะขวางนางไว้เอง เจ้ารีบพาฝ่าบาทกลับตำหนัก”

“นางแข็งแกร่งเกินไป เจ้าคนเดียวไม่มีทางขวางนางไว้ได้ ไม่ได้ ให้ข้าเป็นคนขวางนางไว้ ส่วนเจ้า รับพาฝ่าบาทกลับไป”

“ข้าขวางนางไว้ไม่ได้ แล้วเจ้าจะขวางนางได้อย่างไร? อีกอย่างชีวิตของฝ่าบาทนั้นสำคัญยิ่ง เจ้ารีบไปเถิด”

ชายทั้งสองอดกังวลกับสถานการณ์อันเลวร้ายซึ่งเกิดขึ้นไม่ได้

พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่ แต่ดีที่สุดก็ทำได้เพียงปกป้ององครักษ์หลายร้อยชีวิตจากวังวนแห่งหายนะเท่านั้น ไม่สามารถทำลายวังวนแห่งความรุนแรงได้ ทำได้เพียงเฝ้ามองผู้อาวุโสโหรง ผู้อาวุโสฉีและพวกของอี้หยุนเฟยตกอยู่ในอันตราย

ชายชราผู้เป็นยอดฝีมือระดับหกที่อยู่ในวังวนกล่าวว่า “ยายปีศาจเฒ่า เก่งจริงก็ลองมาสังหารข้าดู”

ฮวาอิ่งชำเลืองมองผู้คนที่ดิ้นรนอย่างทรมานอยู่ในวังวน นางแสยะยิ้มออกมา

“ข้ามิชอบฆ่าใครโดยตรง ปล่อยให้พวกเจ้าดิ้นรนต่อไปอย่างทรมานและตายไปอย่างเจ็บปวดมันไม่น่าสนใจมากกว่างั้นหรือ?”

สะบัดแขนเสื้อ ความรุนแรงของวังวนก็เพิ่มมากขึ้น

ชายชราทั้งสองถูกแรงกดอันมหาศาลทับถมจนแทบหายใจไม่ออก ขาทั้งสองข้างถูกบังคับให้คุกเข่าลงกับพื้น พวกเขาทำได้เพียงกัดฟันดิ้นรนต่อไป

สะบัดคอของนางสองสามครั้ง จ้องมองไปที่อี้หยุนเฟยอย่างชั่วร้าย

“ถึงตาเจ้าแล้ว เจ้าเด็กเหลือขอ”