บทที่ 1028

หรือจะถูกขังอยู่ในนี้จนเสียสติ? และเห็นนางเป็นนางฟ้าที่เข้ามาโปรด?

กู้ชูหน่วนคิดไปคิดมาก็มีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้น

“น้องสาว เซี่ยวอวี่เซวียนคือใครหรือ?”

“เพื่อนคนหนึ่ง?”

“เพื่อนสนิทคนหนึ่ง?”

“ใช่”

“แล้วข้าเป็นเพื่อนของเจ้าด้วยหรือไม่?”

“แน่นอนสิ”

“ระหว่างข้าและเซี่ยวอวี่เซวียน ใครสำคัญกว่ากัน?”

กู้ชูหน่วนมองไปยังอี้หยุนเฟยด้วยความสงสัย

ผู้ชายคนนี้หมายความว่ายังไง หรือว่าจะสนใจนางเข้าอย่างนั้นหรือ?

อี้หยุนเฟยก็มองไปที่กู้ชูหน่วนเช่นกัน

นี่ข้าหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้วหรือเนี่ย?

ไม่สิ หน้าตาของเขาเหมือนกับอี้เฉินเฟยออกขนาดนี้?

“เจ้า…..เจ้าคือใคร?”

เจี้ยงเสวี่ยมองไปยังอี้หยุนเฟยด้วยความตกตะลึง

เขาเห็นกับตาตัวเองตอนที่อี้เฉินเฟยสละชีพตัวเองและตายลงอย่างน่าอนาถภายในเตาปรุงกลั่นยาอายุวัฒนะ

เหตุใดถึง….

เหตุใดถึงปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้?

“ข้าชื่ออี้หยุนเฟย เป็นเพื่อนของนาง เป็นเพื่อนสนิทของนาง” อี้หยุนเฟยพูดคำว่าเพื่อนสนิทอย่างชัดถ้อยชัดคำเพื่อแสงดให้เห็นว่านางเป็นผู้หญิงของเขา

“อี้หยุนเฟย? เจ้าเป็นอะไรกับอี้เฉินเฟย?”

“อี้เฉินเฟยอะไรกัน ข้าไม่รู้จัก และก็ไม่รู้ด้วยว่าเจ้ากำลังพูดอะไร”

“แม่….แม่นางมู่ เขา….”

“เขาเป็นเพื่อนของข้า”

เขารู้ว่าอี้หยุนเฟยเป็นเพื่อนของนาง

แต่เขาอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงมีหน้าตาเหมือนกับอี้เฉินเฟย? เป็นพี่น้องฝาแฝดกันหรือ?

ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าอี้เฉินเฟยมีพี่น้องฝาแฝดด้วย

เขายังอยากถามอะไรบางอย่าง แต่เมื่อนึกถึงว่านางสูญเสียความทรงจำไปและจำอะไรไม่ได้ ทำให้เจี้ยงเสวี่ยไม่กล้าถามออกมา

ไม่ใช่เพราะเขาไม่บอกนางเรื่องประวัติความเป็นมาของนาง แต่เพราะกองกำลังของเผ่าเพลิงฟ้าในดินแดนวิญญาณเยือกแข็งแห่งนี้นั้นมีความแข็งแกร่งอย่างมาก

หากบอกนางไปและเกิดว่าคนของเผ่าเพลิงฟ้ารู้ประวัติความเป็นมาของนางเข้า เกรงว่าเหวินเส่าอี๋และคนอื่นๆ ไม่มีทางปล่อยนางไปแน่

บอกนายท่านก่อนดีกว่าแล้วค่อยว่ากัน

อี้หยุนเฟยกล่าว “ได้ยินหรือไม่ น้องสาวบอกแล้วว่าข้าเป็นเพื่อนของนาง เพื่อนสนิทด้วยนะ”

เจี้ยงเสวี่ย “......”

เขามั่นใจได้ว่า ผู้ชายคนนี้ไม่มีทางใช่อี้เฉินเฟยแน่นอน

อี้เฉินเฟยเป็นผู้ชายรูปงาม อ่อนโยนและสุภาพ แถมยังมีพรสวรรค์อันน่าทึ่ง

แต่เขา…..

อย่างมากแล้วคงพูดได้ว่าเขาเป็นคนที่ร่าเริงและซื่อตรงเท่านั้น

เขาไม่ใช่อี้เฉินเฟย นายท่านก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลใจ

“น้องสาว เจ้าขี่หลังข้า?”

“เจ้า? พอเถอะ ข้ากลัวว่าเจ้าจะแบนเสียก่อน”

“เจ้าดูถูกข้าเกินไปแล้ว ข้ามีแรงมากขนาดนี้ ขึ้นมาเถอะ”

“ข้อแรก ห้ามเรียกข้าว่าน้องสาวอีก ข้าอายุมากกว่าเจ้า ข้อสอง แขนขาของเจ้าบีบแบนขนาดนี้ หากหักลงจะเป็นเรื่องใหญ่ แถมข้ายังต้องแบกเจ้าอีก เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ”

“แต่….”

“เจี้ยงเสวี่ย เจ้ามาแบกข้า”

“ขอรับ”

กู้ชูหน่วนเลิกคิ้ว

เจี้ยงเสวี่ยตอบตกลงอย่างง่ายดายขนาดนี้?

เจี้ยงเสวี่ยแบกกู้ชูหน่วนเดินเข้าไปในถ้ำใต้ดินย่างทุลักทุเล

อี้หยุนเฟยคว้าแขนเสื้อของกู้ชูหน่วนและเดินบ่นตลอดทาง

เดินไปนานพอสมควร ในที่สุดทั้งหมดก็มาถึงสถานที่ที่ชิงเฟยพักอยู่

เจี้ยงเสวี่ยอธิบาย “ชิงเฟิงได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก ข้าเกรงว่าผู้หญิงคนนั้นจะไล่ตามมาทันก็เลยพาชิงเฟิงมาแอบในนี้ โชคดีที่นางตามมาไม่ทัน”

“ภายในได้รับบาดเจ็บสาหัส แขนติดเชื้อเป็นหนองแต่ไม่ถึงตาย ทุบยาเหล่านี้ให้ละเอียดให้ป้อนให้เขากินเข้าไป”

“ขอรับ”

เสียงบ่นข้างหูเงียบลง กู้ชูหน่วนคิดว่าเขาบ่นจนเหนื่อยเลยว่าคิดจะให้อี้หยุนเฟยพักผ่อนสักหน่อย

คิดไม่ถึงเลยว่าอี้หยุนเฟยจะหน้าซีดเผือดและแสดงท่าทีประหม่า ราวกับกำลังกังวลอะไร

“เกิดอะไรขึ้น กลัวหรือ?”