บทที่ 1025

"มัวทำอะไรกันอยู่ที่นี่ จะอยู่ให้ความอบอุ่นกับข้าอย่างนั้นหรือ?"

ฝูกวงและลั่วอิ่งต่างมองไปที่เยี่ยจิ่งหาน เยี่ยจิ่งหานโบกมือ ทำให้ทั้งสองออกไป

สีหน้าของกู้ชูหน่วนไม่พอใจ

นี่คือองครักษ์ของนางหรือองครักษ์ของเยี่ยจิ่งหานกันแน่

"เตียงอยู่ที่นั่น ต้องการนอนก็ปลดเสื้อผ้าสิ"

"ห้าแสนตำลึง"

กู้ชูหน่วนกล่าว "ห้าแสนตำลึง? ให้ข้าหรือ? เงื่อนไขคืออะไร?"

"เลือดหนึ่งถ้วย"

"ทองคำ?"

"ได้"

"แค่ใช้เลือดเพื่อสัมผัสรับรู้ได้ถึงดวงวิญญาณเท่านั้นหรือ?"

"ใช่"

"ได้"

"ตกลง"

เลือดหนึ่งถ้วยแลกกับทองคำห้าแสนตำลึง คุ้มค่าอย่างมาก

เจ้าหมอนี่บอกว่าไม่มีเงินๆ ดูเหมือนว่าเขาจะยังมีสมบัติอยู่อีกจำนวนมาก

กู้ชูหน่วนกำลังจะสั่งให้คนไปหยิบถ้วย เยี่ยจิ่งหานก็กล่าวขึ้น "ไปที่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ก่อนแล้วค่อยทำการเรียกดวงวิญญาณ"

"ไม่มีปัญหา"

ขอเพียงแค่มีเงิน จะไปไหนก็ได้

กู้ชูหน่วนพยายามค้นหาในห้องตำราหลวงและในที่สุดก็หาแก้วได้หนึ่งใบ

เยี่ยจิ่งหานกล่าว "เจ้าหยิบแก้วมาทำอะไรหรือ?"

"ก็เตรียมไว้ใช้ทำพิธีเรียกดวงวิญญาณอย่างไรล่ะ เร็วเข้า ประเดี๋ยวข้ายังต้องไปที่เรือนอี้หยุนอีก"

"ถ้วยล่ะ"

"ข้ามีวิธีของข้า ข้าไม่ทำให้เจ้าผิดหวังหรอก"

กู้ชหน่วนจูงมือเยี่ยจิ่งหานเดินทางไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้

"เสี่ยวเยี่ยเยี่ย เราไปบริเวณไหนของทิศตะวันตกเฉียงใต้อย่างนั้นหรือ?"

"เรือนอี้หยุน"

"ได้"

ตั้งแต่ที่ผ่านงานอภิเษกสมรสมา จักรพรรดินีก็ไม่เคยได้บรรทมที่เรือนอี้หยุนเลยสักคืน และยังไม่เคยเรียกพบหวงกุ้ยจวินสักครั้ง ทำให้ในวังหลวงต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ว่าจักรพรรดินีไม่ทรงโปรดหวงกุ้ยจวิน และที่แต่งงานกับเขาก็เป็นเพราะรัฐปิงต้องการเงินตำลึงและเสบียงอาหารเท่านั้น

เมื่อบรรลุเป้าหมายแล้ว หวงกุ้ยจวินจึงหมดสิ้นประโยชน์ไปอย่างสิ้นเชิง

ทำให้คนในวังต่างไม่ได้ใส่ใจดูแลหวงกุ้ยจวินอย่างดีเท่าที่ควร

ทำให้เรือนอี้หยุนดูว่างเปล่าและรกร้าง

ครั้งนี้จักรพรรดินีพาพระสวามีรองมาในตอนกลางดึก ทำให้คนในวังไม่เพียงวิพากษ์วิจารณ์ แต่กลับรู้สึกว่าจักรพรรดินีต้องการหย่าร้างกับหวงกุ้ยจวิน

