บทที่ 1019

"ไม่ได้ พ่อของข้า....พ่อของข้าบอกว่ามีเพียงภรรยาของข้าเท่านั้นที่สามารถเห็นใบหน้าที่แท้จริงของข้าได้"

"เจ้าหมายความว่า เจ้าไม่ใช่คนของรัฐปิง?"

"ขอบคุณบะหมี่ของเจ้า ข้าต้องเดินทางต่อไปแล้ว ครั้งหน้าหากมีโอกาสข้าจะเลี้ยงอาหารเจ้าตอบแทน"

ขอทานมองท้องฟ้าหลายครั้งและเมื่อเห็นพลุที่จุดขึ้นทางตอนเหนือของเมืองก็รีบเดินออกไป ทิ้งให้กู้ชูหน่วนและคนอื่นๆ จ้องมองหน้ากันอย่างมึนงง

ฝูกวงกล่าว "นายท่าน ต้องการให้ข้าน้อยตามเขาไปหรือไม่ขอรับ"

"ช่างเถอะ เดินดูสภาพการใช้ชีวิตของผู้คนในสลัมของเมืองหลวงกันเถอะ"

"ขอรับ"

แม้ว่าจะเกิดความสนใจต่อขอทานคนนั้น ทว่ากู้ชูหน่วนก็ไม่กล้าเสียเวลาอีกต่อไป

มีเรื่องมากมายที่กำลังรอให้นางจัดการ ทำให้นางเสียเวลาเปล่าไม่ได้อีกต่อไป

หากต้องการไปสลัมพวกเขาจำเป็นต้องเดินผ่านสะพานชางยุ่น ขณะที่พวกเขายังเดินทางไปไม่ถึงก็มีทหารจำนวนมากที่มุ่งหน้าไปยังสะพานชางยุ่นอย่างรีบร้อน

"ข้างหน้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

"ดูเหมือนว่าเสบียงอาหารของทางการที่ส่งมาเพื่อบรรเทาทุกข์จะถูกโจรขโมยไปขอรับ"

กู้ชูหน่วนได้ยินก็รู้สึกโมโหขึ้นมา ผู้คนในพื้นที่ประสบภัยพิบัติกำลังรออาหารเพื่อช่วยชีวิตพวกเขา

เพื่อรวบรวมเสบียงอาหารเหล่านี้ นางใช้ความพยายามไปมากเพียงใด และใช้เงินไปเท่าไหร่

"ใครกันเหตุใดถึงกล้ามากเช่นนี้ แม้แต่เสบียงอาหารจากทางการก็กล้าแตะต้อง ไปดูเร็วเข้า"

"ขอรับ"

เมื่อเดินผ่านฝูงชนจำนวนมาก ในที่สุดกู้ชูหน่วนก็เดินทางมาถึงสะพานชางยุ่น

บริเวณโดยรอบของสะพานมีทหารคอยคุ้มกันเพื่อไม่ให้ใครเข้าใกล้

บริเวณใต้สะพานชางยุ่นกำลังเกิดเหตุการณ์ต่อสู้กันอย่างดุเดือด

เนื่องจากพวกเขายืนอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม กู้ชูหน่วนจึงเห็นเจ้าหน้าที่และทหารจำนวนมากรายล้อมขอทานห้าหกคนตั้งแต่แรก และบีบบังคับให้พวกเขาลงไปในน้ำโดยตรงและซักถามหาเสบียงอาหารที่หายไป

นางเห็นว่าขอทานคนหนึ่งคือเด็กผู้ชายที่นางเพิ่งพบเจอ

ขอทานคนนั้นว่ายน้ำไม่เป็น เขาจึงดิ้นทุรนทุรายในน้ำ สำลักและไออย่างรุนแรงเป็นระยะๆ

กู้ชูหน่วนกระโดดออกไปอย่างไม่รอช้าและใช้วิชาตัวเบาแตะไปยังสิ่งที่ลอยอยู่ในน้ำ และไม่นานก็ไปถึงกลางแม่น้ำ จากนั้นก็คว้าตัวของขอทานคนนั้นขึ้นมา

"แค่กๆๆ....."

