1115 จับมือกันต่อสู้

สีหน้าของกู้ชูหน่วนเปลี่ยนไป

“วรยุทธของเขาอยู่ระดับเจ็ดแล้ว บางทีอาจจะเป็นขั้นสูงสุดของระดับเจ็ดแล้วด้วยซ้ำ นายไม่ใช่คู่ต่อสู้เขา รีบหนีไปซะ”

“ฉันกับเขา

ไม่ช้าก็เร็วต้องต่อสู้กันอยู่แล้ว”

เซียวอวี่เซวียนยิ้มด้วยความเศร้ารันทด

เมื่อมองย้อนกลับไปตอนนั้น เขาถูกความเกลียดชังเข้าครอบงำ จึงได้ลงมือฆ่าผู้คนมากมายของเผ่าเทียนเฝิน

หลายปีที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขานึกถึงโศกนาฏกรรมที่เขาก่อไว้ เขาก็มักจะเสียใจและโทษตัวเองไม่หยุด

ถึงจะตายด้วยเนื้อมือของเวินเซ่าอี้ เขาก็สมควรแล้ว

เพียงแต่…

ตอนนี้เขายังไม่ยอม

ไม่ยอมที่จะต้องตาย

เป็นการยากที่จะกำหนดผลลัพธ์ของชีวิต

อีกอย่าง…เขากลัวว่ากู้ชูหน่วนจะฟื้นความทรงจำกลับมา

ถ้าเธอฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้ ร่างกายของเธอก็จะหายไปเช่นกัน

เว้นแต่จะรวบรวมวิญญาณทั้งเจ็ดเข้าไว้ด้วยกัน

แต่ตอนนี้วิญญาณทั้งเจ็ดนั้นเหลืออยู่เพียงแค่ครึ่งเดียว

ส่วนอีกครึ่งหนึ่งอยู่ในมือของอี้อวิ๋นเฟย

เจ้าเด็กน้อยไม่มีทางให้อี้อวิ๋นเฟยต้องมาเสียสละชีวิตเพื่อฟื้นคืนความทรงจำของเธอแน่นอน

“ตูม…”

พัดกระดูกสีดำบินร่อนขึ้นไปกลางอากาศ เพื่อต่อสู้กับเสียงพิณของเวินเซ่าอี้อย่างเต็มกำลัง

มีเพียงแค่คนที่อยู่ตรงนั้นที่เห็นว่าพัดกระดูกสีดำมีความแข็งแกร่งไม่เพียงพอที่จะต่อสู้ แต่ลำแสงเสียงพิณนั้นมีพลังล้นหลาม ยิ่งเขาต่อสู้มากเท่าไหร่มันก็ยิ่งกล้าหาญมากขึ้นเท่านั้น

เซียวอวี่เซวียนถ่ายทอดพลังงานภายในของเขาทั้งหมดให้กับพัดกระดูกสีดำ

กล่าวคือถ้าพัดถูกทำลาย ชีวิตของเขาก็คงไม่เหลือ

พัดร่วงตกลงมา นั่นหมายถึงเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส

“เจ้าเด็กน้อย รีบหนีไป”

“คนที่ควรหนีไปคือนาย เซียวอวี่เซวียน ฉันขอสั่งให้นายรีบหนีจากที่นี่เดี๋ยวนี้”

“เอื้อก…”

เลือดไหลออกจากมุมปากของเซียวอวี่เซวียน แต่ร่างกายของเขายังยืนตรง และเขายังคงสะบัดพัดกระดูกสีดำด้วยมือทั้งสองข้าง

เวินเซ่าอี้เกลียดเซียวอวี่เซวียนมาก

เขาไม่มีทางให้อภัยเด็ดขาด

กู้ชูหน่วนพยายามลุกขึ้น เพื่อเข้าไปขว้างเวินเซ่าอี้

เธอเข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี

เกล็ดหิมะเหล่านั้นกำลังรวมตัวกันเพื่อโจมตี

ถ้าเกล็ดหิมะรวมตัวเข้าด้วยกันแล้ว เซียวอวี่เซวียนจะไม่มีทางออกไปจากภายใต้การโจมตีที่รุนแรงครั้งนี้ได้

แต่ร่างกายกลับต่อต้านเธอ พละกำลังทั้งหมดก็อ่อนแอลงในช่วงเวลาที่สำคัญ

แม้แต่จะยกมือก็ยังไม่มีแรง เสียงพูดยังไม่มี แล้วจะให้ไปต่อกรกับเวินเซ่าอี้ได้อย่างไร

“ตูม…”

เกล็ดหิมะสีเลือดระเบิดเข้าที่ร่างของเซียวอวี่เซวียน ทำให้ร่างกายของเขาก็ร่วงลงมา

เขายืนบังอยู่ตรงหน้าเธอ ไม่ว่าข้างหน้าจะอันตรายแค่ไหน เขาก็จะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว

“เซียวอวี่เซวียน ฉันขอร้องล่ะ นายหนีไปซะ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป นายจะตายได้นะ”

"เวินเซ่าอี้ หยุด หยุดได้แล้ว..."

เซียวอวี่เซวียนขมวดคิ้ว

ด้วยความเจ็บปวด

เกล็ดหิมะแทบจะกลืนกินเขาไปทั้งตัว

เขาไม่สามารถต้านรับมันเอาไว้ได้

เมื่อเห็นว่าเกินกว่าที่ตัวเองจะต้านไว้ เซียวอวี่เซวียนก็เลิกต้านทานและใช้กำลังภายในทั้งหมดที่เหลืออยู่ผลักกู้ชูหน่วนออกไป

“ตูม…”

รูม่านตาของกู้ชูหน่วนหดตัวเล็กลง เธอเห็นเซียวอวี่เซวียนถูกใบมีดเกล็ดหิมะนับพันทิ่มแทงเข้าร่างของเขา

ความเงียบเกิดขึ้น