เมื่อประตูใหญ่ของเรือนอี้หยุนเปิดออก ทุกคนต่างคุกเข่าลงและแสดงความเคารพพร้อมกับส่งเสียงร้องสรรเสริญ

กู้ชูหน่วนกวาดสายตามองเรือนอี้หยุนที่กว้างใหญ่ ทว่ากลับมีคนรับใช้เพียงไม่กี่คนเท่านั้น กำแพงแกะสลักและอาคารทาสีถูกทิ้งร้างเนื่องจากไม่ได้รับความใส่ใจดูแล

หวงกุ้ยจวินของนางก็ไม่ต่างไป

กู้ชูหน่วนกล่าว "หวงกุ้ยจวินอยู่ที่ไหนหรือ?"

"กราบทูลฝ่าบาท หวงกุ้ยจวินบรรทมแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

หัวหน้าขันทีกล่าว "ฝ่าบาทเสด็จมา พวกเจ้ายังไม่รีบไปเชิญหวงกุ้ยจวินให้ตื่นจากบรรทมอีกหรือ"

"ร่างกายของหวงกุ้ยจวินไม่แข็งแรงเท่าไรนัก และรับสั่งห้ามให้ข้าน้อยเข้าไปรบกวนพ่ะย่ะค่ะ"

"บังอาจ ฝ่าบาทเสด็จเดินทางมาด้วยพระองค์เอง"

คนรับใช้ของเรือนอี้หยุนต่างพากันคุกเข่า ทว่าแต่ละคนแน่วแน่และไม่ขยับไปไหน โดยไม่เห็นหัวหน้าขันทีอยู่ในสายตา ทำให้หัวหน้าขันทีโกรธมาก

กู้ชูหน่วนโบกมือและกล่าวว่า "ในเมื่อหวงกุ้ยจวินไม่สะดวก เช่นนั้นก็ไม่ต้องไปรบกวนเขา ปล่อยให้เขาพักผ่อนเถอะ"

"พ่ะย่ะค่ะ"

หัวหน้าขันทีรีบกล่าว "ฝ่าบาท เอ่อ....."

"ออกไปให้หมด เจ้าด้วย"

"พ่ะย่ะค่ะ....."

หัวหน้าขัทีเหมือนจะพูดอะไรอีกแต่ก็หยุดเอาไว้และไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดี จากนั้นจึงถอยออกไป

ชั่วพริบตาที่นี่ก็เหลือเพียงกู้ชูหน่วนและเยี่ยจิ่งหาน

กู้ชูหน่วนมองไปรอบๆ เรือนอี้หยุนและหรี่ตาลงพร้อมกับหัวเราะ

"ดูเหมือนว่าหวงกุ้ยจวินของข้าก็ไม่ธรรมดา มียอดฝีมือระดับหกขั้นสูงสุดสองคน แถมยังมีระดับหกขั้นต้นอีกสิบคนคอยปกป้องคุ้มกัน ฮึฮึฮึ เกรงว่าจะเป็นการรวมตัวของยอดฝีมือระดับสูงของดินแดนวิญญาณเยือกแข็งไว้ที่นี่ทั้งหมดอย่างแน่นอน"

"จริงด้วย"

ไม่เพียงแต่ดินแดนวิญญาณเยือกแข็งเท่านั้น แม้แต่ดินแดนเยี่ยอวี่ก็ถือว่าหายากอย่างมาก

และที่สำคัญก็คือ ดินแดนวิญญาณเยือกแข็งยังมียอดฝีมืออีกเป็นจำนวนมากที่พวกเขาไม่เคยได้พบเจอ

เรือนอี้หยุนที่ดูว่างเปล่าและรกร้าง ทว่าบริเวณโดยรอบกลับเต็มไปด้วยยอดฝีมือระดับหกที่แข็งแกร่งคอยคุ้มกันดูแล ที่นี่ต่างหากที่เป็นสถานที่ที่เข้าถึงได้ยากมากที่สุดในวังหลวง

และเพราะเหตุนี้ ทำให้จนถึงตอนนี้เขายังไม่เคยได้เห็นรูปร่างหน้าตาของหวงกุ้ยจวินเลยสักครั้ง