ขอทานสำลักน้ำออกมาใส่ตัวของกู้ชูหน่วนเต็มๆ ทว่ากู้ชูหน่วนก็ไม่ใส่ใจอะไรและพยายามลากเขาขึ้นไปบนฝั่ง

"เจ้าเป็นใครกันแน่ แม้แต่คนที่ลักขโมยเสบียงอาหารของทางการก็กล้าเข้ามายุ่งเกี่ยว จับตัวนางไปด้วยอีกคน"

ทหารจำนวนหนึ่งต่างกรูกันเข้ามา ทว่ากู้ชูหน่วนเพียงยกฝ่ามือขึ้นมาก็ทำให้พวกเขาต่างถูกโจมตีจนถอยร่นไป

ขอทานคนนั้นคิดไม่ถึงว่าวรยุทธ์ของกู้ชูหน่วนจะร้ายกาจเช่นนี้

เมื่อเห็นว่ากู้ชูหน่วนจะพาเขาหนีไป เขาก็รีบกล่าว "ในน้ำยังมีเพื่อนๆ ของข้าอีกจำนวนหนึ่ง เจ้าช่วยพาพวกเขาหนีไปด้วยกันได้หรือไม่?"

"ฝูกวง ลั่วอิ่ง"

"เข้าใจแล้วขอรับ"

ควับ ควับ ควับ....

พวกเขาเขย่งปลายเท้าและแตะไปเบาๆ ทั้งสองได้ช่วยเหลือคนอื่นๆ ที่อยู่ในน้ำขึ้นมาและพาพวกเขาไปยังที่ปลอดภัย

วับ.....

เวลาเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น

ขอทานที่ลักขโมยเสบียงอาหารจากทางการก็หายไปกันหมด

คนที่เข้ามาช่วยขอทานเหล่านี้ก็ไม่อยู่แล้ว ราวกับพวกเขาได้หายหัวไปอย่างไร้ร่องรอย

เจ้าหน้าที่คนหนึ่งตะคอกออกมา "มัวทำอะไรอยู่ ยังไม่รีบตามไปอีก หากเสบียงอาหารเหล่านี้หายไป เราทุกคนต้องถูกตัดหัวแน่"

"ขอรับ"

ในตรอกเปล่าเปลี่ยวข้างถนนแห่งหนึ่ง กู้ชูหน่วนวางขอทานลงและกล่าวอย่างไม่พอใจ "เด็กน้อยขอทาน เจ้าเพิ่งจะกินบะหมี่ไปไม่ใช่หรือ? ขโมยเสบียงอาหารของทางการไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย"

"นายท่าน คนอื่นได้ถูกส่งไปยังสถานที่ปลอดภัยแล้วขอรับ"

ฝูกวงและลั่วอิ่งคอยอยู่ข้างกายของนางทุกเมื่อ ทำให้พวกเขาสามารถคุ้มกันความปลอดภัยให้กู้ชูหน่วนได้ตลอดเวลา

ขอทานจามออกมาและสะบัดผมที่เปียกน้ำของเขาไปข้างหลัง ทำให้เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง

เมื่อสักครู่นี้ใบหน้าของเขาสกปรกและเขามองไม่เห็นรูปร่างหน้าตาของเขาเลย แต่ตอนนี้เขาถูกล้างโดยน้ำในแม่น้ำ สิ่งสกปรกก็หายไปตามธรรมชาติ

เมื่อเห็นรูปลักษณ์ที่ไม่มีใครเทียบได้ กู้ชูหน่วนก็เซเล็กน้อย สมองของนางรู้สึกเจ็บปวดราวกับจะฉีกขาด และแม้แต่หัวใจของนางก็หายใจอย่างยากลำบาก

ใบหน้านี้...

เหตุใดใบหน้าของเขาถึงคุ้นเคยอย่างมาก?

นางเคยพบที่ไหน?

รูม่านตาของฝูกวงกว้างขึ้น และเขาอุทานว่า "ประมุขชิง"