บทที่ 1022

กู้ชูหน่วนรีบสั่งให้คนกลับวังไปค้นหา

"กราบทูลฝ่าบาท.... ค้นหาทั่วทั้งท้องพระคลังแล้วก็ไม่มีกล่องที่ว่านั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"ฝ่าบาท ค้นหาทั่ววังหลังแล้วก็ไม่พบเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"ฝ่าบาท ค้นหาทั่วทุกตำหนักก็ไม่พบพ่ะย่ะค่ะ"

"ฝ่าบาท ค้นหาทั่วทั้งวังหลวงแล้วก็ไม่พบพ่ะย่ะค่ะ"

หลังจากเสียงกราบทูลของขันที คนของเผ่าเพลิงฟ้าต่างแสดงสีหน้าเคร่งขรึมมากขึ้นเรื่อยๆ

แม้แต่เหวินเส่าอี๋เองก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไร

กู้ชูหน่วนกล่าวด้วยความโกรธ "ท่านอ๋องเสวี่ยล่ะ? เขารู้หรือไม่ว่ากล่องนั้นอยู่ที่ใด?"

"กราบทูลฝ่าบาท ได้สอบถามไปหลายครั้งแล้ว แต่ท่านอ๋องเสวี่ยก็ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับกล่องนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ รวมถึงนางกำนัลทั้งหลายที่คอยปรนนิบัติอดีตจักรพรรดินีต่างก็ไม่เคยได้ยินเรื่องกล่องนั้นเลยพ่ะย่ะค่ะ"

ขันทีแอบหันไปมองทางฝั่งเผ่าเพลิงฟ้า

หรือพวกเขาเข้าใจผิดเอง หากมีกล่องนั้นจริง เหตุใดถึงหาไม่พบ?

ในวังหลวงก็เหลือเพียงขุดดินขึ้นมาเพื่อค้นหาแล้ว

ผู้อาวุโสฉีตบโต๊ะด้วยความโกรธ

"หากไม่มอบกล่องนั้นออกมา เผ่าเพลิงฟ้าของเราจะสร้างความขัดแย้งกับพวกท่าน"

กู้ชูหน่วนมองไปยังผู้อาวุโสฉีและแสดงความยิ่งใหญ่ของกษัตริย์เพื่อหวังกดดัน กดทับจนพวกเขารู้สึกไม่สบายตัวและถึงขั้นเกิดความรู้สึกไม่กล้าตอบโต้ขึ้นมาในใจ

"สร้างความขัดแย้งอย่างไรหรือ? ยกทัพมาก่อกบฏหรือ? เจ้าคิดว่ารัฐปิงเป็นของเล่นอย่างนั้นหรือ?"

"ก็แค่รัฐปิง เจ้าคิดว่าตัวเองนั่งในตำแหน่งจักรพรรดินีอย่างมั่นคงแล้วอย่างนั้นหรือ?"

เหวินเส่าอี๋นั่งทานอาหารอย่างเงียบๆ ลำพังโดยไม่คิดห้าม ราวกับเขาไม่ได้ยินที่พวกเขากำลังพูดกัน

รองหัวหน้าเผ่ากล่าว "หุบปาก จะเสียมารยาทเช่นนี้ไม่ได้"

"รองหัวหน้าเผ่า พวกนางมีแผนการเพื่อทำลายหัวหน้าเผ่าของเรา แม้แต่สินสอดก็ไม่นำมาให้เรา เช่นนี้ไม่เรียกว่ารังแกเราเกินไปหน่อยหรือ? ข้ายอมไม่ได้หรอก"

กู้ชูหน่วนหัวเราะอย่างเย็นชาและกวาดสายตามองไปรอบๆ จากนั้นก็ไปหยุดตรงที่ผู้อาวุโสฉี

"รัฐปิงได้ประสบพบเจอกับความยากลำบากอยู่บ้าง ถึงแม้ว่าจะพบเจอปัญหาทำให้สะดุด แต่สภาพความเป็นอยู่ของเขาก็ยังดีกว่าใครอีกหลายคน ข้าคิดว่าจัดการกับเผ่าเพลิงฟ้าเผ่าเดียวคงไม่ยากเท่าไรนัก แม้ว่าจะไม่ชนะ แต่หากตายลงทั้งหมดก็ไม่แย่อะไร"

"เจ้า...."

ผู้อาวุโสฉียังคิดจะพูดอะไร ทว่ากลับถูกรองหัวหน้าเผ่าห้ามปรามไว้

รองหัวหน้าเผ่ากล่าว "ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้ว ผู้อาวุโสฉีแค่เป็นห่วงพระสวามี เป็นห่วงกล่องใบนั้น"

"รองหัวหน้าก็รู้ว่าเขาไม่เพียงเป็นหัวหน้าเผ่าเพลิงฟ้า เขายังเป็นพระสวามีของรัฐปิง เช่นนั้นก็ควรรู้ดีว่าพระสวามีเป็นคนของข้า เรื่องนี้พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วง"

"ส่วนเรื่องกล่องใบนั้น ข้าจะพยายามช่วยพวกเจ้าตามหา แต่หากหาไม่เจอข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะตอนแรกก็ไม่ใช่เป็นข้าที่ฝืนพยายามที่จะแต่งงานเกี่ยวดองกับพวกเจ้า"

เมื่อพูดจบ คนของเผ่าเพลิงฟ้าต่างก็โมโหขึ้นมา

มีเพียงรองหัวหน้าเผ่าที่ยังดูสงบและใจเย็นอยู่

ไม่เพียงแค่คนของเผ่าเพลิงฟ้าที่โกรธโมโห เหวินเส่าอี๋เองก็วางตะเกียบลงที่โต๊ะเสียงดัง

ทุกคนคิดว่าเหวินเส่าอี๋จะระเบิดความโมโหออกมา

ทว่าคิดไม่ถึงว่าจะพูดออกมาเพียง "ได้เวลากลับวังแล้ว"

"หัวหน้าเผ่า...."

"จัดขบวนกลับวังหลวง"

ผู้อาวุโสฉีและคนอื่นๆ คิดจะห้ามปราม ทว่าเหวินเส่าอี๋มองไปอย่างเยือกเย็น ทำให้พวกเขาตกใจจนไม่กล้าพูดออกมา

แม้ว่าเหวินเส่าอี๋จะพูดไปเพียงสองประโยคเท่านั้น ทว่ารัศมีความน่าเกรงขามของเขานั้นชัดเจน ทำให้ทุกคนไม่กล้าลงมือทำอะไร

เป็นการกลับเผ่ามาอย่างไม่มีความสุข

คนของเผ่าเพลิงฟ้ายืนมองดูกู้ชูหน่วนจูงมือเหวินเส่าอี๋เดินออกไป และหายลับตาไปจากหน้าประตูตระกูลเหวิน

ผู้อาวุโสจำนวนมากต่างมองไปยังรองหัวหน้าเผ่าอย่างไม่สบอารมณ์

"รองหัวหน้าเผ่า เราจะปล่อยไปเช่นนี้หรือ?"

"ผู้อาวุโสฉี วันนี้เจ้าทำเกินไปมาก พวกเจ้าด้วยเช่นกัน อารมณ์ฉุนเฉียวเช่นนี้เหมาะสมจะเป็นผู้อาวุโสอย่างนั้นหรือ?"

"เพราะนางรังแกเราก่อน หากนางไม่มอบกล่องใบนั้นออกมา เช่นนั้นก็เท่ากับเราเสียทั้งคนและกองกำลังเลยน่ะสิ"

รถม้ามุ่งตรงไปยังวังหลวง คนสองคนในรถม้าต่างเงียบกริบและบรรยากาศก็เงียบมาก

นอกรถม้า บรรดาคนรับใช้ต่างไม่กล้าส่งเสียง เพราะกลัวจะเกิดภัยพิบัติ

กู้ชูหน่วนจิบน้ำชาและกล่าวออกมา "หากเจ้าคิดจะหย่าร้างก็ยังทัน ข้าสามารถทำตามความต้องการของเจ้าได้ตลอดเวลา ส่วนกล่องและการรักษาดวงตาของเจ้า รวมถึงการตามหาดวงวิญญาณ ข้าก็จะพยายามอย่างสุดความสามารถ"